Saturday, 18 July 2015
06 December 2021
فراخوان حمایت از زندانیان گم‌نام

«زندانیان گم‌نام، قربانی سناریوی نهاد‌های امنیتی»

2010 April 21

سپهر عاطفی/ دفتر ترکیه / رادیو کوچه

در حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری که به اعتراضات گسترده‌ی خیابانی در شهرهای مختلف منجر شد، تعداد زیادی از معترضین زندانی شدند. در این میان افرادی زیادی هستند که به دلیل شهروند عادی بودن و عدم داشتن شهرت، مورد توجه رسانه‌ها قرار نمی‌گیرند. این مسئله باعث آسیب‌پذیر شدن این زندانیان می‌شود. به‌طوری که در مقایسه با زندانیانی که نام‌شان در رسانه‌ها می‌آید میزان شکنجه‌ی بیشتری را تحمل می‌کنند. معمولن قربانیان تجاوز و اعدام بیشتر از میان این زندانیان انتخاب می‌شوند و خانواده‌های آنان در بی‌خبری مطلق از وضعیت آن‌ها به سر می‌برند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

تعدادی از فعالان حقوق‌بشر و وبلاگ‌نویسان در حرکتی جمعی اقدام به نوشتن از زندانیان گم‌نام و دعوت از دیگران برای شناساندن این زندانیان نموده‌اند. «مجتبی سمیع‌نژاد» یکی از این افراد است که در فراخوانی در وبلاگ خود نوشته است:

«زندانیان گم‌نام را از تنهایی سلول‌های سرد و تلخ زندان‌ها بیرون بیاوریم. همراه‌شان باشیم و تحمل سوزترین روزهای زنده‌گی‌شان را همراه باشیم. معرفی و حمایت از زندانیان گم‌نام کم‌ترین کاری است که می‌توانیم انجام دهیم. این کم‌ترین کاری است که هر وبلاگنویس می‌تواند به هر نحوی انجام دهد.»

با او به گفت‌و‌گو نشسته‌ایم و از او در مورد زندانیان گم‌نام پرسیده‌ایم.

آقای سمیع‌نژاد به نظرتان آیا اصحاب رسانه توانسته‌اند در مورد پوشش اخبار تمام زندانیان رسالت خودشان را به نحو احسنت انجام دهند؟

در هر صورت رسانه‌ها و به ویژه گروه‌های فعال حقوق‌بشر تا آن‌جایی که توانسته‌اند در مورد اطلاع‌رسانی از زندانیان کوشش کرده‌اند. اما طبیعی است که به دلیل فضای بسته‌ی اطلاع‌رسانی و ایجاد محدودیت‌های زیادی که در این زمینه از طرف حکومت به وجود آمده است، این مسئله با مشکلات زیادی روبه‌رو بوده است. خانواده‌ی بسیاری از زندانیان به دلیل عدم آشنایی یا داشتن ارتباط با زندانیان و نداشتن تجربه، حاضر به اطلاع‌ رسانی در مورد عزیز زندانی‌شان نیستند. بسیاری از آن‌ها فکر می‌کنند شاید اطلاع‌رسانی، باعث بدتر شدن وضعیت آن‌ها شود.

ضمن این‌که باید بگویم بسیاری از خانواده‌ها در این زمینه تحت فشار قرار می‌گیرند و از این نظر هم با مشکلاتی مواجه هستند. مورد دیگری که می‌توانم بگویم، فعالیت فعالان و گروه‌های حقوق‌بشر از نظر حکومت غیر‌قانونی است و به همین دلیل نیز آن‌ها نمی‌توانند وظیفه‌ی دیده‌بانی خودشان را در جامعه به خوبی انجام دهند. این مسایل و مشکلات که جملگی از طرف نهاد‌های امنیتی به‌وجود می‌آید، اطلاع‌رسانی از وضعیت زندانیان را با مشکلاتی روبه‌رو می‌کند، ولی با این‌ حال می‌توانیم بگوییم آن‌ها تمام تلاششان را کرده‌اند.

شما اشاره کردید خانواده و نزدیکان خیلی از این افراد به دلیل تهدید‌ها و ترس از بدتر شدن اوضاع در مورد وضعیت آن‌ها سکوت می‌کنند. سکوت خبری در مورد وضعیت زندانیان گمنام، آن‌ها  را در چه وضعیتی قرار می‌دهد؟

می‌توانم به ضرس قاطع بگویم که سکوت خانواده‌ها در این موارد به ضرر زندانی است. اگر نگاهی به دادگاه‌های نمایشی که سال قبل برگزار شد داشته باشیم، می‌بینیم که بسیاری از کسانی که به دادگاه آورده شدند و اعتراف کردند، کسانی بودند که اطلاع‌رسانی در موردشان انجام نشده بود. به‌طور معمول این افراد قربانی سناریوی نهاد‌های امنیتی می‌شوند. نهاد‌های امنیتی سعی می‌کنند خانواده‌ها را با تهدید و ارعاب یا به هر طریق ممکن در دام اطلاعاتی خودشان گرفتار کنند تا در سکوت از این زندانیان به صورت قربانی استفاده کنند. این مسئله به کررات در ماه‌های اخیر تکرار شد. به‌طوری که هم‌اکنون نیز شاهد زندانی بودن بسیاری از افراد به دلیل همین عدم اطلاع‌رسانی هستیم.

«آرش رحمانی‌پور» که اعدام شد یا «سینا گلچین» از ادامه‌ی همین سناریوها هستند که عدم اطلاع‌رسانی از آن‌ها باعث بدتر شدن وضعیت‌شان شد. در کل سکوت خبری باعث می‌شود که پرونده‌ی زندانیان به دل‌خواه مامورین امنیتی جلو برود و نه بر طبق قانون. قوه‌ی قضاییه و نهاد‌های امنیتی به‌طور آشکار و در روز روشن به نقض قانون مشغولند. چه برسد که بخواهند پرونده‌ی یک زندانی را در خفا دنبال کنند.

آیا آماری از بازداشتی‌های پس از انتخابات دارید؟

خیر. بنا به همان دلایلی که در بالا شرح داده شد، امکان دادن آمار دقیق از بازداشتی‌ها و زندانیان وجود ندارد. هویت و اسامی بسیاری از زندانیان بر ما پوشیده است. می‌شود تخمین زد که در سال گذشته، تنها در ماه‌های پس از انتخابات تا پایان سال چیزی بین 10 تا 15 هزار نفر در سراسر ایران بازداشت شدند.

کهریزک

ضمن این‌که مسئله‌ی آمارگیری هر چه از تهران و مرکز دور می‌شویم سخت‌تر می‌شود. مسئله‌ی خبرنداشتن از زندانیان در شهرستان‌ها معضل بزرگ‌تری است. به ویژه در مناطق کردستان و سیستان و بلوچستان که نقض حقوق‌بشر بیشتر از هر جایی در کشور وجود دارد. در کل و با توجه به این فضای بسته‌ی اطلاع‌رسانی و محدودیت‌هایی که وجود دارد، نمی‌شود آمار دقیقی داشت.

شما در وبلاگ خودتان فراخوانی برای نوشتن از زندانیان گم‌نام داده بودید، میزان استقبال از فراخوان نوشتن برای زندانیان گم‌نام در چه حدی بوده است، آیا می‌توان امیدوار بود که به سکوت خبری در مورد وضعیت آنان پایان داده شود؟

ببینید، کلید‌واژه‌ی زندانیان گم‌نام، این روزها بیشتر مورد توجه رسانه‌ها و فعالان حقوق‌بشر قرار گرفته است. وضعیت دشوار آن‌ها، صدور حکم‌های سنگین و غیرقانونی برای بسیاری از آن‌ها مورد توجه افکار عمومی قرار گرفته است و مسئله‌ی حساسیت برانگیزی شده است. طرح نوشتن و حمایت از زندانیان گم‌نام تازه شروع شده است. خیلی از رسانه‌ها از آن استقبال کرده‌اند و مورد توجه افکار عمومی قرار گرفته است.

اما مسئله‌ی مهم در این طرح این است که مسئله‌ی حمایت از زندانیان گم‌نام به مسئله‌ای فراگیر و پی‌گیرانه تبدیل شود. اگر مقطعی روی این مسئله کار شود، به هدفی که می‌خواهیم نمی‌رسیم. حضور زندانیان در زندان، تداوم دارد و مستمر است. پس کار ما نیز باید مستمر و پی‌گیرانه صورت بگیرد. با این حال باز هم می‌گویم در شروع این کار هستیم و بسیاری به این موضوع پرداخته‌اند. برای دیدن نتیجه‌ی کار باید کمی صبر کنیم.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , 

۱ Comment