Saturday, 18 July 2015
30 November 2020

«نامه‌ی گلرو به هم‌بندی اعدام شده‌اش، شیرین علم‌هولی»

2010 May 12

این مطلب از سایت رهانا گرفته شده است

مهدیه گلرو (فعال دانشجوی و زندانی سیاسی)

با ما بودی‌، بی ما رفتی، چو بوی گل، به کجا رفتی

ما شنبه شب را در حالی گذراندیم که در نبود شیرینمان تلخ‌ترین لحظه‌های زندان را سپری کردیم، شبی تاریک و بیم‌افزا که هر ثانیه‌اش برای ما که در حسرت دیدار شیرین بودیم به بلندای قرن‌ها می‌گذشت.

تلفن بند نسوان از عصر شنبه قطع بود و این بر نگرانی ما می‌افزود، همه کنار هم در اتاقی بودیم که از آن خود ما بود و شیرین که از همه ما بیشتر رنج حبس را چشیده بود، بیشتر مشتاق این تفکیک اتاق بود، اما اولین آزادی از این اتاق با کلیه وسایل شیرین بود. آن شب کسانی که سال‌های دور نیز روزگاری را در اوین گذرانده بودند، از خاطراتشان می‌گفتند، از عزیزانی که به ناگاه در تاریکی گم می‌شدند و به نور ابدی آزادی می‌رسیدند، ساعتی را با خاطرات تلخ کسانی گذراندیم، که روزی ناباورانه رفقایشان را به مسلخ‌گاه اعدام فرستاده و تا پشت درهای آزادی بدرقه اشان کرده بودند و تحسین می‌کردیم، مقاومت آهنین زنانی، که زیر بار مرگ یاران و غروب دوستی‌هایشان شجاعانه ایستاده‌اند، تا روزهای خوبی را برای نسل‌های بعد به ارمغان آورند و اما زهی خیال باطل که دور تسلسل ظلم ادامه دارد و دیری نگذشت که عیار صبوری ما محک خورد، وقتی سراسیمه شیرین را بدون خداحافظی از ما جدا کردند، گویی طناب‌دار او را فریاد می‌زد و امید داشت کورسویی از ترس در چشمان هم‌چون عقابش ببیند اما نیک می‌دانم که شجاعت شیرین تاریکی نیمه‌شب اوین و سختی طناب دار را به سخره گرفته بود.

هر ثانیه به سختی می‌گذشت و ما در انتظار بودیم تا خبری از شیرین بگیریم، وقتی ۱۰ دقیقه قبل از خاموشی (۹:۵۰) به بهانه اشتباه گفتن نام پدر، شیرین را بردند، حتا لحظه‌ای به گمانمان نیامد که شاید دیگر دیداری در پی این جدایی نباشد. اشتیاق شیرین به زندگی و پیش‌رفت و تلاش او در مطالعه شبیه کسی بود که تنها چند روز از بازداشتش گذشته و به‌زودی هم آزاد خواهد شد؟ ای وای که چه شبی گذشت؟

آمار صبح یک‌شنبه بر دوش ما سنگینی می‌کرد که دیگر اطمینان یافته بودیم که دست قساوت بار دیگر مبارزی، آن هم شیرزنی از خطه کردستان را به طناب دار سپرد، که کوه‌های کردستان در برابر مقاومتش به سطوح می‌آمدند، اما باورش سخت بود و غیر‌ممکن، از اخبار ساعت ۱۴ شنیدیم که طناب دار بر گردن شیرین بوسه زده است و باورمان شد که، آری دیگر شیرین باز نخواهد گشت و ما که تنها در خاطرات و تاریخ شفاهی حس از دست دادن دوستی را تنها شنیده بودیم، با تک تک سلول‌هایمان، تلخی از دست دادن شیرینمان را حس کردیم. در شبی که مجموع همه شب‌های عمرمان بود، چیزی را آرزو می‌کردیم که ۲۰ سال پیش هم اتاقی‌هایمان بارها و بارها آرزو کرده بودند و آن چیزی نبود غیر از آرزوی پایان ظلم و این که شاید نسل بعد از ما این حس را درک نکنند.

حالا ۴ روز از آن فاجعه می‌گذرد و شالی سیاه به رنگ روزهایمان بر تختش نشان عزایمان و من که کف خواب (‌کسی که تخت ندارد و بر روی زمین می‌خوابد) اتاق سیاسی‌ها هستم با وجود اصرار دیگران حاضر نیستم جای معلم سفالم را بگیرم، چون جای او پر شدنی نیست.

زندان اوین

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,