Saturday, 18 July 2015
18 October 2021
واقعه‌ای تاسف انگیز

«طرح‌های مجلس نهم و واقعیت زندگی زنان»

2014 December 25

گزارش / رادیو کوچه

آمنه کرمی – منبع: مدرسه فمینیستی

 

آخرین روز آذر ماه را در حالی پشت سر گذاشتیم که برای مردم آگاه و زنان ستمدیده جهان، یکی از روزهای این ماه (یعنی ۲۵ نوامبر) یادآور پایدار‌ترین رنج نوع بشر، یعنی «خشونت علیه زنان» است. هم از این روست که در این ماه و به مناسبت «روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان»، بسیاری از سازمان‌های مردم نهاد، فعالان جنبش‌های زنان و زمامداران کشور‌ها، سعی می‌کنند گزارش‌های آماری، تحقیقات و اعتراضات خود را در رابطه با خشونت علیه زنان به بانگ بلند به جهانیان اعلام کنند و برنامه‌های خود را برای کاهش این معضل تاریخی ارائه نمایند. ولیکن در ایران وضع به گونه‌ای دیگر است، به جای آنکه ما در این ماه شاهد ارائه تحقیقات و پژوهش‌های جدیدی باشیم که مبنای سیاستگذاری‌ها برای کاهش خشونت علیه زنان قرار گیرد، «شهیندخت مولاوردی»، معاون امور زنان و خانواده، به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، از «خمیر شدن تنها تحقیقی ملی در مورد خشونت علیه زنان» توسط دولت قبل، پرده بر می‌دارد.

majles

چنین واقعه تاسف انگیزی نه تنها نشان دهنده آن است که عزمی جدی در کشور ما برای کاهش خشونت علیه زنان وجود ندارد بلکه اساساَ واقعیت‌ها، آمار‌ها و تحقیقاتی که نشان دهنده‌ی گوشه‌ای از این خشونت‌ها باشد، از صحنه روزگار حذف می‌شوند!

واقعه خمیر کردن این پژوهش ملی در حوزه خشونت علیه زنان، به خودی خود نشان می‌دهد که قرار نیست سیاست گذاری و تدوین قوانین و مقررات بر پایه واقعیت‌های موجود زندگی زنان، صورت گیرد. برای نمونه سخنگوی کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس اعلام می‌کند: «در ایران در میان زنان بین ۱۵ تا ۴۴ سال، میزان مرگ ناشی از خشونت با میزان مرگ ناشی از سرطان برابر است.»، ولیکن همین آمار که نشان دهنده‌ی تباه شدن زندگی صد‌ها هزار زن است انگار تأثیری در نظام قانونگذاری ما ندارد، به طوری که وقتی به طرح‌ها و لوایحی می‌نگریم که همین کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس بررسی و پیشنهاد می‌کند، تازه متوجه می‌شویم که اکثر آن‌ها نه تنها در جهت کاهش خشونت علیه زنان نیست بلکه با واقعیت زندگی زنان و معضلاتی که با آن دست به گریبانند اساساَ همخوانی ندارد. برای نمونه اگر حجم طرح‌ها و لوایحی که برای موضوع «بدحجابی و کم حجابی» در مجلس مطرح شده را مرور کنیم می‌بینیم که فاصله‌ای کهکشانی با مشکلات واقعی زنان دارد که منجر به ایجاد معضلاتی همچون «خشونت‌های گسترده خانگی علیه زنان»، «همسرکشی»، «خودکشی» «اعتیاد»، «تن فروشی» و.. می‌شود.

khoshonat1

این در حالی است که‌‌ همان تحقیق ملی در مورد خشونت علیه زنان، که توسط اقتدارگران خمیر شد نشان می‌داد که در ۶۶ درصد خانواده‌های ایرانی تجربه خشونت خانگی وجود دارد و «ازدواج تحمیلی» حدود ۶۴ درصد تجربه‌کنندگان خشونت خانگی را تشکیل می‌دهد. حال باید پرسید آیا نتایج آن تحقیق خمیرشده که ما زنان برخی از نتایج آن را همین امروز هم روی پوستمان حس می‌کنیم به راستی جایی در نظام قانونگذاری ما دارد؟ در واقع مجلسیان هنگام وضع قوانین انگار به دنبال «خیالات و تصورات» خود، معضلاتی را نشانه می‌روند که نه گرهی از مشکلات نیمی از جامعه را می‌گشاید و نه حتا قانون گذاران را به جامعه‌ی «آرمانی»شان نزدیک می‌کند. در واقع به نظر می‌رسد قانون گذاران ما در مجلس نهم، نه تنها اعتنایی به واقعیت‌هایی که نشان دهنده معضلات درون جامعه زنان ایران است ندارند بلکه رویکردشان به مسئله زنان «محو و انهدام آمار‌ها و پژوهش‌هایی است که واقعیت‌های درون جامعه زنان را آشکار می‌سازد» تا بتوانند با وجدانی آسوده و قلبی مطمئن به طرح‌هایی بپردازند که عملا هیچ ارتباطی با معضلات واقعی جامعه‌ی زنان ندارد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,