Saturday, 18 July 2015
21 June 2021

«از رفسنجانی و احمدی‌نژاد تا زمانی برای شادی»

2015 April 08

مطلب‌هایی که در این بخش تارنمای رادیو کوچه منتشر می‌شود یا انتخاب دبیر روز سایت و یا پیشنهاد دوستان رادیو است که می‌تواند از هر گروه یا دسته و یا مرامی باشد، نظر‌های مطرح شده در این بخش الزامن نظر رادیو کوچه نیست.  اگر نقد و نظری بر نوشته‌های این بخش دارید می‌توانید برای ما ارسال کنید. این مطلب بدون ویرایش رادیو کوچه منتشر شده است.

پ. مهرکوهی / از دیگران / رادیو کوچه

 

چندین شبانه روز نفس‌گیر، پرهراس و آینده‌ای ناروشن که برای ایران بسیار سیاه آلود می‌نمود. جنگ یا صلح؟ نبرد عقاب و گربه. نبردی نابرابر. همین که هیئتی از یک دولت ناچار شود در برابر شش هیئت گوناگون از کشورهایی‌گاه با دیدگاه‌هایی متفاوت از یکدیگر بنشیند کار را دشوار می‌کند.

زمانی که برای نوشتن این یادداشت دست به قلم بردم، کوه‌های پر برف پیرامون شهر لوزان در کشور سوییس تماشاگر هتلی بودند که در یکی از تالارهای آن سرنوشت یکی از جنگ‌های آینده می‌توانست رقم خورَد. غرب در برابر ایران. در هیژده ماه گذشته این نوزدهمین نشست کشورهای ۱+۵ و ایران بود که در چنین سطحی از وزیران برگزار می‌شد. در همه‌ی این هشت روزی که گفتگوهای سوییس جریان داشت رسانه‌های آمریکایی ی هوادار سرسخت اسراییل هر دم از شکست گفتگو‌ها گزارش می‌دادند و همه برای فشار روانی و تیره کردن فضای گفتگو‌ها. هرچه زمان می‌گذشت توجه رسانه‌های همه‌ی کشور‌ها به این نشست سرنوشت ساز بیشتر می‌شد. در آن هشت روز هئیت آمریکایی دو بار تهدید به کنار کشیدن و ترک گفتگو‌ها نمود و بسیاری چشم براه کنار کشیدن آمریکا از گفتگو‌ها. در یک جو بی‌اعتمادی و سردرگمی، این محمد جواد ظریف بود که زیرکانه می‌کوشید از بار شک‌ها و بدگمانی‌ها بکاهد و بر وزن خوش بینی بیافزاید. ولی با سرآمدن زمان دست یابی به یک توافق، سه تن از وزیران کشورهای ۱+ ۵ گفتگو‌ها را ترک کرده و به کشور خویش باز گشته بودند. و سرانجام یک توافق. امتیازهای ظاهریی و بی‌پشتوانه‌ای که آمریکا از سوی غرب در این توافق به ایران داده است می‌تواند تنها یک کَلَک آمریکایی باشد برای زیر فشار گذاشتن عربستان سعودی و در راستای سیاست‌های تازه‌ی خاورمیانه‌ای آمریکا که تا چند سال دیگر از نفت عربستان بی‌نیاز خواهد شد.

naft

دردسرهای ایران یکی و دو تا نیست. تا همین بیست ماه پیش و پیش از بر سرکار آمدن یک گروه کارآمد در وزارت خارجه، بزرگ‌ترین هنر دستگاه مثلا دیپلماسی ی ایران دشمن تراشی برای ایران بود. با رفتارهای ناشایست خود، دولت‌های رفسنجانی و احمدی‌نژاد بیش از هب حسن روحانی دگرگون شد. برای دادن یک تصویر از واقعیت‌ها و دگرگونی یی که از آن سخن می‌گویم تنها به این نکته اشاره می‌کنم که شمار وزیران دولت حسن روحانی که از دانشگاه‌های آمریکا مدرک دکترا دارند بیش از شمار وزیرانی با مدرک دکترا در کابینه‌ی باراک اوباما است. این گروه ایرانی جهان پیرامون خود را می‌شناسد و این خود دستآوردی برای ایران است. نادیپلمات‌های دولت‌های پیشین در ایران اسلام زده، در کنار بخور و بچاپ، بچاپ‌ها در اندیشه و کار مثلا صادر کردن انقلاب بودند، بی‌آنکه از خود بپرسند چه گونه می‌توان با جهانی وارد گفتگو شد و انقلاب اسلامی اَشان را به خورد دیگرانی داد در حالی که برای ایران ارج و احترامی ندارند؟ شیخ ما اندیشه‌ی گفتگوی تمدن‌ها را از داریوش شایگان دزدید، بی‌آنکه دریابد هر گفتگویی نیاز به زمینه‌هایی دارد. خرد و شناخت شیخ بیش از خرد و شناخت شکست علیشاه قاجار نبود. آن گول نمی‌دانست فرنگ چیست و انگلستانی که به جدا کردن بخش‌هایی از ایران آمده بود در کجای جهان جای دارد، با این همه در پی ی اندیشه‌ی مسلمان کردن فرنگیان بود. سوداهایی هم که این مردرند از گفتگوی تمدن‌ها در سر داشت چیزی بیش از خواسته‌های آن گول نبود.

در پیامد بازی‌های مردم فریبانه‌ی این جماعت، فشار سنگین تحریم‌ها در چندین مرحله یکی پس از دیگری بر مردم ایران وارد شد و ایرانیان را گرفتار رنج‌های فراوان از آن شمار رنج بی‌دارویی و بی‌درمانی کرد. در همه‌ی سال‌های تحریم، هواپیماهای فرسوده‌ی ناوگان هواپیمایی ی ایران سرنگون شدند و کشتگان فراوانی برجای نهادند تنها به شَوَند اینکه ایران یک دستگاه دیپلماسی ی درست و حسابی نداشت. حتا آن سید ِ دودوزه باز، محمد خاتمی، نه به عقل اَش رسید و نه هرگز خواست که دستگاه زرنگارگرفته و از ریل و خط بیرون شده‌ی دیپلماسی ی اسلامی را به روی غلتک اندازد. اگر او از روز نخست هوشیارانه و از روی وجدان کار کرده و اگر تنها و تنها در میدان سیاست برونمرزی سود ایران را پیشه کرده بود، کشور ما گرفتار فاجعه‌ی احمدی‌نژاد به آن گونه‌ای که گردید نمی‌شد.

برداشته شدن تحریم‌ها بیش از آنکه به سود دولت اسلامی ی ایران باشد به سود توده‌های مردم ایران خواهد بود. افزون بر سویه‌های اقتصادی، مردم ایران در پهنه‌ی جهانی با ارج و احترام بیشتری رو به رو خواهند شد، ارجی که شایستگی ی آنرا دارند ولی به ناروا از ایشان گرفته شده است.

اینک توافقی انجام گرفته و ایران از دام یک جنگ حتمی که به ویران شدن همه‌ی زیرساخت‌های کشور می‌انجامید تا اندازه‌ای گریخته است ولی هنوز خطر از سر ایران نپریده.

zarif-mogrini

آنچه کار گفتگو‌های غرب با ایران را بیشتر دشوار کرد پرسشواره‌ی هَووهای خاورمیانه بوده و هست که مادر شوهری تازه از راه رسیده پیدا کرده‌اند، مادرشوهری که سخت شیفته‌ی پیر عروس‌های تازه باز یافته‌ی خویش است. در این می‌دان، فرانسه تصمیم گرفته به جای آنکه سنگی بر سنگی گذارد، کارشکنانه سد راه یک سازش آبرومندانه میان غرب و ایران باشد. چراکه نه؟ اینک فرصتی زرین برای فرانسه پیش آمده تا جای پایی در خاورمیانه استوار سازد. و چرا نکند؟

سه سال پیش، به هنگامی که رسانه‌های غربی به نیابت اسراییل بر شیپور جنگ بر پاد ایران می‌دمیدند، هم در تارنمای ایرانیان و هم در تارنمای پیشین کیهان لندن خدابیامرز به فراهم نبودن شرایط جنگ در آن زمان اشاره کردم. آن روز آن دو، سه تا آقایان تحلیلگران ایرانی که بخش بزرگی از فضای رسانه‌ای برونمرزی ما را از آن خود کرده‌اند، از «قریب الوقوع» بودن جنگ سخن می‌گفتند! همه سخنان درخشان ایشان بویی از رونویسی از دستان ِ دست اندرکاران فاکس نیوز و دیگر شریکان آن شبکه‌ی شرآفرین می‌داد.

ولی از آن هنگام تا امروز شرایط دگرگونی‌هایی یافته است، یخ‌های ستبر سی و اندی ساله شکسته شده و ایران و آمریکا تن به دیدارهای رو به رو بر سر بحرانی دادند که دنباله یافتن آن بحران به صورت گذشته می‌توانست به آتش یک جنگ دیگر در خاورمیانه دامن زند، جنگی که عربستان سعودی و اسراییل آرزوی آنرا دارند و برای در گرفتن آن سرمایه و مایه‌ی فراوانی را هزینه کرده‌اند.

کشاکش بر سر برنامه‌ی هسته‌ای ایران در دوازده ساله گذشته ادامه داشته است و هنوز با این قطعنامه‌ی چهار صفحه‌ای که دستینه شده به پایان نرسیده است. آنگاه که گفتگویی میان ایران و آمریکا در میان نبود، شرایط نه جنگ و نه صلح بر دو سوی کشاکش فرمانروا بود. انجام گفتگوهای رو در رو، و نفس ِ خود ِ همین گفتگو‌ها مایه‌ی شکننده‌تر شدن شرایط را بیش از هر زمانی در گدشته فراهم می‌ساخت. در جریان این واپسین گفتگو‌ها دیگر نمی‌شد چیزی را به آینده واگذار کرد و چشم به راه نشست. یا امروز یا هرگز و تا یک جنگ. ولی با انجام گیری ی این گفتگو‌ها بود که راست‌ترین نیروهای غربی همراه با سوسیالیست‌های فرانسوی کوشیدند چهره‌ای بی‌تصمیم از اوباما در برابر ایران نقش زنند. اوبامای مصمم یا اوبامای دودل بهانه‌ای بیش نبوده و نیست.

«جیمز ترافیکنت ۲۰۱۴ -۱۹۴۱»، نماینده‌ی مجلس نماینده گان آمریکا سال‌ها از تسخیر دو مجلس آمریکا به دست اسراییل سخن می‌گفت. اگر این گزاره را از ترافیکنت بپذیریم، این بدان ماناک است که ایران در گفت‌و‌گوهای لوزان به گونه‌ای غیرمستقیم با دولت اسراییل در حال گفتگو بود. هر سه چهره‌ی برجسته‌ی هیئت آمریکایی در این گفتگو‌ها، «جان کری»، وزیر خارجه‌ی آمریکا، «ارنست مونیتز»، وزیر انرژی ی آمریکا، و بانو «وندی شرمن» معاون سیاسی ی وزیر خارجه آمریکا که سومین فرد قدرتمند آن وزراتخانه است، و همچنین شماری از دستیاران و رایزنان این سه تن همه یهودانی هستند که سرسختانه از موضع سود و امنیت بی‌و چون چرای اسراییل هواداری می‌کنند. و این همه‌ی داستان نیست. آقای دکتر- پرفسور اشتون کار‌تر، وزیر پدافند (دفاع) آمریکا، در سال گذشته و پیش از آنکه به وزیری برگزیده شود، سفری به اسراییل داشت. در آن سفر، وی در سخنرانی یی برای سربازان و افسران اسراییلی گفت: «دفاع از آمریکا، به معنی ی دفاع اسراییل است». این اوج بدبختی ی یک ابر قدرت است که سیاست پیشگان بلند پایه‌ی آن، حضور سیاسی ی خود را وامدار پشتیبانی ی رسانه‌های همگانی و کمک مالی ی شبکه‌ای از گروه‌های مالی یی باشند که سوداهای ویژه و خطرناک برای صلح جهانی را در سر دارند. اگر سر سپرده گی ی سیاست پیشه گان آمریکایی به گروه‌هایی ویژه و چهره‌های پنهان قدرت نبود، چه گونه سازمان امنیت اسراییل می‌توانست همه‌ی گفتگوهای لوزان را که پشت درهای بسته انجام می‌گرفت مو به مو و لحظه به لحظه دنبال کند؟ یکدم گمان گیریم که پای جاسوسان کره‌ی شمالی در میان بود. آنگاه چه الم شنگه‌ای به پا می‌شد و چه بحرانی در می‌گرفت! ولی در اینجا آب از آب تکان نخورد.

بخت خوش ایران در این گفتگو‌ها در این بوده و هست که اوباما به این گروه اسراییل پرست میدان چندانی نداده است. اوباما نه امروزه به اشتون کار‌تر میدان دخالت در سیاست برونمرزی را داده و نه به سه وزیر پیشین پدافند آمریکا چندان می‌دانی برای خودنمایی داد و هر سه‌ی آن برکنار شده گان دلخور از آن بودند که از سوی اوباما و حلقه‌ی نزدیک به او چندان به بازی گرفته نمی‌شدند.

وارونه‌ی تصویری که رسانه‌ی غربی ی همساز با سیاست دولت ناتنیاهو از چهره‌ی اوباما نشان می‌دهند، او سیاست پیشه‌ای باهوش و آگاه به کار خویش است با دکترینی که در کار انجام مو به موی آن است. اوباما را شاید بتوان یکی از زبده ماکیاویلیست‌های امروزین دانست. وی در پی ی آن است که تاریخ درباره‌ی او داوری ی دیگرگونه از جرج بوش‌ها و کلینتون‌ها داشته باشد، که تاریخ از او به نام یکی از بزرگ‌ترین رییس جمهورهای آمریکا یاد کند، که آینده گانی بگویند او سکان یک امپراتوری ی در حال ورشکستگی را به دست گرفت و آنرا از یک بحران فراگیر اقتصادی – سیاسی رهانید.

ntaniaho

او در این بازی یی که اکنون در جریان است خواستار کِش دادن کشاکش به زمان پس از وی و واگذاری ی کاری سخت برای رییس جمهور آینده‌ی آمریکا است. در این سخن محمد جواد ظریف که «پیشرفت مذاکرات بستگی به اراده سیاسی دارد و اراده سیاسی طرف رو به رو همیشه مشکل داشته است» یک واقعیت تلخ نهفته است که سیمای دو چهره‌ی سیاست آمریکا پیرامون گفتگوهای بحران هسته‌ای ایران را روشن می‌سازد. با این همه، اوباما با چهره‌ی دو چهره اَش، اوبامای مصمم یا اوبامای بی‌تصمیم دشمن خونی ی ایران نیست، ولی کینه‌ی دو سویه‌ی او و خانواده‌ی کلینتون از هم بویی از دشمنی می‌دهد. رو کردن دستان آلوده‌ی هیلاری کلینتون و پرده دری از جریان رسوایانه‌ی رایانامه‌های او بی‌اراده‌ی اوبامای «بی‌اراده» شدنی نبود. از اینرو بهتر می‌توان درک کرد که اوباما آرزو داشته بخش ِ گندآلود کشاکش با ایران را به دوران هیلاری کلینتون و یا جب بوش واگذار کند و چنین هم خواهد شد. ولی شرایط ویژه‌ی خاورمیانه و نیاز به افسار زدن عربستان امکان بازی ی ماهرانه‌تر در این بازی را از او گرفته است.

توانمندی ی سیاسی ی ایران در پهنه‌ی جهانی به سود برخی از گروه‌های قدرت در ایران نیست، آن‌ها از این وضع کنونی ی تحریم‌ها سودهای کلان به جیب زده و می‌زنند. دیر نخواهد بود که کوشش آن‌ها برای راندن ظریف و دستیاران اَش آغاز شود. ایرانی نیمه ضعیف ایشان را آروزست. باید دید که آیا آقایان در شش ماه آینده توان برکناز ظریف و تیم اَش را خواهند یافت یا آنگونه که حسن روحانی آگاهانه مژده داده این توافق آغازی خواهد شد برای ایران تا به ساختن بنیادی نو در روابط اَش با جهان بپردازد؟

غرب اگر به شَوند ناتوانی ی سیاسی ی ایران امکان یابد، در این کشاکش دیرپای با ایران هم چنان به دنبال ماجراجویی خواهد رفت که کار باید به شکستن کمر ایران بیانجامد. همین سیاست سرسختانه‌ی غرب به شکست گفتگو‌ها در سال ۲۰۰۵ انجامید. بکِش و شُل کن‌های پیوسته. پیامد شکست گفتگو‌ها، هسته‌ی کُیانی (مرکزی) ی قدرت در ایران به این باور رسید که ناچار است با مشت گره کرده در برابر مشت کرده بایستد و از خود پدافند کند. همه‌ی نیروی دستگاه دولت اسلامی ی ایران می‌باید در راستای این رویارویی به حرکت در می‌آمد. از این رو هسته‌ی کُیانی ی قدرت در ایران خود را ناچار دید در انتخابات رییس جمهوری ی سال ۲۰۰۵ دست برده و احمدی‌نژاد گمنام را بر کشد و خاک بر سر رفسنجانی کند تا رفسنجانی ی نیرنگباز آن نیرنگ را که بر او رفت به خدا واگذار نماید! از آن پس احمدی‌نژاد بلایی شد که بحران هسته‌ای بر سر مردم ایران بارانید، بلایی که زیان آن کم از زیان همه‌ی سال‌های سیاه دودمان قاجار برای ایران نبود.

در آن داستان مردم ایران کمی دیر از خواب انتخابات برخاستند. وگرنه آن فریادهای حسین، حسین که برای میرحسین موسوی به سال ۲۰۰۹ کردند، باید چهار سال پیش از آن با دزدیده شدن رأی‌های مغولشاه به شکل شعارهای «وای اکبرم رفت» و «وای اکبرک نفله شد» سر داده می‌شدند.

به گمانی ایران، تا زمان بر سر کار آوردن احمدی‌نژاد از سوی هسته‌ی کُیانی ی قدرت و سپاه، دارای چهارسد تا پانسد دانه دستگاه سانتریفوژ غنی سازی بود که درباره‌ی شمار آن‌ها بزرگنمایی می‌گردید و آقایان می‌گفتند کشور ما دارای هزار دستگاه سانتریفوژ غنی سازی است. امروزه شمار سانتریفوژ‌های غنی سازی ی اورانیوم ایران را نزدیک به نوزده هزار دستگاه برآورد می‌کنند.

atomi

اگر ایران توانسته باشد دست به پنهان کاری زده و بخشی از بنیادهای هسته‌ای خود را از همه‌ی نگر‌ها پنهان دارد، در آن صورت شاید و شاید ایران برای ساخت یک و یا دو بمب اتمی اورانیوم غنی شده داشته باشد. شاید! ولی تصور اینکه ایران بخواهد امروز، فردا و در این شرایط دست به ساخت بمب اتمی بزند کودکانه است. ایران خواستار توان ساخت بمب اتمی است بی‌آنکه به ساخت آن دست یازد. برای دست یافتن به چنان توانی ایران دستکم یکی دو سالی زمان نیاز هست.

تحریم از برون و تحریم از دورن

بالا گرفتن کشاکش غرب و ایران به شوند بی‌سیاستی ی دستگاه اسلامی به آنجا انجامید که سرانجام سازمان جهانی کشور‌ها (سازمان ملل) تحریم‌های ی اقتصادی سنگینی را به سال ۲۰۰۶ بر ایران تحمیل کرد و هر روز بر میزان تحریم‌ها از همه سو افزوده شد. باور ناهمسازواران گفتگو با ایران بر این است که فشار تحریم‌ها، به و یژه دور تازه‌ای از تحریم‌ها که به سال ۲۰۱۲ به انجام درآمد ایران را ناچار به کوتاه آمدن در برنامه‌ی هسته‌ای اَش نمود. این گزاره تنها بخشی از واقعیت‌ها را بازگو می‌کند. برای نمونه تنها به یک رقم «کوچک»!! نگاهی بیافکنیم تا ژرفای بدآمدی که ایران با آن رو به رو است روشن گردد: میزان دارایی‌های بلوکه شده‌ی ایران در سه کشور هندوستان، ژاپن و چین به یک سد میلیارد دلار می‌رسد. – چه سود‌ها این سه کشور از پول مردم ایران می‌برند! -. تحریم‌ها کوبه‌ی سختی به اقتصاد ایران زده است ولی این سیاست‌های اقتصادی ی دولت احمدی‌نژاد بود که کمر اقتصاد ایران را شکست. سیاست‌های اقتصادی ی احمدی‌نژاد به باد هوا رفتن درآمدهای افسانه‌ای ی هفت سد و پنجاه میلیارد دلاری ی به دست آمده در دوران او انجامید، درآمدی که دست یافتن دوباره به آن به یک خواب خوش مانند است. برای دادن یک تصویر از آنچه بر ایران در دوران او رفته است می‌توان گفت تنها با دویست پنجاه میلیار دلار آن درآمد می‌شد دست کم یک میلیون کار آفرید، همه‌ی شهرهای ویران از دوران جنگ با عراق را بازسای کرد، لوله کشی ی آب شهری را که بسیار فرسوده شده است سامانی نو بخشید، به صنعت خودروسازی ی ایران سرو سامانی بسیار آبرومندانه داد تا از حالت مونتاژ و سوار کردن بیرون آمده و به یک صنعت ملی ی درآمدزا دگرش یابد، نرخ دلار را تا مرز هزار تومان پایین آورد، به بهبودی ی وضع سالمندان و بازنشستگان پرداخت. و آنگاه آن پانسد میلیارد دلار بجا مانده از آن درآمدهای کلان را اندوخته‌ای برای آینده گان سرزمین ایران ساخت، که مردم ایران هرگز در آینده دچار گرفتاری‌های تنگنای پولی نشوند. اگر دولت احمدی‌نژاد در شکل دولت سعید جلیلی یا دولت مسخره گانی چون ولایتی، و… ادامه می‌یافت ورشکستگی ی ایران سد در سد می‌بود. در سال ۲۰۱۳ هسته‌ی کُیانی قدرت در ایران دریافته بود که دنباله گیری ی سیاست احمدی‌نژاد برای جمهوری اسلامی شدنی نبود. احمدی‌نژاد همه‌ی در‌ها را به روی ایران بست.

همه‌ی جناح‌های قدرت در ایران توانسته‌اند از سایه‌ی تحریم‌ها پول‌های کلانی به جیب زنند. ولی بهای تازه‌ترین فرآورده‌های تکنولوژیک در بازار آزاد برای ایران چنان پرهزینه شده است که دولت اسلامی ی ایران دیگر نمی‌تواند بر آن چشم بندد و چوب را نوش جان کند. در همه‌ی این سال‌های نگون بختی، آن دکان دارانی که خود را اپوزیسیون رژیم می‌خوانند از طرح این پرسش ساده برای مردم ایران درماندند که ایران چرا باید جیب دلال‌های جهانی را به قیمت سیاه روز کردن مردم ایران پر کند؟

dolar

دوسال پیش با پادرمیانی پادشاه عمان درهای گفت‌و‌گو میان ایران و غرب باز شد. ولی غرب دست به عصا راه رفت تا اجمدی‌نژاد برود. گویا از تهران خبرهایی رسیده بود همه در تأیید دگرگونی‌های که باید انجام می‌گرفت و دنباله‌ی داستان….

تا روز پایانی ی نشست لوزان همه‌ی مسایل فنی ی یک توافق انجام پذیرفته بود ولی مسایل سیاسی ی یک توافق همچنان به جا بود. آمریکا پذیرفته بود که ایران شش هزار سانتریفوژ داشته باشد. ولی فرانسه که به نیابت اسراییل و عربستان سعودی خواستار بر هم زدن هرگونه توافقی است به این توافق تن نمی‌داد و می‌خواست ایران بیش از دویست سانتریفوژ نداشته باشد. به هر رو سرانجام توافقی انجام گرفت که تنها چهارچوبه‌ای برای یک توافق انجامین است که باید در تاریخ ۳۰ ژوئن انجام پذیرد. رسیدن به آن توافق گسترده بی‌نزدیک شدن ایران و آمریکا و همکاری ی آن دو کشور در پهنه‌ی خاورمیانه شدنی نیست. ایران می‌تواند خرسندانه وانمود سازد که توانسته دماغ فرانسه را به خاک بمالد. ولی این همه‌ی داستان نیست. اگر کمی دقت کنیم آن شش هزار سانتریفوژی که با به راه و به کار بودن آن‌ها موافقت شده در اصل با آن دویست سانتریفوژی که فرانسه بیش از آن شمار را نمی‌پذیرفت تفاوت چندانی ندارد به یک دلیل ساده: شش هزار سانتریفوژهای نسل یکم که بسیار آهسته کار می‌کنند! وانگهی آن قطعنامه‌ی چهار صفحه‌ای در واقع آمریکا را به چیزی ملزم نساخته است. آمریکا هرگاه که دوست داشته باشد می‌تواند بی‌هیچگونه حساب پسدهی از آن توافق کنار کشد. آنچه ایران در این توافق به دست آورده است یک پیروزی نیست، که تنها توانسته است از یک شکست و از آغاز یک جنگ ویرانگر که همه‌ی ساختارهای اقتصادی ی کشور را به نابودی کشد جلوگیری نماید و این به جای خود و پس از بلاهایی که دولت‌های رفسنجانی، خاتمی و احمدنژاد بر سر ایران آوردند ارزشمند است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,