Saturday, 18 July 2015
30 November 2020
بیانیه جمعی از اعضای کمیته گزارشگران حقوق بشر

«ز دست خویشتن فریاد»

2010 May 18

آن زمان که کاخی رفیع پس از سال‌ها ایستادگی و سربلندی در برابر طوفان حوادث‌، به دست ساکنان آن تخریب می‌شود، جز آهی از سر حسرت و اندوه چه می‌توان کرد‌؟ آن‌گاه که اراده اهریمن بر جان‌بازی پاک و اهورایی منادیان آزادی پیشی می‌گیرد جز افسوس چه می‌ماند؟ و وقتی در آسمان‌، دروغ ورزیدن می‌گیرد‌، دیگر چگونه می‌شود به سوره‌های رسولان سر‌شکسته پناه آورد؟

گفته‌ایم و بار دیگر تاکید می‌کنیم که «ادعای گزاف ارتباط کمیته گزارش‌گران حقوق بشر با دولت‌های خارجی یا گروه‌های سیاسی، مدت‌هاست که از بلندگوهای مختلف حکومتی از دادستان تهران گرفته تا خبرگزاری‌های دولتی و نظامی و از بازجویان اطلاعات گرفته تا راه زنان اینترنتی که در مرداب دروغ خود غوطه می‌خوردند،‌ تکرار می‌شود. بر این کذب آشکار البته هیچ سند و مدرک معتبر و قابل اعتنایی ارایه نمی‌شود. وزارت اطلاعات از طریق به اصطلاح کارشناسان خود،‌ چنین بازی سخیفی را به راه انداخته است تا بر گستردگی و عمق نقض سازمان یافته حقوق بشر سرپوش نهد. غافل از این‌که تکرار این مدعای بی‌بنیاد به واقع تبلیغی است برای گروه‌هایی که خود جای‌گاهی در افکار عمومی ایران ندارند‌.»

گفته‌ایم و بار دیگر بر آن صحه می‌نهیم که «در این تردیدی نیست که وزارت اطلاعات با صرف هزینه‌های هنگفت از جیب مردم ایران، به‌طور قطع از استقلال کمیته گزارش‌گران حقوق بشر از همه احزاب و جریان‌های سیاسی مطلع است، از همین روست که طرح یاوه‌ای چون ارتباط کمیته با سازمان مجاهدین خلق از سوی کارشناسان اطلاعات چیزی جز زمینه‌سازی برای حذف فیزیکی مجموعه‌ای خوش‌نام که از بدو تاسیس صرفن در عرصه حقوق بشر فعالیت کرده است، ارزیابی نمی‌شود. برای ما و همگی فعالان حقوق بشر دفاع از حقوق انسانی تک‌تک افراد، فارغ از گرایشات سیاسی، مذهبی، قومی و … اصل بوده است و به صراحت نیز اعلام می‌داریم در کنار فعالیت در کلیه عرصه‌های حقوق بشر اعم از حقوق زنان، کودکان، کارگران، اقلیت‌های قومی، مذهبی جنسی و … از حقوق همه زندانیان سیاسی و عقیدتی بدون در نظر گرفتن گرایش آنان و حتا بدون در نظر گرفتن مجرم بودن یا نبودن آنان دفاع نموده و ذره‌ای از این آرمان انسانی عقب‌نشینی نخواهیم نمود.»

گفته‌ایم و بار دیگر تکر می‌کنیم که «کمیته گزارش‌گران حقوق بشر نیز یکی از این مجموعه‌هاست که با تاکید بر اعتقاد و التزام به اعلامیه جهانی حقوق بشر خواستار اجرای آن در تمامی زوایای زندگی مردم ایران بوده و چنان‌که بارها مورد تاکید قرار گرفته، مستقل بوده و به هیچ حزب و جناحی تعلق نداشته و فاقد ماهیت سیاسی است. این کمیته فعالیت خویش را در سال 84 آغاز کرده و با ارایه‌ی گزارش و هم‌چنین آگاهی‌رسانی نسبت به تمامی افرادی که به نوعی حقوق انسانی آن‌ها مورد تعدی و تجاوز قرار گرفته، اعم از زنان، کودکان، زندانیان، کارگران و … و هم‌چنین تلاش در جهت جلوگیری از نقض مستمر حقوق بشر از طریق تنویر افکار عمومی و استمداد از سایر نهادهای داخلی و نیز سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر سعی در ایجاد بستری مناسب به‌منظور جلب توجه دستگاه حاکم نسبت به عواقب و‌خیم نقض حقوق اساسی شهروندان داشته است.»

اما غرض از تکر‌ار این پیش گفته‌ها نامه‌ای است که به قلم برخی اعضای تازه آزاد شده و عزیز کمیته گزارش‌گران حقوق بشر نگاشته شده و ناباورانه پیش چشم ماست. مقصود نه تخطئه عزیزانمان که تذکره مخاطبانمان است، تا به دیده اغماض بنگرند و عادلانه به قضاوت بنشینند که چرا و چگونه، آن‌چه مکروه دوستانمان و مقبول دشمنانمان است، رخ نموده است.

آن‌چه واقع شده از این قرار است که در تاریخ 23 اردیبهشت، اطلاعیه ای با نام «حقوق بشر، حقوق بشر است» در سایت کمیته گزارش‌گران حقوق بشر منتشر شده است. (با کد داخلی 9636 به تاریخ 23 اردیبهشت) اطلاعیه‌ای که از یک سو حاوی خطاهایی است املایی، انشایی و محتوایی که حکایت از تعجیل نویسنده در انتشار آن دارد (این خطاها از دید ناظران آگاه البته پوشیده نیست) و از سوی دیگر در تقابل آشکار است با عمل‌کرد کمیته گزارش‌گران حقوق بشر در سال‌های اخیر.

اما با کمال تعجب در 25 اردیبهشت ماه و پس از انتشار انزجارنامه در سایت کمیته، نامه‌ای در پیشگاه برخی سایت‌ها مشاهده شد که در آن علاوه بر باز نشر انزجارنامه، در بخش پایانی آن برخی از اعضای تبعیدی کمیته به «ناجوان‌مردی» و «نفی حقوق فردی» و «عدم رعایت اصول کار تشکیلاتی» متهم شده و چنان القا شده است که گویا سایر اعضای کمیته که نامشان در ذیل آن اطلاعیه نیامده، مشول ادعاهای گزاف بازجویان اطلاعات و رسانه های دولتی – نظامی مبنی بر ارتباط با سازمان مجاهدین خلق، هستند. کذب محض یاوه سرایی بازجویان و رسانه های وابسته به آنان البته روشن و واضح بوده و مکررن از سوی کمیته گزارش‌گران حقوق بشر، چنان‌که در بالا آمده است، مورد تاکید قرار گرفته است. اما همان‌طور که ما بر استقلال تام خود بارها تاکید کرده‌ایم، بر فعالیت غیر‌سیاسی خود نیز پای فشرده و سعی بر آن داشته‌ایم که از موضعی صرفن حقوق بشری موارد نقض حقوق بشر را گزارش کرده و از در غلتیدن در گرداب موضع‌گیری سیاسی له، یا علیه گروه‌های سیاسی بپرهیزیم.

همواره بر این باور بوده‌ایم که نوشتن «انزجا‌نامه» نه کاری حقوق بشری بلکه فعلی سیاسی است و لذا دامان کمیته را از این آلایش مبرا خواسته‌ایم. علاوه بر این بدیهی است که پای نهادن در این وادی از سوی اعضای خارج از زندان، فشار اطلاعات برای فراتر رفتن از این‌گونه اعترافات را نه تنها برای اعضای بیرون از زندان، که بیشتر و پیشتر از آن برای اعضای دربند کمیته، افزایش خواهد داد.

قصد ما نه بر آفتاب افکندن مسایل داخلی کمیته که صرفن اشاره به واقعیتی است که در محکمه افکار عمومی، به کار کشف حقیقت می‌آید. پس از آن‌که از سوی برخی از اعضای تازه آزاد شده کمیته و نه همه آن‌ها، پیشنهادی بر نوشتن انزجار نامه مطرح شد، متنی ارایه شد بی‌شباهت به اطلاعیه‌ای حقوق بشری و معارض با مرام‌نامه و موازین مورد قبول کمیته. طبیعی است که اکثریت اعضا با انتشار چنان متنی به دلایل مذکور مخالفت نمودند. اما با کمال تاسف و علیرغم خواست اکثریت اعضا متن دیگری که کماکان با رویه کمیته در تعارض بود، بدون هماهنگی در سایت کمیته منتشر شد (با کد داخلی 9594 به تاریخ 19 اردیبهشت).

این متن به دلیل عدم کفایت مذاکرات داخلی موقتن از حال انتشار خارج گردید. متعاقب آن، بخشی از اعضای کمیته، از جمله چند تن که بنا به تهدیدات بالفعل از کشور خارج شده‌اند، به دلیل مخالفت با انتشار چنین انزجار نامه‌هایی و از آن رو که چنین حرکتی را در تقابل آشکار با موقعیت حقوق بشری کمیته می‌دانستند، و به علت پافشاری سوال برانگیز نویسندگان نامه بر انتشار متن، از فعالیت در کمیته کناره‌گیری کردند. آن‌چه در 23 اردیبهشت دوباره و تحت نام «حقوق بشر، حقوق بشر است» با تغییراتی اندک و توسط یکی از امضا‌کنندگان آن در سایت کمیته منتشر شد، پس از این کناره گیری بوده است.

شکی نیست که عموم آگاهان از آن سموم که بر طرف بوستان کمیته گذشته مطلعند و همین اطلاع است که ما را به درک شرایط پیش آمده از سوی مخاطبان سایت امیدوار می‌کند. مطمئنن تعجیل نویسندگان و منتشر‌کنندگان انزجارنامه بر انتشار این متن غیر حقوق بشری، که حتا در اعلام سال تاسیس کمیته خطا کرده است، کاملن قابل فهم بوده و نیازی به موشکافی ندارد. آن‌چه موجب تاسف است، برخورد غیر‌اخلاقی نویسندگان نامه با مخالفین و متهم کردن خلاف واقع آنان است.

از نظر نگارندگان نامه حاضر، ادامه این موضع‌گیری‌ها جز ضربه به فعالیت حقوق بشری و از این ره‌گذر خوشنودی ناقضان آن چیزی در پی نخواهد داشت. ازین رو ضمن پوزش از نگاشتن همین چند کلام، این گفت‌وگوی دل آزار را همین‌جا خاتمه یافته تلقی کرده و قوین از ادامه آن اجتناب خواهیم نمود. به امید آن‌که پرچم گزارش‌گری خالصانه و صادقانه حقوق بشری همواره برافراشته و در اهتزاز ماند. آرزوی ما این است که رفقای دربندمان، شیوا نظرآهاری و کوهیار گودرزی هر چه زودتر از بند برهند. بی‌تردید نسیم آزادی دیر یا زود بر این دیار محنت زده خواهد وزید.

سعید حبیبی

پریسا کاکایی

حسام میثاقی

سپهر عاطفی

کیانوش سنجری

پروانه وحید منش

آیدا سعادت

نیلوفر گلکار

نوید خانجانی

صبا واصفی

علی کلایی

انزجارنامه به تاریخ 23 اردیبهشت در سایت کمیته قابل دسترسی است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , ,