Saturday, 18 July 2015
14 June 2021
سیگنال ممنوع

«استونز چپ، بیتلز راست»

2014 December 04

شادیار عمرانی – بهرنگ زندی /رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

زندگی سیاسی رولینگ استونز و به خصوص ریچاردز و میک جاگر آغاز شده بود. آن‌ها در آن بحبوحه‌ی توحش به ویتنام و جنبش‌های بزرگ چپ در همسایگی‌شان، فرانسه، نمی‌توانستند ساکت بنشینند. آلبومی را سال ۶٩ بیرون دادند که منتقدین گفتند «بهتر از این نمی‌شد»

«به من سرپناه بده» را برای جنگ ویتنام خواند. جنگی که به تعبیر جاگر «آخر دنیا بود»

Let it bleed بگذار خون بیاد آهنگی بود از مجموعه‌ی بزرگان نوازنده با شعری که دنیای کثیفی را تصویر می‌کرد از اعتیاد و کوکایین و روی هم خون پاشیدن و ارضای جنسی را روی دیگران خلاص کردن در دنیایی که همراهی نیست که به آن بشه تکیه کرد.

خیلی‌ها گفتند این جواب آهنگ عاشقانه‌ی let it be بیتلز بوده. اما واقعیت اینه که این آهنگ را زودتر از بیتلز ساختند.

رقابت و دعوای جان لنون و میک جاگر پایانی نداشت، اولی دنبال شهرت بود و دومی دنبال کیفیت.

و این ‌گونه بود که جاگر آهنگ «همیشه نمی‌تونی هر چی میخوای به دست بیاری» را در جواب آهنگ «هی! جود» ساخت.

1

آلبوم انگشت‌های نوچ یک قدم از موضع سیاسی استونز عقب ننشسته بود

«تو باید بجنبی» صدای سیاهان برده بود.

استونز قل‌خوردند، سال ٧٢، فرانسه، انگلیس را به خاطر مالیات‌هایی که نداده بودند ترک کردند، آلبوم «تبعید در خیابان اصلی» را ساختند و از آن به بعد این جاگر بود که استونز را هدایت می‌کرد. سبک را عوض کرد و به سمت هاردراک رفت.

«چراغی بیفروز» شاهکار جاگر که بعدها التون جان هم آن را اجرا کرد. عجیب بود، تمی مذهبی داشت.

سال ٧٣، جاگر با آلبوم سوپ کله‌ی بز، نه تنها استونز را لرزاند بلکه تاریخ جدیدی در موسیقی راک آغاز کرد.

و آهنگ بحث‌برانگیز ریچاردز Coming down again  و گرسنگی که گناه نیست.

١٩٧۶، رانی وود هم به استونز پیوست تا آلبوم «سیاه و آبی» را منتشر کنند.

و نمی‌خوام برده‌ی تو باشم

آلبوم «بعضی دخترها» انفجاری بود در اواخر دهه‌ی ٧٠.

وقتی حتا اسم گِی یا همجنس‌گرا آوردن جیز بود آنها خواندند « وقتی که شلاق فرود می‌آید»

از طرف دیگه خود آهنگ بعضی دخترها جیغ فمینیست‌ها را درآورد. در حالی که استونز باورهای غلط آن روزها که انقلاب سکسی چشم و گوش دنیا را پر کرده بود را به سخره می‌گرفتند مصراع‌هایی مثل «دخترهای سیاه‌پوست می‌خواهند تمام شب را سکس کنند» و « دخترهای چینی آرام‌اند» واکنش تندی از فمینیست‌ها گرفت.

و این در مقابل آهنگ دیگری در همین آلبوم بود که زنان «محترم» را در جامعه‌ی مصرفی تعریف می‌کرد.

«جانور بارکش» یکی دیگه از آهنگ‌های آوانگارد این آلبوم بود که از حیوان بارکشی می‌گفت که به دست انسان رام شده.

2

جاگر دهه‌ی هشتاد از افت و خیز دهه‌ی هفتادش درس گرفته بود.

دوباره رفت سراغ ریگِی

جامائیکا

جایی که انسان با جهان مسلطش در جنگ است

و آلبوم بسیار موفق «رهایی عاطفی» باز هم خبرساز شد و خود این آهنگ که به زنانی که به سوی ترانسجندر شدن گرایش داشتند و جامعه‌ای که آن‌هارا  دچار سردرگمی هویت جنسی می‌کند پرداخت. استونز تا سال ٢٠١٣ جرات نکردند این آهنگ را به طور زنده اجرا کنند. آن‌ها چندین دهه از دنیا جلوتر بودند.

با آهنگ جاگر send it to me  که دوباره مذهب و ملی‌گرایی و نژادپرستی را به چالش می‌کشید.

رولیبنگ استونز باز غلت خورد و خورد و یک آس جدید رو کرد: آلبوم « undercover»

هم موسیقیش آغاز نیو ویو تلفیقی با هارد راک و ریگِی بود و هم متن ترانه‌ها بیش از حد رادیکال و اعتراضی

وقتی «باید جهنم باشد» را خواند تن دولت را لرزاند: ما مشکل داریم، شکی نیست، میلیون‌ها بیکار داریم، کودکان نمی‌تونند بنویسند، نمی تونند بخونند، بچه‌ها گرسنه‌اند و خب بعضی‌هاشون زیادی شکمشون پره. تلویزیونمون جسارت داره از از عیسی بگه و تبلیغ دینی کنه، قدرت بیشتری نیاز داریم که خطوط را به دست بگیریم. توی راه راست باشید هم‌چنان کانال ما را تماشا کنید، لازم نیست نگران باشید فقط احمق‌ها عاقبتشون حبس در سلول وجدان میشه یا سر از پناه‌گاهی درمیارند که ما براشون می‌سازیم، زندگی توی این جهان باید جهنم باشه که در دنیا مثل تو رنج ببریم. ما آزادیم که پرستش کنیم ما آزادیم که حرف بزنیم ما آزادیم که بکشیم، این گارانتی داره. ما هم مطمئنن مشکلاتی داریم پس حیاط پشتی را تمیز کن در را هم قفل نکن. من گفتم ما غرق نمیشیم ما محکومیم به بهشت بریم.

جاگر کم نیاورد. آهنگ زیرپوشش شب یک راست رفت سراغ فساد آمریکای لاتین که انقلابات مردمی و سوسیالیستی را سرکوب می‌کرد، زبان مخالفان را می‌برید و هزاران مبارز را به زندان می‌انداخت. ام تی وی اولش با پخش ویدئوی این آهنگ مخالفت کرد و بعد هم با کلی سانسور پخشش کرد.

سال 86 با آلبوم «کار کثیف» خیلی کثیف شروع شد. میک جاگر که دیگه رسمن خودش را آنارشیست معرفی می‌کرد با ریچاردزی که در اتوبیوگرافی خودش در کنار داستان دوران ترک اعتیادش خود را در جایگاه یک چپ ضدبورژوا قرار داده بود جاگر را نقد کرده بود که داره اسیر پول و شهرت میشه اختلافات بالا گرفت. البته سال‌ها بعد، سال ٢٠٠٢، میک جاگر با پذیرفتن نشان شوالیته‌ی موسیقی از ملکه الیزابت بر پیش‌بینی ریچاردز صحه گذاشت.

3

کار کثیف آلبوم چندان مطرحی نشد. یک آلبوم عاشقانه معمولی که بیشتر شکاف بین ریچاردز و جاگر را نشان می‌داد.

جاگر خودش شروع کرد به اجرای آهنگ‌ها و آلبوم‌های جداگانه. هیچ کدامش چندان چنگی به دل نزد. بهترین‌هاش «بیایید کار کنیم» بود که برای کارگران خوانده بود و در ویدئویش همراه با گروهی از کارگران در خیابان می‌دوید و فریاد می‌زد.

به نظر می‌رسید جاگر می‌خواد اثبات کنه که دیچاردز دروغ گفته بود. جاگر پر از تناقض شده بود شعارهای کمونیستی می‌داد، از این صفت می‌ترسید و خودش را آنارشیست جا می‌زد. حتا بیشتر از این که توجهی به رسانه‌های غربی داشته باشه خودش را با رسانه‌های شوروی هماهنگ می‌کرد. از ترس این که بهش بگند کمونیست گاهی نیم‌چه سوزنی هم به شوروی می‌زد. عین چهارتا آلبوم سولویی که منتشر کرد باخت بودند.

برعکس جاگر، ریچاردز یک آلبوم تر و تمیز بیر ون داد. هم موسیقی‌اش ثابت می‌کرد که رولینگ استونز کیفیتش را به شدت مرهون ریچاردز بوده، و هم ترانه‌ها نشان می‌داد ریچاردز ذره‌ای از دنیای رادیکال بینوایان جهان دور نشده.

Take it so hard  در آلبوم سولو کیث ریچاردز یعنی «حرف خیلی ارزان است» در مورد بمب اتم بود و مرگ دسته‌جمعی مردم

همه‌ی آهنگ‌های این آلبوم انقلابی و معترض بود، از پنج ستاره، چهار و نیم ستاره گرفت و وسط سینه‌ی تاریخ موسیقی راک چسبید.

این اختلاف و قهر یک سال هم طول نکشید و با آلبوم چرخ‌های فلزی، جاگر دوباره به ریچاردز و رولینگ استونز برگشت.

بعد از فروپاشی شوروی استونز در یک سکوت طولانی رفتند و ١٩٩۴ برگشتند با انجمن جادو، این‌بار بدون  بیل وایمن، بیسیست گروه.

4

دان واس، تهیه کننده‌ی این آلبوم دست و بال استون‌ها را بسته بود. هر چیز ضدنورمی را سانسور و حذف می‌کرد، از تم‌های گروو راک گرفته تا سازهای آفریقایی تا مضامین چپ. کار برای استون‌های ضدنورم سخت شده بود.

با این حال این آلبوم بسیار موفق بود.

استون‌ها در فضای پروسرمایه‌داری هار دهه‌ی ٩٠ به سختی می‌توانستند کار کنند. خفقان نانوشته‌ی موجود به کمپانی‌های سرمایه‌گذار مجال داده بود که سطح آهنگ‌ها را به حداقل‌ها پایین بیاورند تا ذائقه‌ی شنونده‌ها هم در حد آهنگ‌های پاپ عاشقانه‌ی بی‌مایه پایین بیاید، مصرف‌گراتر شوند، لباس‌های گل‌منگلی‌تر بپوشند و بیشتر در دیسکوها آب‌جو بخورند و قر بدهند.

استونز با آلبوم «پل‌های بابِل» دور این فضا را خط کشید و رفت.

آن‌ها نمی‌‌خواستند تمامش کنند. به اندازه‌ی تمام مردم در خیابان‌های دنیا حرف داشتند.

آمدند

٢٠٠۵

با یک بنگ بزرگ‌تر. بببببببببببببببنگ

آهنگ‌ها همه رادیکال بودند. انگار سر پیری دست از زندگی کشیده بودند.

از «عدالت خشن»

تا «نئوکان‌های شیرین» که قلب سیاست آمریکا را هدف گرفت.

رولینگ استونز در بحبوحه‌ی گرایشات ضد همه چیز، نئو چپ‌ها و لیبرتارین‌ها، از نسل بیت ضدماتریالیسم در آمریکا گرفته تا کانترکالچرال‌های پاسیفیست و انفعال‌طلب ضد جنگ، از کمونیست‌های معترض به نظم جهانی تا لیبرال‌های پست مدرن، وسط این اعتراض به همه چیز، رولینگ استونز آمده بود صدای فقرا بشه

اومد و نرفت

مثل بیتلز هم سر از صد جا در نیاورد

جلو رفت توی همون جاده اعتراض

معیار شد

معیار ماند

هنوز معیار هست

مطالب مرتبط

رولینگ استونز، صدای فقرا که سلطنت را غلتاند

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , 

۱ Comment

  1. 1

    wh0cd8079873 propranolol metformin buy advair generic clindamycin