Saturday, 18 July 2015
23 October 2021
مجله کارگر

«بیکاری کارگران ایران تقصیر چین نیست»

2015 March 01

بهرنگ زندی-شادیار عمرانی/ رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

تجمع کارگران معدن طرزه در مقابل درب کارخانه

حدود ۵٠٠ نفر از کارگران معدن طرزه، از معادن زغال سنگ البرز شرقی صبح ٩ اسفند ماه در محوطه معدن تجمع کردند. این کارگران در اعتراض به پرداخت نشدن بیش از ۲ ماه حقوق و همچنین دریافت نکردن حق عیدی دست از کار کشیده‌اند.

به گزارش ایلنا و به گفته‌ی کارگران این معدن طی یک سال گذشته هر ماه  چند تجمع صنفی در محوطه معدن و خارج از آن در اعتراض به معوقات حقوقی‌شان انجام داده‌اند اما کارفرما به این اعتراضات بی‌تفاوت است و واکنش خاصی از خود نشان نمی‌دهد.

بنا بر اظهارات کارگران حق بیمه ۱۴۰۰ کارگر این واحد معدنی با تاخیر چند ماهه به تامین اجتماعی پرداخت می‌شود و در حال حاضر ۲ماه است که حق بیمه کارگران معادن البرز شرقی پرداخت نشده و به تبع آن دفترچه‌های درمانی تعدادی از خانواده‌های کارگری فاقد اعتبار شده است.

22

عکس تزیینی است

 

به گفته آنان، کارفرمای این واحد قول داد روز یکشنبه (۱۰ اسفند) یک ماه از معوقات حقوقی کارگران را پرداخت کند. همچنین وی وعده کرد «چند روز بعد» یک ماه دیگر از مطالبات معوقه کارگران را به همراه عیدی وپاداش پایان سال پرداخت کند.

بنا بر اطلاعات کارگران؛ طبق روال سال‌های قبل حقوق اسفند ماه کارگران معدن زغال سنگ البرز شرقی فروردین ماه سال آینده پرداخت می‌شود.

تحصن کارگران معدن کوشک

تحصن نزدیک به ١٠٠ نفر از کارگران معدن کوشک صبح روز پنج‌شنبه ٧ اسفند در مقابل درب ورودی معدن وارد ششمین روز خود شد. این تحصن که همراه با اعتصاب کارگران این معدن است از روز ٢ اسفند ماه در اعتراض به تاخیر در پرداخت حقوق ماه‌های دی و بخمن سال جاری و همچنین اخراج ١٧ کارگر این معدن انجام شده است.

به گزارش خبرگزاری کار ایران در پی تجمع روز پنج‌شنبه ٧ اسفند، تعدادی از کارگران دادخواست مربوط به پیگیری مطالباتشان را تحویل اداره کار دادند. برخی از موارد مورد اشاره در این دادخواست عبارت است از پرداخت حقوق و مزایا در موعد قانونی، افزایش دستمزد، اجرای طرح طبقه بندی مشاغل، پرداخت فوق العاده اضافه کاری، پرداخت حق سختی کار، حق پله و تونل و تامین امنیت شغلی از جمله ی مطالباتی است که در این دادخواست مطرح شده است.

22

تجمع کارگران معدن کوشک بافق

 

به گفتهٔ کارگران،اقدام اخیر مدیریت معدن کوشک بافق کارگران را در مورد آیندهٔ شغلیشان نگران کرده است.

در چهارمین روز اعتراض، مدیریت معدن در اقدامی خارج از عرف روابط کار از کارگرانی که قصد کار در این معدن را دارند خواسته بود تا اگر قصد ادامه فعالیت دارند، خود را به سرپرستان قسمت معرفی ‌کنند.

گفتنی است در پی اعتصاب یک هفته ی گذشته، حقوق دی ماه کارگران با کسر چند روز غیبت روز گذشته پرداخت شد، اما کارگران هنوز موفق به دریافت حقوق بهمن ماه نشده اند. این کارگران نسبت به کسر حقوق از روزهای غیبتشان هم معترض‌اند.

اجرا نشدن طرح طبقه بندی مشاغل و پرداخت نشدن اضافه کار، حق سختی کار و دیرکرد در پرداخت مطالبات حقوقی از جمله خواسته‌های صنفی کارگران معدن کوشک است که علی‌رغم گذشت نزدیک به سه ماه از شروع اعتراضات هنوز به نتیجه مطلوب کارگران نرسیده است.

بستن کمپ‌های کارگری توسط کارگران عسلویه

بستن درب کمپ‌های کارگری و عدم خروج از آن، ورود به سایت پروژه و داخل نشدن به کارگاه شکل جدیدی از اعتراضات و اعتضابات کارگری است که از روز ۶ اسفند ماه توسط کارگران فاز ١۵ و ١۶ عسلویه اجرایی شده است. بیش از ١٠٠ کارگر در عسلویه با این نوع از اعتصاب در پی برآورده شدن مطالبات‌شان هستند. مطالبات این کارگران ۴ تا ۵ ماه حقوق معوقه است که با وجود روزهای پایانی سال هنوز پرداخت نشده است.

22

پنج شرکت پیمانکاری «آذران گستر»، «ارشک مکانیک»، «توانمند»، «ونوسان» و «ژرفا» از جمله کارفرمایانی هستند که کارگران آن‌ها در چهار روز گذشته در اعتراض به دریافت نکردن سه تا پنج ماه معوقات مزدی از انجام کار خودداری کرده‌اند.

کانون صنفی معلمان و تحصن سراسری معلمان در ١٠ اسفند

کانون صنفی معلمان ایران با انتشار بیانیه‌‌ای کوتاه در روز ٨ اسفند بدون اشاره به فراخوان سراسری اعتصاب معلمان، تاکید کرده است که تجمع معلمان در روز ١٠ اسفند در مقابل مجلس برگزار خواهد شد.

22

در بخشی از این بیانیه آمده است که در تهران تجمع از ساعت ١۴ الی ١۶ مقابل مجلس شورای اسلامی و در شهرستان‌‌های شعبه‌‌ی کانون در ادارات آموزش و پرورش برگزار می‌‌شود. کانون صنفی معلمان تکید کرده است که تجمع مقابل مجلس در روز ١٠ اسفند با سکوت همراه است.

تحصن کارگران مراکز تولیدی تهران در مقابل مجلس

تعدادی از کارگران برخی مراکز کارگری در تهران روز پنجم اسفند ماه در مقابل مجلس شورای اسلامی تجمع اعتراضی برگزار کردند.

به گزارش سایت معلم و کارگر در این تجمع تعدادی از فعالین اتحادیه آزاد کارگران ایران از شهر سنندج و کارگرانی از شرکت ایران‌خودرو، لاستیک البرز، کارگران ساختمانی، بازنشستگان زن و مرد، شرکت واحد تهران، لوله و نورد صفا شرکت داشتند.

در این تجمع که به ابتکار هماهنگ کنندگان طومار اعتراضی چهل هزار نفری کارگران برگزار شد تجمع کنندگان بنر و پارچه نوشته های متعددی در اعتراض به زندگی سه برابری زیر خط فقر و همچنین اعتراض به محاکمه جعفر عظیم زاده و جمیل محمدی از هماهنگ کنندگان طومار چهل هزار نفری کارگران در دست داشتند. بر روی دو بنر بزرگ این تجمع نوشته شده بود: تحمیل حداقل مزد خفت بار را تحمل نمی کنیم، حداقل هزینه زندگی ٣۵٠٠٠٠٠ هزار تومان ، حداقل مزد ۶٠٨ هزار تومان – تعقیب قضائی جعفر عظیم زاده و جمیل محمدی از کارگران معترض به حداقل مزد را متوقف کنید

22

همچنین بر روی پلاکاردهای این تجمع مطالبات و شعارهای اعتراضی زیر به چشم میخورد: ارزش افزوده = دزدی از سفره کارگران، معیشت منزلت حق مسلم ماست، حداقل هزینه زندگی ٣۵٠٠٠٠٠ تومان، حداقل مزد ۶٠٨٠٠٠ تومان، آیا اعتراض به سطح معیشتمان جوابش زندان است  و نه به فلاکت نه به تورم.

گزارش ویژه هفته

صد هزار کارگر نساجی در طول ١٠ سال گذشته بیکار شدند

رئیس هیات مدیره انجمن صنایع نساجی ایران، از ببکاری ۱۰۰ هزار نفر به علت تعطیلی کارخانجات نساجی در ده سال گذشته خبر داد. این تعداد از کارگران بیکار صنایع نساجی در ایران نشان از ورشکستگی این صنعت قدیمی و دیرپا در ایران است. صنعتی که زمانی تولیدات خود را هم می‌‌توانست به اروپا و آمریکا صادر کند، هم اکنون با تعطیلی کارخانه‌‌های بزرگ نساجی و بیش از ١٠٠ هزار کارگر بی‌‌کار رو به روست.

در نگاه اول همه مدیریت را نشانه می‌‌گیرند، واردات بی‌‌رویه را از چین و ترکیه مقصر می‌‌دانند و علت اصلی تعطیلی این کارخانه‌‌‌ها را عدم توان رقابت کارخانه‌‌های نساجی در داخل کشور با غول‌‌های این صنعت می‌‌‌دانند. اما آیا در واقعیت امر به همین صورتی است که کارفرمایان داخلی نساجی و صاحبان سرمایه می‌‌‌گویند؟ یعنی باید جلوی واردات هر گونه پوشاک و البسه و محصولات نساجی را گرفت و پوشاک وطنی به تن کرد؟ تکلیف و سرنوشت ١٠٠ هزار کارگر بیکار نساجی در ١٠ سال گذشته با بحث‌‌های قدیمی اقتصاد توسعه و تقویت تولید داخلی حل خواهد شد؟ گره کار در کجاست و چرا صنعت نساجی به سمت ورشکستگی کامل در ایران پیش می‌‌رود؟

22

تولید به شیوه‌‌ی موجود، یعنی آنچه که به عنوان تولید سرمایه‌‌داری بعد از انقلاب صنعتی در جهان مرسوم شده است، تولید انبوه کالا است. کالاهایی که نه با هدف مصرف، بلکه در تحقق مبادله و سود تولید می‌‌شوند. دیگر از قحطی و کمبود خبری نیست. تولید انبوه کالا، کالایی را به مصرف‌‌کننده می‌‌رساند که بابت آن سودی دریافت کند و طبیعتن مساله‌‌ی انبوه با ارزان بودن رابطه‌ی دو سویه دارد. هنر این شیوه‌‌ی تولید در عرضه‌‌ی کالای ارزان است. کالای ارزانی که با کارگران ارزان چینی، بنگلادشی و مالزیایی و مزدبگیران کارگاه‌‌های کوچک پوشاک در ترکیه، نیاز مصرفی بیش از نیمی از جمعیت دنیا را تحت پوشش خود قرار خواهد داد. حتی اگر پیشرفته‌‌ترین ماشین‌‌‌آلات را امروزه در ایران خریداری کنند و تحریم‌‌ها هم در عرض یک روز لغو گردد، بدون کارگر ارزان نمی‌‌توان با کارخانه‌‌های نساجی در چین، بنگلادش و ترکیه وارد رقابت شد.

صنعت نساجی در ایران گرفتار انحصارات جهانی در سطح تولید است و در متن این انحصار باید تعیین تکلیف کند. یا باید کارخانه را تعطیل کند و روند ١٠ سال گذشته را طی کند و یا باید به اتحادیه‌ی انحصارگران جهانی بپیوندد، امری که با توجه به محدودیت افق روح اقتصادی حاکم در ایران و پیوند ضعیف بورژوازی صنعتی در ایران با بورژوازی صنعتی در جهان دور از دسترس است. تولید کالایی اندازه حجم تولید نساجی و پوشاک در چین و بنگلادش در ایران نه زیرساختی دارد و نه کارگر ارزان به ارزانی کارگران کشورهای انحصارگر در نساجی. حتی اگر میزان مزد دریافتی توسط کارگران نساجی در چین و بنگلادش بیش‌‌تر از کارگران نساجی در ایران باشد، کار اجتماعن لازم در این کشورها، بهره‌‌وری و میزان حجم تولید اختلافی نجومی با دستمزد پرداختی خواهد داشت.

22

سلیقه‌ی مصرف را امروزه برای طیف وسیعی از مردم نه کیفیت تعیین می‌‌کند و نه برندهای معروف. مصرف‌‌کنندگان این دسته از کالاهای با کیفیت و با برند خاص محدود هست و حجم تولیدات و شعبات کارخانه‌‌های از این دست ادعای ما را اثبات خواهد کرد. سلیقه‌‌ی مصرف را ارزان بودن کالا تعریف می‌‌کند و به همین خاطر است که خود مسئولان صنایع نساجی اعلام می‌‌کنند که بازار پوشاک ایران به طور کامل در اختیار چین و ترکیه است.

بسیاری از کسانی که شعار احیای صنعت ملی و نساجی ملی را سر می‌‌دهند بدون توجه به روند موجود تولید و مصرف جهانی و نقش انحصارات و زیرساخت‌‌‌‌های آن‌‌ها و نیز نقش نیروی کار ارزان در تولید انبوه کالا و فروش ارزان آن نیستند. آن‌‌ها به خوبی می‌‌دانند که برای احیای نساجی در دوره‌‌ی حاضر و در داخل  علاوه بر قانع کردن مصرف‌‌کننده در خرید کالاهای ساخت داخل باید بتوانند با چین و ترکیه و بنگلادش رقابت کنند تا رویایشان محقق شود، رویایی که در تمام مراحلش به کارگر مطیع، ارزان و بدون اتحادیه و سندیکا نیاز دارد. امری که زمینه‌‌های مادی آن به خوبی در ایران فراهم است. اما تکلیف ١٠٠هزار کارگر بیکار صنایع نساجی چه خواهد شد؟ باید منتظر بمانند و ببینند که صنعت نساجی کی و چگونه می‌‌خواهد خود را به شیوه‌‌ی چینی و بنگلادشی احیا کند؟

33

هیچ آماری نمی‌‌تواند تراژدی زندگی ١٠٠ هزار کارگر بیکار را نمایش دهد. ١٠٠ هزار کارگر بیکار با سوابق مختلف کاری، همراه با اعضای خانواده و نیز عدم تاثیرگذاری تجمعات فرسایشی در مقابل مجلس در اعتراض به تعطیلی کارخانه‌‌هایشان از کردستان تا مازندران و قزوین. امیدی در کار نیست و انگار هیچ قدرت جادویی هم نمی‌‌تواند با پارچه چینی، تی شرت بنگلادشی و شلوار جین ترک مبارزه کند، مبارزه‌‌ای که اگر هم به پیروزی برسد درافزوده‌‌ای به زندگی کارگران نساجی نخواهد داشت و آن‌‌ها را ارزان‌‌تر خواهد کرد. ١٠٠ هزار کارگر نساجی در ایران سرنوشت کارگران معادن زعال سنگ بریتانیا را در دهه‌ی ٨٠ میلادی پیدا کرده‌‌اند، زمانی که تولید برق با زغال‌‌سنگ برای دولت تاچر ارزان نبود به راحتی کنار گذاشته شد. کارفرما و رییسان سابق نساجی هم به جای اینکه تولید کنند و نفروشند، وارد می‌‌کنند و بیش‌‌تر خواهند فروخت.

مطالب مرتبط

تجارت آموزش در ایران معلمان را قربانی می‌کند

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,