Saturday, 18 July 2015
29 November 2020

«نامه‌ی جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی»

2010 May 17

رادیو کوچه

جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی در اعتراض به بازداشت‌های بی‌رویه، احکام سنگین و شرایط سخت زندان پس از انتخابات ریاست جمهوری بیانیه‌ای منتشر کرده‌اند.

جمعی از خانواده‌های زندانیان سیاسی با نزدیک‌شدن به سال‌گرد انتخابات مناقشه برانگیز ریاست جمهوری سال گذشته با صدور بیانه ای‌، ضمن شرح دردها و رنج‌های خود و عزیزانشان در یک‌سال گذشته نوشته‌اند که افق روشنی از چگونگی برخورد حاکمیت با زندانیان سیاسی دیده نمی‌شود‌. بسیاری از آن‌ها را با احکام سنگین در زندان نگه داشته‌اند. برخی را به بهانه‌هایی که هنوز برای ما روشن نیست به زندان‌های مخوف و هولناکی چون رجایی‌شهر فرستاده‌اند.

متن این نامه به شرح زیر است:

به نام خدایی که دادرس مظلومان است

ملت بزرگ ایران

یک سال از بازداشت همسران‌، پدران و فرزندانمان می‌گذرد‌. در این یک سال همه ما خانواده‌های زندانیان سیاسی‌، رنج‌ها و سختی‌های بسیاری را متحمل شده‌ایم‌. سختی‌ها و رنج‌هایی که بخشی از آن را با ملت ایران در میان گذاشتیم و بخش مهم آن را برای خود و خلوت خود و باز‌گو کردن با خدای خود‌. چه او از هر چیز به ما نزدیک‌تر و از هر کس به امور آگاه‌تر است‌.

امروز که این نامه را برای ملت ایران می‌نویسیم به همان اندازه روز نخست دستگیری عزیزانمان‌، نگران و رنجور هستیم‌. افق روشنی از چگونگی برخورد حاکمیت با زندانیان سیاسی دیده نمی‌شود‌. بسیاری از آن‌ها را با احکام سنگین در زندان نگه داشته‌اند‌. برخی را به بهانه‌هایی که هنوز برای ما روشن نیست به زندان‌های مخوف و هولناکی چون رجایی‌شهر فرستاده‌اند و عده‌ای معدود را با وثیقه‌های چند صد‌میلیون تومانی به مرخصی فرستاده‌اند‌. مرخصی‌هایی که گاه از زندان سخت‌تر و جان‌کاه‌تر است‌. همه ما در بلاتکلیفی به سر می‌بریم‌. پرسش‌های بسیاری ذهن ما را به خود مشغول کرده و قادر به یافتن پاسخی برای آن‌ها نیستیم‌. چرا که حاکمیت و قوه قضاییه برای این پرسش‌ها پاسخی قانع کننده‌، روشن و شفاف ندارد‌.

چرا فرزندانمان را بازداشت کرده‌اید؟ چرا آن‌ها را در دادگاه‌های نمایشی حاضر کردید و کم‌ترین اعتنایی به دفاعیات آن‌ها و موکلانشان نشده است‌؟ چرا آن‌ها پس از ماه‌ها هنوز قادر به ملاقات با وکلایشان نیستند‌. چرا وکلای آن‌ها از روند بررسی پرونده و نوع اتهام‌شان بی‌خبرند؟ چرا برای ماه‌ها آن‌ها را در انفرادی نگه داشته‌اند و با چشمان بسته مورد بازجویی‌های خشن و خسته‌کننده قرار گرفته‌اند؟ چرا برای آن‌ها احکامی صادر شده که خود قضات صادر‌کننده احکام اولیه نیز پس از تایید آن احکام در دادگاه‌های تجدید‌نظر‌، اظهار تاسف می‌کنند و می‌گویند ما با این تصور که احکام صادره در دادگاه تجدیدنظر شکسته خواهد شد‌، چنان احکام سنگینی صادر کردیم؟

آیا نباید جرم با مجازات هماهنگی داشته باشد‌؟ این هماهنگی که یکی از ابتدایی‌ترین اصول قضایی است را باید در کدامین حکم دید‌؟ احکام چندین ساله و اعدام ؟ وثیقه‌های‌ چند صد میلیون تومانی و بلاتکلیفی‌های طولانی و طاقت فرسا؟ چرا باید بازجوها بر قضات و بازپرس‌ها مسلط باشند‌؟ چرا کم‌ترین استقلالی در قوه قضاییه دیده نمی‌شود‌؟

ما مدت‌ها براین باور بودیم که قوه قضاییه محل رجوع مظلومان و داد‌ستاننده از ظالمین است‌. اما رفته‌رفته از این قوه قضاییه ناامید شدیم و تنها امید به خدا داریم‌.

دادستان محترم تهران اخیرن گفته که بدترین گناهان کتمان حقیقت است‌. ما هم یک سال است که می‌گوییم چرا حقیقت را کتمان می‌کنید‌.

بیا‌یید شفافیت را در همه رفتارهایتان نشان دهید. آیا این شفافیت و عدم کتمان حقیقت نیاید برای حاکمان و صاحبان قدرت مورد توجه قرار گیرد . یک شهروند عادی‌، یک زن خانه‌دار‌، یک روزنامه‌نگار‌، یک دانشجو و یک فعال حزبی چه چیزی را برای کتمان داشته که حتا پس از ماه‌ها بازجویی طاقت‌فرسا‌، بر کسی معلوم نشده است‌؟ آیا شفافیت و عدم کتمان حقیقت برای آن‌ها در اولویت است یا برای صاحبان قدرت‌؟

در هفته گذشته پنج نفر را در زندان اوین اعدام کرده‌اند‌. اعدام‌هایی که پر از ابهام در پروسه دستگیری‌، بازجویی‌، دادگاه‌، چگونگی صدور حکم و اجرای حکم و حتا زمان اجرای آن‌ها است. ما خانواده‌های زندانیان سیاسی با محکوم کردن نحوه اعدام و اطلاع‌رسانی ناقصی که در‌باره این اعدام‌ها و رفتاری که با خانواده‌های داغ‌دار آن‌ها صورت گرفته‌، نگرانی خود را بابت سرنوشت فرزندانمان اعلام می‌کنیم و از قوه قضاییه می‌خواهیم عدالت و شفافیت و عدم کتمان حقیقت را در برخورد با مسایل از خود شروع کند‌.

جمعی از خانواده های زندانیان سیاسی

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,