Saturday, 18 July 2015
26 November 2020
به بهانه سال‌روز غرق شدن کشتی تایتانیک

«غرق شدن با کشتی غرق‌ناپذیر‌»

2010 April 15

محبوبه / رادیو کوچه

mahboobeh@koochehmail.com

پانزدهم آوریل 2010 برابر با نودوهشت‌مین سال غرق شدن کشتی «تایتانیک» است. تایتانیک در دهم آوریل سال 1912 میلادی در ساعت 13 و 30 دقیقه نخستین سفر خود را از بندر «سوتهامپتون» انگلستان به سوی نیویورک با 2207 سرنشین آغاز کرد. ‌سازندگان تایتانیک این کشتی غول‌آسا را غرق‌ناپذیر می‌دانستند. اما در شب 14 و بامداد 15 آوریل سال 1912 میلادی ، کشتی غول‌پیکر تایتانیک و شاه‌کار صنایع کشتی‌سازی آن زمان پس از برخورد با یک کوه یخ بعد از ساعاتی در اعماق اقیانوس اطلس غرق شد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

در سال 1907 ،‌ »جیمز بروس آیسمی» مدیر اجرایی کشتی‌رانی ستاره سفید و لرد جمیز پیری، شریک شرکت  هارلند و ولف (سازنده کشتی‌های شرکت کشتی‌رانی ستاره سفید از زمان تأسیس آن در سال 1869) ساخت سه کشتی بخار عظیم را در دستور کار خود قرار دادند که قرار بود استاندارد جدیدی در زمینه آسایش، تجمل، ظرافت و ایمنی تعریف کنند. دو کشتی اول «المپیک» و «تایتانیک» نام گرفتند. نام تایتانیک برای این انتخاب شده بود که حس برتری اندازه و قدرت را نشان دهد. طراحی دو کشتی یک سال بطول انجامید.

ساخت المپیک در دسامبر 1908 و به دنبال آن ساخت تایتانیک در مارس 1909 آغاز گردید. برای انجام این پروژه‌های عظیم، محوطه کشتی‌سازی کارخانه  هارلند و ولف در بلفاست باید از نو ساخته می‌شد، ‌در حالی‌که اسکله کشتی‌رانی ستاره سفید در نیویورک نیز بایستی بحد کافی طویل می‌شد تا کشتی‌ها بتوانند در آن پهلو بگیرند. در مدت ساخت تایتانیک ‌مطبوعات درباره عظمت کشتی به تبلیغات فراوان پرداختند بطوری‌که تایتانیک حتا قبل از  به آب انداختن آن به یک افسانه تبدیل شده بود. به آب انداختن بدنه کامل شده تایتانیک در ماه می 1911، یک نمایش عمومی خیره‌کننده بود. بلیط‌های این نمایش بزرگ به نفع یک بیمارستان محلی اطفال فروخته شدند.

تایتانیک دارای 270 متر طول و 28 متر پهنا بوده و 328/46 تن وزن داشت. ارتفاع آن 32 متر بود که نزدیک به 11 متر آن زیر آب قرار می‌گرفت. با این وجود بلندتر از بلندترین ساختمان‌های شهری آن زمان بود. تایتانیک دارای سه دودکش واقعی و یک دودکش مجازی بود که برای افزودن بر حس عظمت و قدرت کشتی اضافه شده بود و نیز بخارات و دود آشپزخانه‌های آن‌را به بیرون می‌راند. تایتانیک بزرگ‌ترین شی متحرکی بود که توسط انسان ساخته شده بود.

در طراحی تایتانیک از بهترین تکنیک‌های روز و تدابیر امنیتی و ضد غرق شدن بهره‌گیری شده بود. تایتانیک دارای ۱۵ در امنیتی بود که با بسته شدن آن‌ها امکان نفوذ آب به قسمت‌های دیگر وجود نداشت. به پشتوانه این تدابیر ایمنی بود که مطبوعات کشتی تایتانیک را غرق نشدنی نامیدند.

لوازم داخل کشتی در نوع خود از مدرن‌ترین و لوکس‌ترین‌ها بودند و شامل لامپ‌های برقی و بخاری برقی در تمام اتاق‌ها، آسانسورهای برقی، ‌یک استخر شنا، یک سالن اسکوآش (که بسیار مدرن ساخته شده بود)، یک حمام ترکی، یک سالن ژیمناستیک هم‌راه با اسب مکانیکی بود تا سوارکاران حرفه‌ای بتوانند با آن تمرین کرده و خود را سر وزن و آماده نگه دارند.

هم چنین اتاق‌های نشیمن و تجهیزات بخش درجه اول آن با بهترین هتل‌های قاره اروپا برابری می‌کرد. دو گروه موسیقی از بهترین نوازندگان قاره که بسیاری از آنان از خطوط کشتیرانی رقیب ربوده شده بودند قطعات موسیقی را در تایتانیک اجرا می‌کردند. دو کتاب‌خانه نیز وجود داشت، درجه یک و درجه دو  حتا کابین‌های درجه سه آن بسیار لوکس‌تر از کابین‌های درجه یک کشتی‌های بخار کوچک‌تر بود و نیز لوازم داخل آن‌ها به گونه‌ای بود که برخی مسافرین درجه سه حتا  در عمر خود ندیده بودند.

در طراحی اولیه 32 قایق نجات در نظر گرفته شده بود اما مدیریت کشتیرانی ستاره سفید احساس کرد که وجود قایق‌های نجات در  عرشه شلوغ و درهم ریخته به‌نظر خواهد رسید و تعداد آن‌ها را به 20 عدد کاهش داد که برای 1178 نفر از مسافرین کفایت می‌کرد. این میزان از استانداردهای آن زمان فراتر می‌رفت، گرچه تایتانیک توانایی حمل 3500 مسافر و خدمه را دارا بود.

گروهی از عالی مقام‌ترین مردم در این سفر همراه تایتانیک بودند. اشراف‌زادگان بریتانیا، صاحبان صنایع آمریکا، و زبدگان انجمن نیویورک و فیلادلفیا. هم‌چنین بسیاری از مهاجرین فقیر که به امید شروع یک زندگی جدید در آمریکا یا کانادا جذب آن شده بودند.

سفر دریایی تایتانیک به تاریخ دهم آوریل 1912 از بندر «سوتها‌مپتون» انگلستان آغاز شد. هنگام غروب کشتی در «چربورگ» فرانسه توقف کرد تا مسافرین بیشتری سوار کند. همان روز عصر به‌سوی «ایرلند» حرکت نموده و ساعت 1:30 دقیقه بامداد روز یازدهم آوریل با 2207 سرنشین به داخل پهنه اقیانوس اطلس روانه شد.

مسافرین فصلی اقیانوس اطلس تحت تاثیر کشتی جدید قرار گرفته بودند. تایتانیک آن‌قدر بزرگ بود که حرکت آن برروی دریا احساس نمی‌شد. موتورهای بزرگ و پر قدرت آن هیچ‌کدام از ارتعاش‌های آزارنده متداول در اقیانوس پیماهای دیگر را ایجاد نمی‌کردند. حتا زمانی که با حداکثر 41 کیلومتر در ساعت، که در زمره سریع‌ترین کشتی‌های آن زمان بود حرکت می‌کرد، مسافرین داخل آن می‌توانستند از حد‌اکثر آسایش برخوردار شوند.

دریا آن شب صاف و بدون موج بود. بسیاری از بازماندگان دریای آن شب را مانند شیشه توصیف کرده‌اند. فقدان امواج کار تشخیص کوه‌های یخ را دشوارتر می‌ساخت. زیرا در شرایطی که دریا مواج است، برخورد موج به کوه یخ و برگشت آن، تعیین مکان آن‌را آسان‌تر می‌کند.

در ساعت 11:40، یکی از دیده‌بانان کشتی که در آشیانه خدمه حاضر بود، کوه یخ عظیمی را که به طرز خطرناکی در جلو و نزدیک کشتی بود مشاهده کرد. او به ناخدا یکم «مورداک» اعلام خطر کرد و مورداک سراسیمه دستور داد که کشتی به سمت چپ بگردد. او به موتورخانه دستور داد که گردش پروانه‌ها را معکوس کنند. کشتی به آرامی به چپ گردید، اما تایتانیک بسیار بزرگ بود و بسیار سریع حرکت می‌کرد، و کوه یخ نیز بسیار نزدیک بود.

سی و هفت ثانیه بعد پهلوی سمت چپ کشتی به قسمت زیر آب کوه یخ کشیده شده و شکافی به طول 100 متر در بدنه کشتی ایجاد شد. آب به سرعت وارد قسمت‌های کشتی شد و از آن‌جایی که شکاف بسیار طویل بود، بیشتر قسمت‌های کشتی هم‌زمان شروع به پر شدن از آب کردند.

بدین ترتیب یکی از بزرگ‌ترین حوادث کشتیرانی طول تاریخ آغاز گشت. در طول شبی پر از حادثه و وحشت، 705 نفر از مسافرین نجات یافته و 1502 نفر باقی‌مانده در داخل آب‌های منجمد اقیانوس اطلس جان ‌سپردند، و به قعر اقیانوس رفتند.

یکی از مسافرانی که نجات یافت «ایملی ریچاردز» بود که بعدها گفته بود: «صحنه غرق شدن مسافران یکی از ترسناک‌ترین صحنه‌هایی بود که تا به حال دیده بودم.» در کتاب‌هایی از جمله کتاب «عجیب‌تر‌از‌علم» دلیل‌هایی که موجب برخورد تایتانیک با کوه یخ شد، نقل شده است.

هم‌چنین گفته می‌شود، آخرین آمریکایی بازمانده غرق کشتی تایتانیک در 99 سالگی درگذشت. «لیلیان گرنرود اسپلوند»، 5 ساله بود که تایتانیک در اقیانوس اطلس شمالی پس از برخورد با قطعات شناور یخ غرق شد. او در واقع آخرین بازمانده آن فاجعه در شب 15 آوریل 1912 بود که آن حوادث را به یاد می‌آورد.

دو بازمانده دیگر که هنوز در انگلیس زنده هستند هنگام حادثه خیلی کوچک بودند و چیزی از آن شب وحشتناک به یاد نمی‌آورند. یکی از آنان 10 ماهه و دیگری 2 ماهه بود.

بدنه تایتانیک در سال 1985 «توسط رابرت بالارد»، به کمک «سونار» در اعماق اقیانوس اطلس کشف شد. در این اکتشاف از یک زیردریایی کوچک که قادر به نفوذ در عمق دریاها بود استفاده شد. این اولین باری بود که تایتانیک پس از سال 1912 دوباره دیده می‌شد.

در سال ۱۹۹۷ فیلمی با نام تایتانیک  به کارگردانی جیمز کامرون ساخته شد. این فیلم پرهزینه‌ترین فیلم تمام دوران است و در آن از داستان واقعی غرق‌ شدن تایتانیک، استفاده شده‌ است. فیلم‌نامه این فیلم آمیزه‌ای از واقعیت و افسانه‌ است. بعضی شخصیت‌های این فیلم در کشتی حضور واقعی نداشتند.

منبع‌ها:

سرگذشت تایتانیک

ویکی‌پدیا

تایتانیک

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,