Saturday, 18 July 2015
31 July 2021
عزمی برای مساعدت وجود ندارد

«نامه سرگشاده انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران به وزیر تعاون»

2014 December 18

گزارش / رادیو کوچه

 

انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران در نامه‌ای سرگشاده به وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به انتقاد از نحوه برخورد این وزات‌خانه با مسایل و مشکلات انجمن صنفی روزنامه نگاران پرداخته است، متن کامل این نامه که جهت انتشار به رادیو کوچه ارسال شده به شرح زیر است:

 

جناب آقای دکتر علی ربیعی

وزیر محترم تعاون، کار و رفاه اجتماعی

با سلام

اگرچه پس از آخرین پی‌نوشت نامه انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران توسط رییس جمهوری محترم، انتظار می‌رفت که شاهد مساعدت و اقدام عملی جنابعالی برای برگزاری مجمع عمومی عادی سالیانه انجمن و متعاقب آن، بازگشایی انجمن باشیم، سخنان اخیر شما نشان داد که متاسفانه نه فقط عزمی برای مساعدت وجود ندارد، بلکه آن جناب و وزارتخانه متبوعتان با نادیده گرفتن کلیه قوانین و مقررات موضوعه جاریه و جایگاه روزنامه نگاران شریف کشور، برای ایجاد تشکلی جدید و دولت ساخته، عزم خود را جزم کرده‌اید. انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران بدینوسیله ضمن ابراز تاسف از مواضع و عملکرد وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، ذکر نکات زیر را ضروری می‌داند:

۱- جنابعالی اذعان داشته‌اید که «روزنامه نگاران یک اتحادیه صنفی قدرتمند ندارند. اهالی مطبوعات برای دریافت هرنوع خدمات اجتماعی باید پایه‌های یک مشارکت فراگیر را بگذارند و این تنها از طریق یک اتحادیه قوی، ممکن است» و «برای روزنامه نگاران، من به دنبال یک تشکل اساسی، بنیادی وفراگیر هستم و رایزنی‌هایی را انجام می‌دهم که این تشکل بتواند به صورت پایدار تشکیل و ماندگار شود».

anjomansenfiroznamehnegaran

جناب آقای وزیر! تصور نمی‌کردیم تکرار این موضوع که روزنامه نگاران ایران در سال ۱۳۷۶ «پایه‌های یک مشارکت فراگیر» را بنیان نهادند و اکنون دارای یک تشکل مستقل، قدرتمند و فراگیر به نام «انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران» هستند، حداقل برای شما که خود متولی ثبت وحمایت از تشکل‌های کارگری و کارفرمایی هستید، ضرورتی داشته باشد، چرا که عرفا و اخلاقا «حرمت امامزاده را متولی آن باید نگه دارد». متاسفانه با گذشت بیش از یکسال از وعده رئیس جمهوری محترم و رفع اصلیترین مانع پلمب ساختمان انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران و علی رغم آنکه تقریبا تمامی وزارتخانه‌های کشور، اقدامات غیرقانونی و تبعیض آمیز مدیران قبلی خود را باطل و یا اصلاح کرده‌اند، جنابعالی به جای ابطال و یا اصلاح تصمیمات غیرقانونی مدیران وقت وزارت کار که پیش از پلمب ساختمان انجمن، شرایط بلاتکلیفی را برای این تشکل فراگیر ایجاد کردند، ساده‌ترین راه را برگزیده‌اید؛ پاک کردن صورت مساله. یعنی انکار شخصیت حقوقی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران و ایجاد یک تشکل به اصطلاح قدرتمند و فراگیر برای روزنامه نگاران.

هر چند که این انجمن صنفی برای تمامی تشکل‌های مستقل و واقعی کارگری با هر نام و مسلکی احترام قائل است و به کار بردن نام «سندیکا» را از سوی جنابعالی به فال نیک می‌گیرد اما جای بسی تاسف است که جنابعالی به عنوان وزیرکار دولت «تدبیر و امید»، از واژه‌ای استفاده می‌کنید که در هیچ کجای قانون کار جمهوری اسلامی ایران وجود ندارد؛ «اتحادیه».

اگرچه در سایه اغماض وزرای کار قبلی و جنابعالی برخی تشکل‌های سیاسی تحت نام «اتحادیه»، اقدام به راه اندازی تشکل‌های به اصطلاح صنفی کرده‌اند و وزرای کار نیز همواره در این خصوص سکوتی معنادار اختیار کرده‌اند! اما جهت اطلاع شما لازم است یادآوری کنیم که «اتحادیه» موضوع قانون کار پیش از انقلاب است. در قانون موصوف، از به هم پیوستن سندیکا‌ها، اتحادیه سندیکایی (فدراسیون) و از به هم پیوستن اتحادیه‌های سندیکایی کنفدراسیون تشکیل می‌شد، اما پس از اصلاح قانون کار در سال ۱۳۶۹، «انجمن صنفی» جایگزین «سندیکا» و «کانون» جایگزین «کنفدراسیون» شد و اکنون صرفا اتحادیه‌های صنفی با ماهیت کارفرمایی درچارچوب قانون نظام صنفی و زیر نظر وزارت صنعت، معدن و تجارت قابل شکل گیری هستند، بنابراین مشخص نیست که جنابعالی با استفاده از واژه «اتحادیه»، دقیقا به دنبال چه اهدافی هستید؟ و مطابق کدام قانون «مجموعه امکانات وزارتخانه ما (منظور وزارتخانه متبوع جنابعالی است) دراختیار اتحادیه‌ها، تشکل‌ها و سندیکا‌ها قرار گرفته است»؟ و به طور مشخص کدام اتحادیه‌ها از امکاناتی که شما در اختیارشان قرار داده‌اید استفاده کرده‌اند؟

اگر منظور شما از «اتحادیه»،‌‌ همان «کانون» است باید گفت که تشکیل «کانون» مستلزم به هم پیوستن حداقل (۵) انجمن صنفی وتشکیل کانون عالی سراسری نیازمند به هم پیوستن حداقل (۵) کانون استانی است و هردوی این تشکل‌ها، دارای اعضای «حقوقی» هستند نه «حقیقی» و قدرتمند بودن آن‌ها در سطح «کانون»، به تعداد اعضای «حقیقی» انجمن‌های صنفی عضو آن‌ها وابسته است؛ البته اگر واقعی، مستقل و فراگیر باشند.

اکنون لازم است جنابعالی راهکارتشکیل اتحادیه قدرتمند روزنامه نگاران را درحالی که فاقد محمل قانونی است و از طرفی یک انجمن سراسری قدرتمند دیگر ۱۷ سال قبل در آن وزارتخانه و سازمان بین المللی کار و چندین سازمان بین المللی دیگر به ثبت رسیده است، ارائه بفرمایید. همچنین صراحتا اعلام بفرمایید که تشکل قدرتمند و فراگیر مطلوب شما را چه کسانی باید به راه بیندازند و پس از راه اندازی چنین تشکلی، چه کسانی باید وضعیت انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران را تعیین تکلیف کنند؟

۲- ادعا کرده‌اید که «ما حدود ۷۰۰۰ نفر از خبرنگاران را با کمک اداره کل مطبوعات وزارت ارشاد شناسایی کرده‌ایم… و با یک سازمان بیمه‌گر تکمیلی به نام «آتیه‌سازان حافظ» هم… در این خصوص به توافق رسیده‌ایم و چنانچه اعتبار لازم در این مورد تامین شود، به احتمال بسیار زیاد با این سازمان بیمه‌گر در مورد بیمه تکمیلی این ۷۰۰۰ نفر اقدام خواهد شد».

matbouat

جناب آقای ربیعی! اگر آمار شما واقعی باشد، حداقل ۵۰۰۰ نفر از آن تعداد خبرنگاری که شناسایی کرده‌اید، عضو انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران هستند و این یعنی «اکثریت»، یعنی «فراگیری» و شما به عنوان وزیرکار با معنا و مفهوم قانونی و بین المللی «اکثریت» در روابط کار بهتر از هر شخص دیگری آشنا هستید. بنابراینجای تعجب است که چرا به جای استفاده از ظرفیت قوی‌ترین و فراگیر‌ترین تشکل موجود روزنامه نگاری درکشور، نشانی غلط به روزنامه نگاران می‌دهید؟ مضافا اینکه اگر سابقه بیمه روزنامه نگاران را در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پیگیری کنید درخواهید یافت که آن بیمه به همت وتلاش انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران محقق شد و صد‌ها روزنامه نگار، از طریق این انجمن جهت استفاده از تسهیلات بیمه‌ای موصوف، به «صندوق حمایت از هنرمندان، نویسندگان و روزنامه نگاران»، معرفی شدند. از طرفی در حالی که اکثریت روزنامه نگاران کشور فاقد بیمه اجباری هستند، استقرار بیمه تکمیلی چه معنایی دارد و سازوکار پیاده سازی آن در مطبوعات چگونه خواهد بود؟

۳- درخصوص طرح بیمه‌ای و دیگر برنامه‌ها و مواضع اخیرجنابعالی در فرصت مقتضی به تفصیل سخن خواهیم گفت، اما با توجه به نگرانی‌هایی که مواضع شما درباره انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران، به وجود آورده است لازم می‌دانیم ضمن ارجاع جنابعالی به مطالعه دوباره مفاد قوانین و مقررات کشور و مقاوله نامه‌های سازمان بین المللی کار به خصوص مقاوله نامه های۸۷ و ۹۸ توصیه کنیم تا در کمترین زمان ممکن نسبت به ابطال تصمیمات غیرقانونی مدیران قبلی وزارت کار و تایید مجامع عمومی برگزار شده قبلی و متعاقبا برگزاری مجمع عمومی عادی سالیانه، دستورات لازم صادر فرمایید. بدون شک با این اقدام، دیگرهیچ نیازی به برنامه ریزی و سازماندهی برای راه اندازی تشکل‌های مطبوعاتی «قدرتمند» و «فراگیر» که آرزو و تجربه‌ای شکست خورده بوده است، نداشته و به جای نگرانی برای وضعیت روزنامه نگاران، تمرکز بیشتری را براهداف و وظایف نظارتی و کلان آن وزارتخانه معطوف خواهید کرد.

یقین داشته باشید اشخاص و تشکل‌های بی‌شماری در کشور هستند که نیازمند دلسوزی‌های جنابعالی هستند، به خصوص فعالان سندیکایی که جنابعالی و همفکرانتان سال‌ها است از به رسمیت شناختن حق فعالیت آن‌ها اجتناب می‌کنید.

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران

مطالب مرتبط

شکوائیه انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران به رییس‌جمهوری

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,