Saturday, 18 July 2015
14 June 2021
سیگنال ممنوع

«رولینگ استونز، صدای فقرا که سلطنت را غلتاند»

2014 November 30

شادیار عمرانی – بهرنگ زندی / رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

قلقله‌زن

چی؟

سنگ‌های قلقله‌زن

رولینگ استونز؟!

باز هم چهارتای منحصر به فرد

١٩۶٢

باز هم انگلستان

اینبار کنت

میک جاگر

با اون دهن گشاد

زبون دراز

میک جگر با اون صدای قوی

کیث ریچاردز

چارلی واتز

رانی وود

وانگاردهای موسیقی راک

چرا این ریختی‌اند؟

خط چشم سیاه می‌کشند

لباس شوالیه‌های سلطنتی اما پاره

با آرایش موی بلند و شبیه دزدان دریایی

با جاده‌ی ۶۶ شروع کردند

1

مردمی‌ترین و مشهورترین آهنگ بلوزی که نت کینگ کول آمریکایی در دهه‌ی ۴٠ برای اولین بار خواند

می‌دونی بعد از این که رولینگ استونز این آهنگ را به سبک فیوژنی از راک، آر اند بی و بلوز اجرا کردند چند بار دیگه این آهنگ اجرا شد؟

دست کم پنجاه و یک گروه دیگه

کسی در آمریکا و انگلستان نبود که این آهنگ را از بر نخوانده بود

این اولین کار رولینگ استون دنیا را تکان داد

I’m a king bee را هم دوباره اجرا کردند اون هم با اسانس گیتاربرقی و یه نوآوری توی بلوز.

همه گفتند بهترین اجرای این آهنگ بوده، باعث شده دوباره همه بخواهند این آهنگ را اجرا کنند

اما خود میک جاگر می‌گه کیه که بخواد ورژن مارو گوش کنه وقتی اجرای خود اسلیم هارپو هست؟

آلبوم اول اسمش روی خودش بود، جدیدترین هیت‌سازان انگلیس، همه آهنگ‌های فولک معروف بود که دوباره بازخوانی شد

با گرایش ضدفرهنگ یا کانترکالچر که سبک‌های جدید غیر عرفی را تجربه می‌کرد

با بلوز شروع کردند

موسیقی اعتراضی دهه‌ی ۴٠ سیاهان آمریکا موسیقی آدم‌های ناراضی، آدم‌های ناراحت

در انگلستان گیتار دست مردم بود و توی کوچه و خیابان می‌زدند، اعتراضشون راکی بود

از دختر پایین شهر در کویینز نیویورک و کودکان کار خواند

بیا دنبالم تو نمی‌تونی منو بگیری

ئه! اینو جان لنون هم خوند

ده سال بعد خوند. بیتلز دنبال همه می‌دویدند به خصوص با رولینگ استونز که درست مقابلشون ایستاده بود

اصل آهنگ مال چاک بری بود

2

خود چاک بری برای خودش عیاری بود، از پولدارها می‌دزدید و به فقرا می‌داد. توی روز روشن پشت چراغ قرمز ماشین‌های بورژواها را می‌دزدید چندین بار هم به خاطر دزدی از سوپرمارکت‌ها دستگیر شد و زندان افتاد.

اون‌ها ضدارزش بزرگ شده بودند Grown up wrong ارزش‌هایی که حکمرانان براشون خط کشی کرده بودند و روی گرده‌های این مردم بزرگ می‌شدند.

خجالت هم نمی‌کشیدند

خجالت چی؟ یک‌دفعه بال درآوردند و رفتند آمریکا. یک شبه ره صد ساله را طی کردند. وقت این بود مردم خیابونهای آمریکا را هم بغلتونن.

١٩۶۵

و حالا! رولینگ استونز

بووووووووووووووم! My little red rooster

اجرای منحصر به فرد آهنگی ساخته ویلی دیکسون که دوران جنگ سرد ساخت

ورژن رولینگ استونز رفت که در قلب سالن شهرت راک اند رول به عنوان گنجینه‌ی موسیقی جهان ثبت بشه.

سورپرایز سورپرایز

رفتند برای سومین آلبوم موفق طی یک سال Out of our heads

اولین آهنگ میک جاگر من آزادم هر چیزی بخونم

چهارمین آلبوم در یک سال : کودکان دسامبر

از ابر من بیا پایین، آهنگ انقلابی‌ای بود،

بوم بوم بوم بووووووووووووم! از آمریکا و بریتانیا هم بیرون زد، آلمان و بقیه‌ی اروپا را هم پیمود و اول تمام چارت‌ها فریاد کرد از ابر من بیا پایین

گفتند برای مردم خوندند، فقط برای مردم، مردمی که طی دو سال آهنگ رضایت ، satisfaction را به اوج برده بودند. با خوندنش به گوش دولت‌ها و رسانه‌هاشون رسونده بودند که هیچ رضایتی ندارند.

رولینگ استونز پسران بد بودند، مال خیابون بودند، صدای مردم بودند.

آ آ آ، اون دختر احمق، برعکس اسمش این آهنگ ضدزن نبود بلکه ضد کالایی شدن زن بود. دخترهایی که حتا مهم نیست چی می‌پوشند یا چطور آرایش می‌کنند بلکه وقتی دهان باز می‌کنند عیب و هنرشون آشکار می‌شه.

درست وقتی بیتل‌ها از زن خونه و سکس خوبش می‌گفتند

آلبوم aftermath  یا پیامد ضدید انتقادی به جامعه‌ای بود که ازش توقع می‌رفت فکر نکنه.

Under my thumb  به شدت رفتارهای جدید ساسی و بی‌مایه‌ی دخترها که آموخته بودند را نقد می‌کرد.

اصلن هم با کسی تعارف نداشت. از سکس می‌گفت بدون سانسور. از حماقت می‌گفت بدون رودربایستی.

3

فکر کن

یهو یک تک آهنگ خوندند

در قلب آمریکا

اون هم سال ۶۶ و التهاب جریان‌های سیاسی ضدسرمایه‌داری

از اسلام‌گراها گرفته

تا پاسیفیست‌ها

تا چپ‌ها

تا فمینیست‌ها

Paint it black نه ربطی به آنارشیست‌ها داشت، نه سیاه‌پوستان

می‌گفت درهای سرخ را می‌خواهم سیاه کنم، بهش گفتند آنارشیست شده

گفت ماشین‌های نعش‌کش سیاه و گل‌های روی تابوت و عشقی که همان‌گونه برنمی‌گرده، مرگ‌هایی که برای مردم عادی شده یکی می‌میره یکی به دنیا میاد به همین راحتی . گفتند نهیلیست شده

پیامش آسون بود، رولینگ‌استونز معترض بود به چشم‌ها و قلب‌هایی که کور و سیاه شدند و آینده‌ای که با این وضع تغییر نمی‌کنه عشقم. باید سرم را بچرخانم تا تاریکی رخت بربندد.

سال ۶٧

میک جاگر میاد با اولین آهنگی که خودش به تنهایی نوشت

علیه خشونت علیه زنان

کاغذهای دیروز

و دخترکوچه پشتی که دقیقن پاسخی به نگاه تحقیرآمیز زن بیتل‌ها بود، از زن می‌خواست که خودش باشد

اما همون سال یک اشتباه بزرگ کردند

آلبوم «تقاضای عالی‌جنابان شیطانی» را با کلی دردسر سرهم‌بندی کردند. آلبومی که بعدن به نظر آمد کپی نه چندان ماهرانه‌ای از بیتلز بود. این اولین تلاش رولینگ استونز در سبک سایکیدیلیک راک بود. اون هم در اوج دورانی که جنبش‌های آزاد کردن قرص‌های ال اس دی راه افتاده بود.

این اصلن شبیه رولینگ استونز نبود. اون‌ها از تلخی‌های زمانه‌شون جدا نمی‌شدند و سعی نمی‌کردند برای این‌که مردم با تصور خوشی و دنیای بهتر خوش باشند مصرف ال اس دی را تجویز کنند، گرچه خودشون استفاده می‌کردند.

این هیچ شباهتی به رولینگ‌استونز نداشت و هر چه هم تلاش کردند کسی از طرفدارانشون میلی به این آلبوم نشون ندادند.

4

زود خودشون را جمع کردند

سال ۶٨ رولینگ استونز یکی از موفق‌ترین آلبوم‌هایش را بیرون داد «بزم گدایان» beggars banquet

اون هم با چه آهنگ‌هایی

دختر کارگر کارخانه – جدا از متن ترانه که از بطن زندگی کارگری می‌آمد، فیوژن سازهای مختلف از سلتیک گرفته تا سرخ‌پوستی با راک کانتری معجون فوق العاده‌ای بود.

«بدون استثنا» صدای تنهایی طردشدگان بود. آهنگی که بعدها از جانی کش گرفته تا جون بائز بازاجرایش کردند.

«همدردی با شیطان» آهنگی بود که تاریخی شد. در اوج زمانی که پیشروترین گروه‌های راک و معترض جرات نمی‌کردند مذهب را مورد تمسخر قرار بدند، رولینگ استون دنیا را از چشم شیطان تصویر کرد و الگویی شد برای گروه‌های هوی‌متال بعد از خودش.

از مذهب که ساخته‌ی شاهان و ملکه‌هاست تا تمسخر به صلیب کشیده شدن مسیح، تا تمسخر باور شیطانی بودن بلشویک‌ها در انقلاب اکتبر علیه تزار، تا کشته شدن کندی و و و

و سیاسی‌ترین آهنگ این آلبوم یعنی مبارز خیابانی، این آهنگ را میک جاگر و کیث ریچاردز برای طارق علی ، روزنامه‌نگار و فعال معروف مارکسیست نوشتند.

بعد از شرکت در تظاهرات ضد جنگ ١٩۶٨ مقابل سفارت آمریکا در لندن

جاگر گفت خوشحال شدم که پس از سکوت بی‌معنی انگلستان در زمانی که پاریس به خروش آمده بود لندن هم تکانی خورد.

میک جاگر جهان را به انقلاب دعوت می‌کرد. و برعکس خیلی‌ها که اون روزها رو به پاسیفیسم و صلح‌طلبی و دعوت مردم به اعتراضات به دور از خشونت می‌کردند، جاگر می‌گفت اسم من اغتشاش ه، داد می‌زنم و جیغ می‌زنم . شاه را خواهم کشت با تمام چاکرانش.

با این آهنگ لقب فیلسوفان را گرفتند.

برعکس جاگر که این روزها کمیص محتاط شده، ریچاردز از انقلابی بودن اون روزهای جاگر یاد می‌کنه و می‌گه امروز من یادم میاد حتا اگر میک سعی داره دوپهلو حرف بزنه.

می‌دونی تازه چند سال از فعالیت‌شون گذشته؟

همه‌اش پنج سال

پنج سال و این‌همه موفقیت؟

سی سال دیگه هم ادامه داره، اون هم بی وقفه

مطالب مرتبط

جان لنون و بیتل‌ها، دنده‌ی چپ در قلب راست

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,