Saturday, 18 July 2015
21 October 2021
در راه حقیقت

«توضیحاتی در مورد نامه‌ای در سایت موسوم به سندیکای کارگران فلزکار مکانیک» 

2014 December 03

میلاد درویش / مقاله وارده / رادیو کوچه

 

در روز شانزدهم امرداد، نامه‌ای از سوی سایت موسوم به سندیکای کارگران فلزکار مکانیک  رسانه‌ای شد که بسیاری از سوالات را در ذهن رفقا برانگیخت. گرچه پرداختن به موضوعات بی‌اهمیت را بیهوده مهم جلوه دادنش می‌دانم و هرگز حاضر به دامن زدن به اختلافات نیستم و همواره توجه به اشتراکات، سرلوحه کارم بوده اما چون آموخته‌ایم که در مقابل ظلم و ناحق بایستیم، لازم دانستم که احیانن یک‌بار برای همیشه، توضیحاتی را به عرض برسانم، زیرا در آن نامه که مبنی بر قطع همکاری با اینجانب بوده، نکاتی کذب و غیرقانونی بیان شده که از لحاظ قواعد کار سندیکایی، غیراصولی است. بنابراین به عنوان یک فعال، وظیفه می‌دانم تا مواردی را یادآور شوم.

در نامه مذکور اشاره شده که اینجانب از مصوبات تخظی کرده‌ام! لازم به ذکر است که «هیات بازگشایی سندیکای کارگران فلزکار مکانیک تهران و حومه» که سابقه عضویت در آن را داشته‌ام هنوز مجمع عمومی برای تصویب اساسنامه برگزار نکرده و هیات مدیره‌ای نیز تعیین نشده، لذا هیچ‌گونه مصوبه‌ای در کار نیست که از آن، تخطی شود و همچنین بنا بر ادعای ایشان بر پذیرش و عمل به  اصل بیست و ششم قانون اساسی: «… هیچ کس را نمی‌توان از شرکت در انجمن‌های صنفی منع کرد یا به شرکت در یکی از آنها مجبور ساخت.» فلذا ادعای این‌که این نامه از سوی هیات مدیره سندیکا انتشار داده شده عملی خارج از صداقت و همچنین فاقد وجاهت قانونی در فعالیت سندیکایی محسوب می‌شود، ادعایی که صرفن از سوی گردانندگان سازمانی جعلی امکان‌پذیر است.

sandika.felezkar

در ادامه همان نامه چنین می‌خوانیم که «امیدواریم میلاد درویش به صداقت و احترام به نظر جمع پایبند باشد.» (!) … شرط انصاف و عدالت، این بود که حداقل فرصت دفاع داده می‌شد که یک سویه رفتن به نزد قاضی، ظلم آشکار و به دور از مرام عدالت‌خواهانه است. در سندیکا، همه کارگران تصمیم می‌گیرند و نه یک یا چند نفر که خود را رهبر سندیکایی می‌نامند!… و جالب این‌که همان فرد حتا حاضر نبود که در جمع، اتهاماتی که وارد کرده را اثبات کند! اگر به ادعایشان ایمان داشتند پس چرا قبل از انتشار در جلسه‌ای با حضور خودم و سایرین، اثبات نکردند؟! و چرا هنوز در پی اثبات نیستند؟! بعد از انتشار آن نامه کذایی، وقتی که با اعضای هیات بازگشاییی سندیکا صحبت کردم همگی یا اظهار  بی‌اطلاعی کردند و یا تاکید داشتند که زمانی که با آن نامه مواجه شده‌اند به هیچ وجه تاییدش نکرده‌اند و اتهامات را نپذیرفته‌اند.

یک نفر که گرداننده سایت و ایمیل به اصطلاح روابط عمومی بوده بدون تایید سایر اعضا، یکجانبه و یک نفره، نامه‌ای را از طریق تارنمای موسوم به سندیکا به نشر می‌رساند. آن‌هم با عنوان نام “هیات مدیره سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران” !  بدون این‌که به نظر جمع احترام بگذارد و بدون این‌که حتا صداقت را در کلامش رعایت کند. چون حتا با فریب‌کاری سعی بر این بود که به دیگران مطلبی خلاف واقع گفته شود که اینجانب اتهامات را پذیرفته‌ام و حتا از انجامش خشنود هستم! هرچند در نامه‌ای که در مورخه  ١٩ / ۵ / ١٣٩٣ توسط سایر اعضای هیات بازگشایی سندیکا و به نام خودشان منتشر شد انتساب آن نامه به نام سندیکا را تکذیب کردند و آن نامه را تحمیل نظر مازیار گیلانی نژاد به سایر اعضای سندیکا دانستند. البته تحریکات فردی معلوم الحال به نام “آرمان اسماعیلی” که با حضور غیرقابل توجیهش در میان کارگران، به اطلاعات خصوصی اعضا دستبرد می‌زد نیز می‌بایست مورد توجه جدی قرار گیرد.

تا کنون از نشر هرگونه پاسخی امتناع کردم، هم‌چنان‌که در طول مدت فعالیت‌هایم هرگز نامی از من در جایی نبوده اما امروز به تشخیص پیشکسوتان جنبش سندیکایی ایران تصمیم به روشنگری هرچند جزئی از این سیاه‌نمایی می‌کنم. گرچه همه فعالینی که مرا می‌شناسند بر بی‌پایه بودن اتهامات، اذعان دارند و صرفن کسانی که هرگز مرا از نزدیک نمی‌شناخته‌اند، تردید کرده‌اند.

ما در جمعمان مترصد بودیم تا نام سندیکا را زنده نگه داریم و با نشریه پیام سندیکا، خانواده‌های کارگری را با “سندیکا” آشنا کنیم. اما متاسفانه برخی سودجویی‌ها و در پی “نام” بودن‌ها  موجب شد تا اختلال بزرگی به این مهم وارد آید. البته به این دلیل که قصد ندارم اسرار را هویدا کنم پس لب از بیان سایر مطالب می‌بندم و چون آن نامه دروغین خطاب به سندیکاهای کارگری ایران نوشته شده پس تایید صحت عرایضم را به اعضای زحمت‌کش سندیکاهای کارگری ایران و فعالین کارگری ایران می‌سپارم.

payamsandika

ضمن آرزوی آرامش برای افرادی که چند پرونده جعلی که ناشی از دسیسه نارفیقانه بوده را ساده‌لوحانه باور کرده و فریب خورده‌اند، اعلام می‌کنم که دیگر مسئول نشریه پیام سندیکا نیستم و عواقب وجود چنین سازمان‌های جعلی و غیرکارگری و موهوم که به پرونده‌سازی برای دیگران می‌پردازند را هشدار می‌دهم. کار سندیکایی، با عریضه‌نویسی در فضاهای مجازی تفاوت دارد و می‌بایست به طور اصولی انجام پذیرد و حداقل تعدادی از کارگران همان صنف در آن عضویت داشته باشند. جالب این‌که یک روزه نام «هیات بازگشایی سندیکای کارگران فلزکار مکانیک تهران و حومه» به «سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران» تغییر نام داد! کسانی که ذره‌ای با اصول فعالیت سندیکایی آشنایی دارند بر بطلان این عمل عوام‌فریبانه اذعان دارند.

قبلن نیز در جنبش سندیکایی ایران شاهد بوده‌ایم که عده‌ای با در دست گرفتن فضای مجازی یک سندیکا، هرآنچه از نظر شخصی‌شان برآمده را به عنوان “بیانیه هیات مدیره سندیکا” ! بیان داشته‌اند و اتفاقن حتا همین حالا نیز با نام سندیکا در همان فضاهای مجازی فعالیت می‌کنند! برای هر قدمی که در راه متشکل شدنمان برداشته‌ایم جوانی‌مان را هزینه کرده‌ایم و به همین جهت، نمی‌خواهیم که ذره‌ای لطمه بر پیکره هیچ انجمنِه مستقلِه کارگری وارد آید. اما کاش جمعی که می‌خواستیم تا به صورت سندیکا درآید مبدل به بیش از یک فضای اینترنتی جعلی می‌شد. کاش این جمع به هم نمی‌خورد …

افتراگویان فراوانند و بنا به تجربه‌ای که داشته‌ایم احتمالن مدت‌ها و به مراتب، در “خلوت و رسانه” درباره این موضوع، بحث‌ها خواهند کرد. کما این‌که تاکنون نیز با سوء استفاده از سابقه نام پرافتخار سندیکای کارگران فلزکار مکانیک و نشریه پیام سندیکا که حاصل تلاشمان بوده سعی در رسوخ در میان فعالین کارگری داشته‌اند. امیدواریم که مجددن کسی قربانی دسیسه‌های افرادی که با این عناوین پرطمطراق ظاهر می‌گردند نشود. در هر صورت، ادامه بحث را به آن‌هایی می‌سپارم که فضای شبه روشنفکری و مطرح شدن نام‌شان را ترجیح می‌دهند!…کسی که متهم می‌کند موظف به اثباتش است.

متاسفانه فشارهای امنیتی که _مغایر با قوانین مملکتی و معاهدات بین‌المللی_ بر سندیکاهای کارگری اعمال می‌شود، موجب بروز چنین فرافکنی‌هایی می‌گردد تا نظرات مخالف‌مان را برنتابیم و سیاست حذفی را برگزینیم تا در نهایت کسی باقی نماند.

جا دارد که از فرصت استفاده کرده و به عنوان یک جوان مزدبگیر، از هم‌نسل‌انم بخواهم که نسبت به توطئه‌های سرمایه‌داری و خودفروختگان  هوشیار باشند و تفرقه‌اندازی‌هایی که رسانه‌ای می‌شود را نادیده بگیرند تا نومید نشوند و در هر شغلی که دارند برای کسب حق، به سندیکاهای موجود بپیوندند و یا خود به ایجاد سندیکاهای‌شان اقدام کنند؛ خوشبختانه قوانین و مقررات و مقاوله نامه‌های بین‌المللی و قانون اساسی ایران، حق داشتن سندیکا را به ما داده و گرچه برخی ناآگاهان و کسانی که تحمل نظرات مخالف را ندارند، قانون را زیرپا می‌گذارند و درصدد هستند تا ما را از این حق مسلم، محروم کنند. اما می‌بایست برای آشتی دادن زندگی با انسان، تلاش کنیم … عهد کرده‌ایم که تا آن سوی مرگ، در دفاع از حق‌مان، کوتاه نیاییم و قطعن در هر کجا که باشیم دریغ نخواهیم کرد.

در امرداد ماه که عده‌ای مشغول پرداختن به پرونده‌سازی بودند، یک کارگر شاغل در کارخانه کربنات سدیم سمنان در حین انجام کار جوشکاری در درون دستگاه خشک کن جان باخت(!) …

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,