Saturday, 18 July 2015
24 October 2021
حقوق مذهبی و قومی

«عرب‌های خوزستان و حقوق ملی»

2015 March 29

 مازیار شکوری گیل چالان / مقاله وارده / رادیو کوچه

 

علی خامنه‌ای همواره بر آن بوده که در مناسبات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی ایران و منطقه منشأ اثر باشد. شاید در پیام‌های متعدد او به مناسبت‌هایی چند بی‌ارتباط با چنین پنداشتی نبوده باشد. از جمله این پیام‌ها می‌توان به پیام‌های نوروزی رهبر جمهوری اسلامی در آستانه تحویل سال نو هجری شمسی اشاره کرد. او در پیام نوروزی خود سال جدید را سال «دولت و ملت، همدلی و همزبانی» نام نهاده است. آنچه عقل سلیم حکم می‌کند بر آن است که نامگذاری سال جدید توسط مدعی‌ترین شخصیت ساخت سیاسی حاکم بر ایران می‌تواند نتیجه پیامدهایی بوده باشد که تا کنون در طول حیات بی‌خیر و برکت جمهوری اسلامی برای او، حکومتش و ملت و مملکت حاصل شده است.

البته این نامگذاری می‌تواند پیام‌های دیگری هم در بطن خود داشته باشد. مثلا اینکه دیکتاتور فقیه خوش می‌دارد که وضعیت به کدامین شکل ظهور و بروز یابد. در شق اول نامگذاری سال جدید توسط خامنه‌ای حامل یک پیام بسیار گران است و آن اینکه، گسل ایجاد شده میان دولت و ملت تا بدان حد عمیق بوده که رهبر مطلق العنان سلطنت فق‌ها را بر آن داشته که نای کتمان فاجعه را در خود نبیند و لاجرم بر عمق فاجعه معترف گردد. حکومتی که روز و روزگاری اولین سرود ملیش بر این ادعا بود که: «شد جمهوری اسلامی بپا هم دین دهد هم دنیا به ما» اکنون کارش بدینجا انجامیده که سلطان الفق‌هایش این‌چنین معترف به شکاف کتمان‌ناپذیر میان دولت و ملت شده است.

khamnei

البته لازم به یادآوری هم نبوده و نیست که چندی قبل دیکتاتور فقیه در حین ناباوری آدم و عالم سنت شکنی کرده و خبر از ارقام نجومی قاچاق کالا دادند. اما جز اعترافات اخیر خامنه‌ای به شکاف دولت و ملت، پیام او می‌تواند حامل ارسال آمال و آرزوهای اندرونی او در باب دولت و ملت نیز بوده باشد. پنداشتی او رغبت بسیار دارد که حکومتش از پشتوانه حمایت و مشروعیت مردمی برخوردار باشد. گویی او که روزگاری را در جمع‌های روشنفکری با روشنفکران و ادیبان و نقادان بام را به شمام رسانده بود اکنون خوش می‌دارد که همچون مرحومین دکتر مصدق، جمال عبدالناصر، گاندی، نهرو و سوکارنو محبوب باشد. معهذا او بر این امر وقوف کامل دارد که محبوبیتی در میان لایه‌های فوقانی، میانی و تحتانی جامعه ایران ندارد. چرا و چگونه کار او بدین فلاکت انجامیده است را می‌باید در لابه لای حکومت بیست و چند ساله او جست‌و‌جویا شد.

خامنه‌ای تاریخ زنده و در جریان ایران است. تاریخی که می‌توان مدعی شد از حال منقطع نشده و با وامداری از گذشته همچنان براه خود روان است. بیست و چند سال است که این روشنفکر سابق و دیکتاتور لاحق حاکم مطلق العنان ایران است. با این وصف او که اختیارات مطلق داشته می‌باید مسئول فضاحات و فجایع و هر کم و کاستی دیگری در محدوده زمانی و مکانی سلطه مطلقه خود باشد. دیکتاتور سال هاست که اعمال قدرت مطلقه با به زندان افکندن منتقدان و تعطیلی مطبوعات مانع اصلی آزادی بیان و قلم می‌باشد. تلاش در جهت هر گونه نقد و اعتراضی حتی ناچیز به سیاست‌های او یا عملکرد ایادیش تاوان سنگینی را برای منتقدان و معترضان در پی داشته و دارد. مافیای اقتصادی کشور بالکل در ید اختیارات بی‌حد و حصر اوست. دیکتاتور با پیوند دادن نظامیان تحت سیطره خود و اقتصاد کشور مکانیزمی نو را ایجاد نموده که مافیای اقتصادی را از دست رقبا خارج و بدین ترتیب شاهراه اقتصادی را بدست گرفته است. او عامل اصلی ممانعت از همزیستی مسالمت آمیز اقلیت‌های مذهبی و قومی بوده و می‌باشد. به هر روی آنچه علت قرار گرفته تا گسل عظیم و عمیق میان حاکمیت او ملت بیش از پیش خود را بنمایاند اینکه، دیکتاتور فقیه هرگز بر آن نشد که حق حاکمیت جمهور مردم را به رسمیت بشناسد. عدم شناسایی حق حاکمیت ملت رویارویی ملت و حاکمیت را در بر داشت و دارد. مسلم اکنون که قدرت حاکمه منبعث از اراده عمومی نبوده ملت حاکمیت را با خود بیگانه دانسته و گسل عظیم میان دولت و ملت، خود را عیان می‌نماید. اما دیوار بی‌اعتمادی میان حاکمیت و ملت تا بدانجا مرتفع شده است که هر آن دم این احتمال می‌رود که حد فاصل میان ملت و حاکمیت به تجزیه بخش‌هایی از محدوده جغرافیایی میهن بیانجامد.

2011122_faghr2

در جای جای محدوده جغرافیایی میهنمان اقوام، قومیت‌ها و پیروان مذاهب از دیرباز سکنی گزیده‌اند. این اقوام و اصحاب مذاهب جهت زیست مسالمت آمیز محتاج حقوق مذهبی و قومی خود می‌باشند. محدودیت‌های غیر عقلانی بر اهل سنت ایران که بعضا در نواحی مرزی ایران سکنی گزیده‌اند می‌تواند موجبات جدایی آنان از ملت و میهن را در بر داشته باشد. همچنین است در مورد هموطنان ایرانی مستعربه خوزستان. مسلم مستعربه‌های خوزستان در انتظار نشسته‌اند تا بتوانند از حقوق قومی خود مانند تکلم به لسان عربی، به تن کردن جامه عربی، برپایی رسومات مربوط به خود و… را انتظار نشسته‌اند. پیام نوروزی دیکتاتور فقیه مدخلی شد تا این قلم به پیش آمد‌های اخیر هموطنان مستعربه خوزستانی نظر اندازد.

اخیرا در خوزستان وقایعی رخ نموده که نه تنها نشانگر شکاف میان حاکمیت با هموطنان مستعربه خوزستانی بوده، بلکه تهدیدی برای استقلال میهن می‌باشد. خودسوزی هموطن در آتش غلطیده‌مان «یونس عساکره» در شهر خرمشهر پیامدهای وخیمی در بر داشته. پیش از این هم ریزگرد‌های مهاجم به اهواز که به جهت قصور و اهمال چندین ساله حاکمیت در انجام وظایف خود مشکلات عدیده‌ای را برای شهروندان اهوازی در پی داشت موجبات بروز شعارهایی بس معنی دار را در استادیوم الغدیر این شهر به هنگام مسابقه فوتبال میان باشگاه فولاد خوزستان و الهلال عربستان را حاصل نمود. شعار «العربی الاهواز» در استادیوم اهواز به مثابه آژیر خطری برای تمامیت ارضی و استقلال میهنمان بوده است. اما پیش از پردازش به مسئله فوق یاد آوری نکاتی چند درخور تأمل می‌باشد.

*خوزستان و هموطنان مستعربه:

این ناحیه جغرافیایی در دوران ایران باستان که به دوران هخامنشیان باز می‌گردد به دو ناحیه شمال و شمال شرقی که به انشان و منطقه جنوبی که به عیلام شهره بود منقسم می‌شد. در سال پانصد و پنجاه و پنج پیش از میلاد مسیح انشان به عنوان مرکز پادشاهی کوروش در تاریخ ثبت و ضبط گشت. در این دوران شهرشوش به عنوان مرکز سیاسی و پایتخت پادشاهی پارس‌ها نقشی بس عظیم در تاریخ باستان آفرید. به جهت جمعیت‌شناسی به روایت «دانشنامه برینکا» اکثر بافت جمعیتی خوزستان را دو قوم بختیاری و عرب تشکیل داده‌اند. سرشماری نفوس و مسکن در سال هزار و سیصد و هفتاد هشت یک میلیون و نیم اعلام کرده است. به گفته «ریچارد فرای» به جهت تأثیر گذاری عرب زبان‌های مهاجر «بنی کعبی» و «بنی لام» در قرون شانزدهم و نوزدهم میلادی از عراق به این ناحیه نام عربستان از دوران صفویه بر این ناحیه بار شد. از دوران حکومت پهلوی اول نام خوزستان مجدد جایگزین عربستان در مناسبات جغرافیایی و سیاسی کشور شد. هموطنان عرب زبان مقیم در این محدوده جغرافیایی همچون کثیری از عرب زبان‌های سراسر هستی از‌نژاد عرب نبوده، بلکه همچون عراقی‌ها، لبنانی‌ها، مصری‌ها و رسول مکرم اسلام عرب زبان، یا به دیگر عبارت مستعربه می‌باشند.

arab1

به هر روی هموطنان عرب زبان ما چه عرب باشند چه مستعربه می‌باید از حقوق برابر با دیگر شهروندان برخوردار بوده و حقوقشان به رسمیت شناخته شود. اما آنچه در سالیان اخیر بیش از پیش در این ناحیه برجسته می‌نماید فعالیت جریان‌های تجزیه طلب است که از جنگ دوم خلیج فارس قوت گرفته‌اند. اینکه آیا جریان‌های تجزیه طلب در این نقطه از خوزستان از حمایت خارجی برخوردارند و یا مستقل از اجنبی در مسیر جداسازی خوزستان طی طریق نموده‌اند محل بحث نیست. آنچه می‌باید عمیقا مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد نقش رویکرد هموطنان مستعربه در سالیان اخیر نسبت به جریان‌های تجزیه طلب پان عربیسم می‌باشد. آنچه از شعارهای سروده شده در استادیوم الغدیر اهواز به مثابه پیامی غیر قابل انکار به تمامی هموطنان داده شده جز این نیست و نمی‌باشد که رویکرد هموطنان مستعربه خوزستانی هر روزه به سمت جریان‌های تجزیه طلب این منطقه لغزیده و می‌لغزد. این خود نشانگر آن است که حاکمیت فقیه با نادیده گرفتن حقوق قومی اقلیت مستعربه و تحقیر فزاینده آن‌ها گسل را تا بدان حد عمیق کلنگ زده است که این اقلیت تمایل به استقلال از خاک میهن را دارند. اما سیگنال‌های ارسال شده از سوی حاکمیت در پی رخداد‌های اخیر خوزستان حامل یک پیام است و آن کمافی السابق برخورد امنیتی در قبال معضلات قومیتی می‌باشد. گویی حاکمیت سر آن ندارد تا با واقع نگری و ریشه یابی حوادث اخیر در پی درمان بر آید. رویکرد کنونی سرکوب و محدودیت تاکنون توانسته و از این پس هم می‌تواند به عمیق‌تر شدن گسل میان حاکمیت و مستعربه خوزستان بیانجامد و در ‌‌نهایت یا خوزستان را به سمت تجزیه سوق دهد و یا سرکوب شدید و وحشیانه از سوی حاکمیت را منجر شود.

با داشته‌های فوق نقش هم میهنانی که دل در گرو استقلال وطن دارند چیست؟ آنچه جای بسی شگفت است اینکه تمامی کنش‌ها و واکنش‌های فضاحت بار در منطقه بین النهرین و خاورمیانه که روزگاری سر آغاز تولد تمدن‌ها بوده‌اند روزمره و از پی هم بازتولید می‌شوند. هموطنان ایرانی هم از هر تیره و قوم و قبیله هم مستثنای از این قاعده فساد نیستند. ریشه تمامی این مشکلات را می‌تواند در باور‌ها و بینش‌های منفعت جویانه که بر جای باورهای حق مدارانه جا خوش کرده‌اند جست. با هزاران هزار تأسف شاهد و ناظر بر آنیم که بسیاری از هم میهنان عزیز علی رغم ادعای حمل تمدن دو هزار و پانصد ساله و منشور حقوق بشر کوروش به گونه‌ای فزاینده و مستمر از هر فرصتی جهت تخریب و تحقیر قومیت‌های سکنی گزیده در وطن بهره جسته و می‌جویند. توهین‌های بسیار زننده که از مصادیق نقض حقوق بشر می‌باشد را به سهولت نسبت به عرب‌ها روا می‌دارند.

arab2

گویی این هم وطنان میهن پرست قاتل میهن نه تنها برای حقوق و کرامت انسان‌ها ارزشی قائل نیستند که هیچ، حتی مصالح میهن را هم فدای امیال جاه طلبانه خود نموده و می‌نمایند. توهین و تحقیر انسان‌ها از هر رنگ و تیره و‌نژاد که باشند خلاف اخلاق و منش انسانی بوده و از این روی درخور فرهنگ ایران و قومیت‌ها و ملل تمدن ساز بین النهرین نمی‌باشد. این هم وطنان باید در یابند که با نقض حقوق قومیت‌ها و تحقیر آنان نه تنها در جهت استقلال میهن ره نمی‌پویند بلکه بالعکس در جهت نقض استقلال و مخدوش نمودن تمامیت ارضی ایران کلنگی بس سنگین بر خاک وطن فرود می‌آورند.

بهتر آن بود و هست تا هم وطنان در پی ساختن ایرانی آزاد و مستقل در دفاع از حقوق حقه اقوام و مذاهب بر آمده تا با رویکرد حقوقی نسبت به اقلیت‌ها حس امنیت و درد مشترک را در آن‌ها بر انگیزند. در این صورت است که گسل میان حاکمیت و ملت، حاکمیت و قومیت به گسل ملت و اقلیت تغییر ماهیت نداده و به هم دلی و هم زبانی میان تمامی ملت از هر قوم و مذهب که باشند بدل شده و استقلال میهن را ضامن می‌باشد. چه خوب می‌بود تمامی آنان که دل در گرو استقلال ایران داشتند در دفاع از حقوق از کف رفته هموطنان عرب خوزستانی شعله‌های آتشی را که جسم و جان «یونس عساکره» مشتعل نمود را به جسم و جان دیکتاتوری فقیهان می‌انداختند تا یونس برای ملت ایران یک «بو عزیزی» می‌شد، همچون بو عزیزی تونس که زبانه‌های آتشش کاخ ظلم زین العابدین بن علی را تا اعماق ظلم سوزاند. اگر ملت ایران آتش یونس را بر بیت دیکتاتور می‌انداختند هم سید علی به سرنوشت بن علی دچار می‌شد و هم عرب‌های خوزستان در می‌افتند که قطره‌ای از قطره‌های بی‌کران ملت ایران هستند و حقوقشان حقوق مردم ایران و درد‌‌هایشان درد‌های مردم ایران.

مطلب دیگر این نویسنده در سایت رادیو کوچه را از اینجا دنبال کنید

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , 

۱ Comment


  1. مهدی
    1

    برای رادیو کوچه واقعا درج همچین یاداداشت با نظر شخصی قبلی بسیار عجیب و غیر حرفه ای است . اصل رسانه این است که بی طرف باشد خصوصا در یاداداشت هاو مقالات باید واقعیت و عرف جامعه رعایت شود.

    این آقای نویسنده در حالی که سیل هجوم خود را به حاکمیت کشور می برد همزمان خود دچار برتری نگاری ،تعصب ،دکیتاتوری و عدم انصاف می شوند .

    این که عرب های اهواز رابه واژ عجیب و غریب مستعربه یاد می کنند بسیار امری اسف بار است در حالی که در جوامع بین المللی این مردم با نام عرب اهواز شناخته شده هستند و حتی در رسانه های حرفه ای چه فارسی یا غیر از آن با نام عرب اهوازی یا عرب ایران شناخته شده هستند . پس به کار گیری این واژ غیر حرفه ای و بسیار اشتباه است.

    دوم در مورد بحث تاریخ هم به سندی از کتب تاریخ خوزستان نوشته احمد کسروی که اتفاقا خود او بسیار به عرب ستیزی و ترک ستیزی متهم می شود اکتفا می کنم که در آن کتاب ذکر می کند که در خوزستان قبل از هخامنشیان قبایل عرب وجود داشتند .

    در مورد بحث های دیگر ای کاش دربحث های سیاسی و عقیدتی تلاش نمی کردکه نظر خود را در موضوعات جاری تحمیل کند و به خواننده گوی القا کند که آقای شکوری تنها باسواد حله است و همه شاگرد او

    از رادیو کوچه خواهشا تقاضا می شود حتی در صورت عدم درج این نظر اقلا به توجه کنند تا در نزد تمام مخاطبان از همه قومیت و اقشار این رسانه خوب همچنان محترم باشد.