Saturday, 18 July 2015
28 October 2021
بازی که در کوبانی جریان دارد

«کوبانی و سرگردانی در اردوگاه ترک‌ها»

2014 November 09

 کاوه احمدی علی آبادی / مقاله وارده / رادیو کوچه

 

چرا کوبانی تا این حد مهم است؟ یا شاید بهتر باشد پرسش کمی اصلاح شود: چرا کوبانی اینک تا بدین حد مهم «شده» است؟

کوبانی نه تنها به استالین‌گرادی دیگر بدل شده که به برلینی دیگر پس از فروپاشی کمونیست بدل گشته است. اگر ورود داعش به تله کردستان عراق موجب شد که هم ائتلافی جهانی از ارتش‌های مختلف کشورهای مختلف بر علیه تروریست‌های اسلام‌گرا به راه افتد و کردهای پراکنده در عراق، ترکیه و سوریه تا حد زیادی به هم نزدیک شوند و بر علیه یک دشمن مشترک اسلحه دست گیرند، ورود داعش به کوبانی موجب شد که کردهای سراسر جهان با هم متحد شوند و طی توافق‌نامه دهوک، کردستان عراق ضمن به رسمیت شناختن خودمختاری‌های کردهای سوریه، هم ستاد مشترک ارتش‌‌هایشان را تشکیل دهند و هم در بعد سیاسی و نحوه اداره خودمختاری‌ها با سهمی مشترک و فضایی برای سایر احزاب و گروه‌ها، به «اتحادی بی‌سابقه در تاریخ کردستان» دست یابند.

kobani3

 

کوبانی برای داعش و کشورهای حامی پنهانش به قضیه‌ای «ناموسی» بدل شد و دقیقن همان از آن استالین‌گرادی دیگر ساخت. ماجرا زمانی حساس شد که تلاش‌های متعدد داعش جهت اشغال خودمختاری‌های کردهای سوریه بی‌نتیجه ماند و داعش سعی کرد، این‌بار با تمرکز بر آن بخشی که آسیب پذیر‌تر بود، لااقل با اشغال کوبانی، یکی از خواسته‌های کشورهای حامی‌اش را که نابودی خودمختاری‌های کرد سوریه بود، عملی سازد، ولی با پیوستن ائتلاف جهانی به مقاومت کوبانی، آن‌جا به گورستان داعش و تسلیحات و تجهیزات پیشرفته‌شان بدل شد و هرگز نتوانستند نماز عیدشان را در کوبانی بخوانند که هیچ، نماز میتشان را اسلام‌گرایان زنده‌شان برایشان تلاوت کردند! این است آن دوزخی –که از این پس، سزای هر کسی است که «به نام دین جنایت کند» و در سودای آن باشد که با جنایت به بهشت رود؛ در سراسر خاورمیانه و جهان.

سخنان بعضی از مقامات ترک بر علیه داعش‌‌ همان قدر دروغ است که یاوه‌های بسیاری از مقامات ایرانی پیرامون داعش و هر دوشان از کسانی بودند که سعی کردند از داعش به مثابه ابزاری در راه منافعشان استفاده کنند و عملن داعش را از جنگ با اسد دور ساختند؛ و ترکیه داعش را به جان کرد‌ها انداخت و ایران به جان ارتش آزاد سوریه و دقیقن زمانی که رکب خوردند و ما داعش را با وسوسه تصرف عراق به آن‌جا کشاندیم که سبب شد، هم دولت دست نشانده ایران در عراق ساقط شود و هم ائتلافی جهانی بر علیه داعش شکل گیرد که از عراق به سمت سوریه برای نابودیش بروند، ناگهان ایران و ترکیه مخالف داعش شدند و شروع کردند دیگران را متهم کردن.

kobani

جالب است که مقامات ترک مدعی‌اند، پ. ک. ک. تروریست است و همزمان مصالحه خود با چریک‌های پ. ک. ک. را نیز در تبلیغاتشان تاریخی خوانده‌اند! (خلاصه باید قسم حضرت عباس را باور کرد یا دم خروس را؟!) وقتی گروهی که ولو قبلن اقدامات تروریستی می‌کرده، مدتی است که با دولت به مذاکره و مصالحه روی آورده و گفت‌وگو‌ها نیز برای کنار گذاشتن کامل سلاح در جریان است و کمیته‌های مشترک صلح نیز فعال‌اند، دیگر چنین ادعاهایی تنها به معنای آن است که مقامات ترک برای سیاست‌های سردرگمشان به دنبال یک بهانه و راه فرار می‌گردند. از این سبب کوبانی حالا برای ترک‌ها به چشم ماری در کمین نگریسته می‌شود و به همین خاطر است که ترک‌ها حتی از تاس ریختن در زمین ائتلاف جهانی علیه داعش وحشت دارند و از مشارکت در آن طفره می‌روند.

از آن مهم‌تر، خیلی ساده‌لوحانه است که کسی تصور کند با تقویت یک گروه وحشی چون داعش با آن کشتارهای فاجعه‌آمیز و انعکاس آن در رسانه‌ها، آن هم در قرن بیست و یکم بتواند روی آن گروه وحشی همچنان حساب باز کند و آب از آب هم تکان نخورد.

daesh

 

اندک مقاماتی از ترکیه (چون شامل همه اسلام گرایان ترکیه نمی‌شود) نه آن نفت قاچاق داعش به دردشان خورد، نه شیطنت‌هایشان علیه کردهای سوریه (به این می‌گویند، خانه‌ای به روی آب ساختن) و کردهای سوریه و کردهای منطقه هرگز تا بدین حد در دست‌یابی به خواسته‌‌هایشان و اجماع جهانی همسو با مطالباتشان نزدیک و موفق نبوده‌اند. آن اندک سیاستمداران ترکیه که ساز مخالف می‌زنند (و در خفا به داعش کمک می‌کنند)، ثابت کردند که شیطنت می‌کنند، ولی حتا شطرنج باز آماتور نیز نیستند و در حالی که آنان از اشغال کوبانی توسط داعش می‌توانستند (همچون بازی مار و پله) پله‌ای بسازند برای وارد ساختن نیروی زمینی ترکیه به خاک سوریه و تصرف تمامی سرزمین‌های حاشیه فرات که بیش از دو سوم سوریه را از اشغال کوبانی توسط داعش خارج می‌ساخت و عملن در امتداد آن، هم منطقه پرواز ممنوع و منطقه حائلی وسیع ایجاد می‌شد و نیازی به حرف‌های تکراری پیرامون تشکیل منطقه پرواز ممنوع – که ترک‌ها خوب می‌دانند مخالف آن در شورای امنیت روسیه و چین‌اند- نبود و «با این حرکت طلایی» عملن آن فرصت به موفقیتی هم برای ترکیه و هم نیروهای ضد اسد بدل می‌شد.

kobani1

اما به نظر می‌رسد که برخی از اسلام گرایان ترکیه چنان دلبستگی به دوران عثمانی بسته‌اند که ترجیح می‌دهند تعدادی اسلام گرایان وحشی قرون گذشته را در منطقه تحت عنوان خلافت اسلامی ببینند تا دولتی مدرن که بین اسلام و دموکراسی و حقوق بشر منافاتی نمی‌بیند. البته تلاش‌‌هایشان دستاوردی که برای آن تندروهای اسلام گرا بدنبال داشت، چیزی به جز مرگ و نابودی نبود و نیست و استراتژی «اختلاف با همسایگان صفر داود اوغلو» را عملن به سیاست «تفاهم با جهانیان تقریبن صفر» بدل ساخته است و ترکیه اینک فقط یک متحد در جهان دارد: قطر.

امیدوارم که مقامات راس حکومت ترکیه از این پس خود را اصلاح کنند (همچون مقامات عربستان که پس فاش‌سازی پروژه بلندمدت موساد در منطقه برای تشکیل «اتحاد جماهیر بربریت اسلامی»، مقامات مربوطه را بر کنار و تمامی سلفی‌های منطقه را از ورود به سیاست منع کردند) و نیاز نباشد تا من طی مطلبی دیگر نه فقط علل سردرگمی‌های ترکیه را تحلیل کنم که حتی ناگزیر شوم اشخاصی را که مسئول این فاجعه شده‌اند با ذکر نام – و به خصوص مقامات امنیتی که از سال‌ها پیش توسط موساد در راستای «تشکیل خلافت اسلامی» مهره سازی و تقویت شدند- و پشت تقویت داعش در منطقه هستند، فاش سازم.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,