Saturday, 18 July 2015
29 November 2020

«نباید زیاد هم از اروپا توقع داشت»

2010 May 14
اردوان روزبه / رادیو کوچه
ardavan@koochehmail.com

پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری در ایران روند گسترده اعتراض ها فقط محدود به ایران نبود و پس از آغاز اعتراض ها پس از سال ها فعال های مدنی خارج از ایران در کنار یکدیگر با هم سویی در حمایت از معترضین در داخل اعتراض های خود را ابراز کردند. اگر چه پیش از این نیز هر از گاهی به صورتی مجزا گروه هایی با ایجاد تظاهرات و یا  صدور بیانیه نسبت به حاکمیت در ایران اعتراض می کردند اما شکی نیست که این یک پارچه گی در نوع خود پس از آغاز اعتراض های گسترده در داخل کم نظیر بوده است.

حضور در برابر مجامع بین المللی، برگزاری تظاهرات در برابر سفارت خانه های ایران در کشور های اروپایی و نماینده گی های آمریکایی و هم چنین اجرای برنامه ها و صدور بیانیه ها همه از این همراهی نشات گرفته است.

اما حوادث داخل هر از گاهی بر شعله این اعتراض ها افزوده است. پس از اعدام پنج فعال کرد در روز نهم ماه می «یک شنبه» این اعتراض ها موجی تازه به خود گرفته است.
حال سوال این است که به چه شیوه های مشترکی ایرانیان خارج از کشور همراه داخل خواهند بود و آیا به یک برنامه ریزی و وحدت رویه این همراهی با داخل رسیده است ؟
از سویی دیگر آیا این اعتراض ها موجب تغییر در سیاست های کشورهای دیگر در برابر جمهوری اسلامی شده است؟ این تغییرات آیا در منافع این کشور ها موثر نیست و در صورت تاثیر آیا کشور های اروپایی و آمریکا هزینه آن را خواهند پرداخت؟

انور میر ستاری فعال مدنی در بلژیک در گفت و گویی با اردوان روزبه به این موضوع می پردازد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

آقای میر‌ستاری، فعالان خارج از کشور حتمن در برابر اتفاقاتی که در ایران رخ می‌دهد بی‌تفاوت نیستند. فعالان ایرانی در اروپا پس از اعدامی که روز یکشنبه اتفاق افتاد، در برابر سفارت ایران در بلژیک هم حاضر شدند. روی‌کرد فعالان خارج از کشور نسبت به اتفاقات داخل کشور باید چگونه باشد؟

اکثر افرادی که در خارج از ایران زندگی می‌کنند به اپوزیسیون رژیم جمهوری اسلامی تعلق دارند که در بین آن‌ها هم فعالان حقوق بشری تلاش می‌کنند تا اتفاقات و مشکلات ایران را برای اروپایی‌ها توضیح دهند. ما نقش آیینه و یا بلندگوی مردم ایران را داریم. جمهوری اسلامی صدای آن‌ها را سانسور می‌کندتا به گوش جهانیان نرسد. ما ریشه‌ی ایرانی داریم و تمام اخبار را تعقیب می‌کنیم و وقتی متوجه می‌شویم افرادی مانند «فرزاد کمانگر» بی‌گناه دست‌گیر می‌شوند و در زندان مورد شکنجه قرار می‌گیرند، بی‌تفاوت نخواهیم بود. در حد یک شهروند عادی از خود عکس‌العمل نشان می‌دهیم. رژیم برای این‌که مردم را از تظاهراتی که در 22 خرداد در  پیش است بترساند،  این پنج نفر را قربانی کرد.

با این‌که حرکت‌های مردم در اروپا خیلی مسالمت‌آمیز بوده و علیه خشونت و اعدام شعار می‌دادند اما هم‌وطنان ما در بعضی کشورها آن‌قدر عصبانی بودند که به سفارت‌های ایران حمله بردند و شیشه‌ها را شکستند.

آیا فکر می‌کنید جامعه‌ی جهانی از منافع اقتصادی و بین‌المللی خود خواهد گذشت و حامی فعالان  داخلی و کسانی که منتقد نظام جمهوری اسلامی ایران هستند، خواهد بود؟

من شخصن انتظار ندارد یک کشوری از منافع خود بگذرد. همان‌طوری که من به منافع ملی ایران فکر می‌کنم، آن‌ها هم به منافع ملی خود فکر می‌کنند. اما ما باید کاری بکنیم که منافع ما با منافع آن‌ها هم‌سو باشد. ما باید قراردادهایی داشته باشیم که به سود همه باشد. کشورهای اروپایی اظهار می‌کنند که در ایران مسئله‌ی حقوق بشر رعایت نمی‌شود و با شکنجه و کشتار موافق نیستند. اگر قدمی بیشتر بگذارند، حمله به ایران است. آیا ما موافقیم به ایران حمله شود؟ ما می‌خواهیم آن‌ها بدانند در ایران چه اتفاقی می‌افتد و اگر قدرت دست مردم ایران بیافتد روابط دوستانه‌ی آن‌ها با جمهوری اسلامی را فراموش نخواهند کرد. ما می‌خواهیم روابط آن‌ها با جمهوری اسلامی دیپلماتیک باشد و در قراردادها به جمهوری اسلامی یادآوری کنند که دست از شکنجه بردارد و حقوق بشر را رعایت کند. می‌توانند به افراد جمهوری اسلامی ویزای دیپلماتیک ندهند و آن‌ها را بیشتر تحت نظر بگیرند زیرا سیاست‌های جمهوری اسلامی سیاست‌های جاسوسی است.

امید ما به ملت ایران است زیرا آن‌ها می‌توانند این حکومت  جمهوری اسلامی را پایین بکشند و یک حکومت مردمی روی کار آورند. هر وقت در ایران حرکت بزرگ انجام شده تمام رسانه‌های جهانی آن را پخش کرده‌اند. تا امروز متاسفانه زور جمهوری اسلامی با شکنجه  و ترس و خفقان  بر ملت چربیده است. اما این‌که تا کی ادامه خواهد داشت را ملت ایران باید جواب دهند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , 

۱ Comment