Saturday, 18 July 2015
21 October 2021
آن سخن که در آن سود نیست

«روشنفکر ایرانی به روایت مسعود بهنود»

2014 November 23

 عبدالستار دوشوکی /مقاله وارده / رادیو کوچه

 

مگوی آن سخن کاندر آن سود نیست

کـز آن آتـشـت بـهـره جـز دود نیست (فردوسی)

قرار بر این گذاشته بودم تا مدتی به «مرخصی سیاسی» بروم و از تحلیل و نوشتار و گفتار پرهیز کنم. اما سخنان اخیر آقای مسعود بهنود که ادعای ۵٠ سال تجربه روزنامه نگاری دارد و مجری یکی از برنامه‌های تلویزیون «بی‌بی سی فارسی» نیز است مرا برآن داشت تا معنی روشنفکر ایرانی را به سبک و سیاق وی مورد تجزیه و تحلیل موجز قرار بدهم.

آقای بهنود اصلاح طلب حکومتی که در رسانه‌های «بیگانه» کار و مصاحبه می‌کند، هم طبال یزید است و هم علمدار حسین

وی در مصاحبه با مجری یکی از برنامه‌های صدای آمریکا بنام برنامه پولتیک مدعی شده است «روشنفکر ایرانی فقط می‌تواند شیعه باشد زیرا روشنفکر ایرانی بدون فرهنگ شیعه معنی ندارد، به دلیل آنکه شیعه‌گری در خون ایرانیان است و روشنفکری که شیعه نباشد، نمی‌تواند» روشنفکر ایرانی قلمداد شود. کما اینکه به زعم ایشان روشنفکرانی نظیر عباس هویدا و امثالهم (نظیر احمد کسروی) «روشنفکر ایرانی» نیستند بلکه «روشنفکر بیگانه» هستند. ایشان در‌‌ همان مصاحبه گله می‌کنند که چرا رسانه‌ها (احتمالن بی‌بی سی و صدای آمریکا) جولانگاه فعالان سیاسی اپوزیسیون شده‌اند. در حالی‌که به گفته ایشان، این رسانه‌ها باید جایگاه وزین روزنامه نگاران با تجربه‌ای مثل او باشند و سیاسیون باید در احزاب سیاسی فعالیت کنند و نه اینکه در رسانه‌هایی مانند «بی‌بی‌سی» و «صدای آمریکا» و «رادیو فردا» و غیره ظاهر شوند.

22

وقتی «مسعود بهنود» این سخنان تبعیض‌آمیز و به نوعی «نژادگرایانه» را به زبان آورد، مجری برنامه او را به چالش کشید و به او فرصت داد تا سخنان خود را تصحیح کند. اما بهنود مجددن بر مواضع خود مبنی بر اینکه شیعه‌گری در خون ایرانی است و روشنفکر باید «شیعه باشد» تاکید کرد و نمک تلخ تبعیض افزونتری بر زخم‌های بیش از ٢۵ میلیون ایرانی غیر شیعه پاشید. شاید برای بسیاری این شیوه نگرش و رفتار تبعیض‌گرایانه از جانب یک روزنامه‌نگار با سابقه و شناخته شده «ایرانی» باعث تعجب باشد. اما برای من «غیر روشنفکر» «غیر شیعه» «غیر فارس زبان» «غیر مرکز نشین»، و «غیر اصلاح‌طلب» باعث تعجب و حتا اعتراض نیست. زیرا ما در آن مملکت غم‌زده ولایت فقیه با این‌گونه ادبیات وتبعیض‌های مذهبی و «روشنفکری» عادت کرده‌ایم.

آیا خود آقای بهنود و یا کارفرمایان و گمارنده‌گان رسانه‌ای وی این حقیقت را درک نمی‌کنند که انکار دیگران از طریق سخنان خودشکوفایانه برای بسیاری از ایرانیان آزادیخواه غیرشیعه و غیرمذهبی توهین‌آمیز می‌باشد؟

در نتیجه بنده نه تنها گله‌ای از مسعود بهنود (که او را در لندن دیده‌ام و با احترام می‌شناسم) ندارم، بلکه متشکر و خوشحالم از این‌که ایشان این حقیقت پنهان را عریان کردند تا مناسبتی باشد برای بررسی مجدد پاسمان این زخم همیشگی و دیرینه.

مدتی پیش با یکی از مجریان یک رسانه معتبر و شناخته شده برون‌مرزی صحبتی داشتم. ابراز تمایل نمودم تا در مورد مذاکرات هسته‌ای بعنوان یک «صاحبنظر» (تحلیل‌گر) شرکت کنم. با هزار و یک تعجب پرسید: «مگه شما بلوچ نیستید؟» جواب دادم «آری»! وی با لحنی کوچک انگارانه ادامه داد: «مسئله هسته‌ای یک مسئله ملی است و نه یک موضوع محلی». من هم گفتم: «ببخشید اشتباه کردم ». و این داستان زندگی ما در مملکتی است که باید به آن افتخار کنیم. در نتیجه افشای راز آقای بهنود بمثابه تعزیه گردان حقیقت تلخ نابرابری مذهبی در ایران، مطلب جدید و شوک آوری نیست، بلکه اعترافی است به تلخی نگاه تبعیض آمیز که در ضمیر ناخودآگاه «ایرانی فارس زبان شعیه مذهب طرفدار اصلاحات در نظام جمهوری اسلامی» همواره نهفته بوده و هرازگاهی همانند نیشتر جدایی و تحقیر بر زخم کهنه تبعیض و نکوهیدنی مذهبی فرود می‌آید. با این اوصاف شاید بتوان گفت آقای بهنود اصلاح طلب حکومتی که در رسانه‌های «بیگانه» کار و مصاحبه می‌کند، هم طبال یزید است و هم علمدار حسین.

behnood

این مصاحبه و سخنان دردآور یکی از همکاران تلویزیون «بی‌بی‌سی فارسی» با یکی از مجریان صدای آمریکا از این منظر حائز اهمیت است که مدیران هیچ‌کدام از این رسانه‌ها به احتمال زیاد این اجازه را به «ایرانیان غیر شیعه نخواهند داد تا سخنان تبعیض آمیز مسعود بهنود را به چالش بکشند.» این در حالی است که وی تفکرات «شوونیستی» و «تبعیض آمیز» خود را در رسانه‌های فارسی زبان بریتانیایی و آمریکایی تکرار می‌کند، بدون آنکه این رسانه‌های به اقلیت‌های مذهبی و قومی ایران اجازه «حق دفاع» از خود و ابراز عقیده بدهند. بر طبق قوانین بریتانیا ابراز اینگونه عقاید «نژادگرایانه» مبتنی بر تبعیض مذهبی جرم محسوب می‌شود.

راز آقای بهنود بمثابه تعزیه گردان حقیقت تلخ نابرابری مذهبی در ایران، مطلب جدید و شوک آوری نیست، بلکه اعترافی است به تلخی نگاه تبعیض‌آمیز که در ضمیر ناخودآگاه «ایرانی فارس زبان شعیه مذهب طرفدار اصلاحات در نظام جمهوری اسلامی» همواره نهفته بوده

اما آقای بهنود با زیرکی خاص خودش این مطالب را با مجری صدای آمریکا در میان گذاشته و نه با «بی‌بی سی‌فارسی» در انگلیس، که طبیعتن تبعات قانونی خود را به دنبال می‌داشت. در نتیجه دست ما کوتاه و خرما بر نخیل!

این شیوه بیان و طرز نگرش انحصارطلبانه مسعود بهنود که به گفته خودش سال‌ها به عنوان خبرنگار همراه عباس هویدا در رژیم گذشته به کشورهای مختلف سفر می‌کرده و بعد از انقلاب طرفدار حداقل طیف بخصوصی از نظام جمهوری اسلامی بوده و اینک با رادیو و تلویزیون‌های بریتانیایی و آمریکایی همکاری دارد، بیانگر شیوه تفکر غالب بر برخی از این رسانه‌ها است که نه تنها «روشنفکر» بلکه «تحلیلگر» ایرانی را مقید به پیش شرط چهارگانه «شیعه بودن»، «فارس زبان بودن»، «مرکزگرا بودن»، و «اصلاح طلب حکومتی بودن» می‌دانند؛ و در تفاسیر و برنامه‌های خود از «حضور مبارک الزامی» آن‌ها استفاده می‌کنند.

behnod22

بنده علی‌رغم احترامی که به مدیران «بی‌بی‌سی فارسی»، «رادیو فردا» و «صدای آمریکا» قائلم و آن‌ها را با احترام می‌شناسم و آن‌ها نیز هرازگاهی لطف کرده و بنده را دعوت می‌کنند، اما خودسانسوری در به ترسیم کشیدن این انتقادات بر حق و موجه را نه شایسته خود و نه در خور حرفه‌ای آن‌ها می‌دانم. زیرا صدف زان سبب گشت گوهر فروش، که از پای تا سر همه گشت گوش.

برخلاف نظر آقای مسعود بهنود هیچ‌کدام از افتخارات گذشته ایران شیعه نبودند. تشیع در ایران چهارصد سال پیش و آن هم با زور سرنیزه توسط صفویان بنا نهاده شد

برخلاف نظر آقای مسعود بهنود هیچ‌کدام از افتخارات گذشته ایران شیعه نبودند. تشیع در ایران چهارصد سال پیش و آن هم با زور سرنیزه توسط صفویان بنا نهاده شد. در نتیجه اکثریت مفاخر تاریخ ایران همانند فردوسی، حافظ، عمر خیام، سعدی، مولانا، باباطاهرعریان، ابوعلی سینا، جامی، خاقانی، صائب تبریزی، سنایی، غزنوی، وحشی بافقی، خواجه نظام‌الملک طوسی، عطار نیشابوری، رودکی؛ زکریای رازی، خواجه نصیرالدین طوسی، ابوریحان بیرونی، ناصر خسرو، ابوالفضل بیهقی، نظامی گنجوی، انوری، خواجوی کرمانی، و غیره که همگی سـُـنی مذهب بودند، جزو «روشنفکر» و یا افتخارات ایران محسوب نمی‌شوند، چون در رگ‌های آن‌ها خون شیعه صفوی جریان نداشت. این‌گونه سخنان نه تنها اجحاف به تاریخ ایران بلکه ظلم به میلیون‌ها ایرانی است که روشنفکری را در عبای شیعه‌گری جستجو نمی‌کنند. آیا خود آقای بهنود و یا کارفرمایان و گمارنده‌گان رسانه‌ای وی این حقیقت را درک نمی‌کنند که انکار دیگران از طریق سخنان خودشکوفایانه برای بسیاری از ایرانیان آزادیخواه غیرشیعه و غیرمذهبی از جمله سـُـنی‌ها، زرتشتی‌ها، بهایی‌ها، ارمنی‌ها، آشوری‌ها، یارسانی‌ها، یهودی‌ها، سکولار‌ها و غیره توهین‌آمیز می‌باشد؟

مطالب دیگر این نویسنده در رادیو کوچه را از اینجا دنبال کنید

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,