Saturday, 18 July 2015
01 December 2020
به مناسبت روز جهانی «کارگر»

«‌قشر توان‌مند آسیب‌پذیر»

2010 May 01

مریم / رادیوکوچه

maryam@koochehmail.com

در اول ماه مه 1886، پلیس شیکاگو با حمله به‌تظاهرات گسترده کارگران، که برای هشت ساعت کار در روز و حق تشکیل اتحادیه‌های کارگری برپا شده بود، آنان را به خاک و خون کشید. چند روز بعد، دادگاه چند تن از رهبران کارگران را محاکمه و به مرگ محکوم کرد. یکی از رهبران کارگران اعتصابی، پس از اعلام رای در برابر دادگاه چنین گفت:

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«کارگران اینک دریافته‌اند که می‌توانند با اتحاد و هم‌بستگی و مبارزه جمعی بر مشکلات خود فایق آیند. کارگران دریافته‌اند که چه قدرت عظیمی در اتحاد آنان نهفته است و به‌همین دلیل است که کارفرماها با تمام توان می‌کوشند تا اتحاد کارگران را بشکنند و میتینگ کارگران را به خون بکشند. ما کارگران گردهم آمدیم تا اندکی از حقوق خود را بازپس بگیریم، اما اکنون از دادگاه و زندان سر در آورده‌ایم . آیا این است معنای برابری و عدالت در جامعه ما؟ امروز اگر صدای حق‌طلبانه ما را با گلوله خفه می‌کنید، مطمئن باشید که این صداها دیگر خاموش‌شدنی نیست و هر روز طنین آن رساتر خواهد شد.»

رهبران کارگران شیکاگو به‌دست مستکبران جان باختند، اما حقانیت گفته‌هایشان به‌تدریج بر همگان مسلم شد. در سال 1889، کنگره بین‌المللی کارگران در پاریس، به‌پیشنهاد نماینده کارگران آمریکا، روز اول ماه می را به‌عنوان روز جهانی کارگر برگزید و در پی آن در بسیاری از کشورهای دنیا، کارگران با برپایی اعتصاب و تظاهرات گسترده این روز را گرامی داشتند و یاد و خاطره کارگران به خاک و خون کشیده شده را زنده نگه داشتند.

سازمان بین‌المللی کار به‌عنوان یک نهاد خودمختار و وابسته به‌مجمع عمومی سازمان ملل‌متحد در سال 1919 براساس معاهده ورسای برپا شد. موافقت‌نامه مربوط به‌برقراری رابطه بین این سازمان و سازمان ملل‌متحد در سال 1946 به‌تصویب رسید و آن‌را به‌صورت نخستین کارگزاری تخصصی وابسته به سازمان ملل‌متحد درآورد.

سازمان بین‌المللی کار در جهت پیش‌برد عدالت برای افراد شاغل به‌کار، در تمام نقاط جهان فعالیت می‌کند و عمده فعالیت‌های آن عبارتند از:

1) تنظیم سیاست‌ها و بین‌المللی کردن برنامه‌ها به‌منظور به‌کرد شرایط کار و زندگی.

2)برقراری معیارهای کار به‌عنوان ره‌نمودهایی برای مسوولان ملی در به اجرا در آوردن این سیاست‌ها.

3)اجرای یک برنامه وسیع همکاری‌های فنی، برای کمک به دولت‌ها و عملی‌کردن این سیاست‌ها به شیوه ای کارساز و اقدام به کارآموزی.

4)آموزش و پژوهش به‌منظور کمک به پیش‌برد این تلاش‌ها.

سازمان بین‌المللی کار، از آن جهت در میان سازمان‌های جهانی منحصر به فرد است که در امر تنظیم سیاست‌های آن، نمایندگان کارگران و کارفرمایان از حق اظهارنظر برابر با نمایندگان دولت‌ها برخوردارند. کنفرانس بین‌المللی کار با حضور چهار عضو از هر کشور (‌دو نماینده از سوی دولت، یک نماینده از طرف کارگران و نماینده‌ای از سوی کارفرمایان) تشکیل شده است. یکی از مهم‌ترین اهداف سازمان عبارت است از تصویب کنوانسیو‌ن‌ها و توصیه‌هایی که متضمن برقراری معیارهایی در ارتباط با مسایل کارگری در زمینه‌هایی مانند آزادی عضویت در تشکل‌ها، دست‌مزدها، ساعات و شرایط کار، جبران خسارت‌های وارده به کارگران، بیمه‌های اجتماعی، مرخصی با استفاده از حقوق، ایمنی صنعتی، خدمات اشتغال و بازرسی مسایل مرتبط است.

اجرای مقررات کنوانسیون‌های سازمان بین‌المللی کار برای کشورهایی که آن‌ها را امضا کرده‌اند الزامی است. در حالی‌که توصیه‌های سازمان مذکور تنها درحکم ره‌نمودهایی برای سیاست‌گذاری، قانون‌گذاری و شیوه عمل‌های ملی است.

از زمان تاسیس این سازمان تاکنون، بیش از 350 کنوانسیون و توصیه‌نامه به‌تصویب رسیده است. سازمان برای اجرای مفاد عهدنامه‌ها توسط کشورهایی که آن‌ها را مورد تصویب قرار داده‌اند نظارت به عمل می‌آورد و برای تحقیق در خصوص شکایت‌های مربوط به نقض حقوق اتحادیه کارگری نیز رویه عمل ویژه‌ای دارد.

کارشناسان سازمان بین‌المللی کار از طریق برنامه کمک‌های فنی سازمان در زمینه‌هایی از قبیل کارآموزی حرفه‌ای، فنون مدیریت، برنامه‌ریزی نیروی انسانی، ایمنی و بهداشت محیط کار، سیاست‌های اشتغال، نظام‌های امنیت اجتماعی، تعاونی‌ها و صنایع‌دستی کوچک‌مقیاس، به کشورهای عضو یاری می‌رسانند.

فعالیت‌های سازمان بین‌المللی کار که کلیه اعضا درآن نمایندگی دارند در فواصل بین اجلاس، سالانه از طریق یک هیت حاکم مرکب از نمایندگان 28 کشور عضو، 14 عضو کارگر و مابقی کارفرما، هدایت می‌شود.

کارگر و حقوق او

کارگر از نظر قانون‌کار، کسی است که به‌هر عنوان در مقابل دریافت حق‌السعی (اعم از مزد، حقوق،  سهم سود و سایر مزایا) به درخواست کارفرما کار می‌کند.

کارفرما وحقوق او

کارفرما شخصی است حقیقی یا حقوقی که کارگر به درخواست و به حساب او در مقابل دریافت حق‌السعی کار می‌کند. مدیران و مسوولان (به طور عموم تمام کسانی که عهده‌دار اداره کارگاه هستند) نماینده کارفرما محسوب می‌شوند و کارفرما مسوول کلیه تعهداتی است که نمایندگان مذکور در قبال کارگر به‌عهده می‌گیرند.

منبع

تبیان

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,