Saturday, 18 July 2015
25 November 2020

«برای مادرم که آمریکایی نیست»

2010 May 22

این مطلب از سایت ژیلا گرفته شده است.

مادرم‌! دیدم که با دقت زیاد به تصاویر مادران آمریکایی نگاه می‌کنی که با شور وشوق زیاد فرزندان زندانی خود را در آغوش می‌کشند ،به آن‌ها گل و دیگر هدایایی را که با خود آورده‌اند هدیه می‌دهند‌، با آن‌ها میوه و خوراک می‌خورند و حرف می‌زنند و می‌خندند.

خیلی بیشتز از معمول به این تصویرها روی صفحه مونیتور خیره شده‌ای‌؟ به چه می‌اندیشی؟

به چه می‌اندیشی مادر؟

پاسخ‌ات ساده است:

«به این فکر می‌کنم که اگر من هم یک مادر آمریکایی بودم‌، موقعی که به ملاقات تو در اوین می‌آمدم احترام می‌دیدم‌، شاید ماموران تحقیرم نمی‌کردند‌، شاید مجبور نمی‌شدم ساعت‌ها در برابر ماموران و نگهبانان اشک بریزم تا بتوانم دخترم را برای چند دقیقه ببینم.»

مادرم! به یاد می‌آوری که عکس امیرکوچولو را برایم آورده بودی که می‌دانستی دلتنگش هستم‌، می‌خواستی عکس را از دور نشانم بدهی و خوشحالم کنی‌ و مامور زندان با بی‌ادبی به تو گفته بود: «این عکس اصلن به چه درد می‌خورد که با خودت آورده‌ای؟»

مادرم! به یاد می‌آوری که دلت می‌خواسته یک سیب کوچک برای من بیاوری تا بتوانی آن را پوست بگیری و با هم بخوریم‌، به یاد می‌آوری که همسر یکی از زندانی ها با خودش کمی میوه و لواشک آورده بود و می‌گفت که عزیزش که ماه‌هاست در انفرادی است، خیلی میوه و لواشک دوست دارد و شاید با خوردنش لحظه‌ای رنج انفرادی را فراموش کند‌، اما مامورها با عصبانیت همه چیز را به طرفتان پرتاب کرده بودند و گفته بودند‌: «این‌جا زندان است و فرزندان شما زندانی، انگار یادتان رفت».

به مادر شیوا نظرآهاری فکر می‌کنی که در روزهای عید می‌خواست برای عزیز دربندش شیرین نخودی ببرد چون که این نوع شیرینی را دوست دارد و دلش نمی‌آمد روی سفره هفت سین‌اش شیرینی بگذارد بی‌این‌که قبلش شیوا شیرینی مورد علاقه‌اش را خورده باشد.

مادر‌! مکث کردی و با بغضی فروخورده گفتی :

«مادر است دیگر، دلش به همین خوش است که دخترش بعد از این همه وقت چند تا شیرینی نخودی بخورد.»

مادر‌! به یاد می‌آوری که اجازه ندادند برای شیوا شیرینی ببرند و پدرش توی جیب‌هایش شیرینی را پنهان کرده بود و وقتی می‌خواست مخفیانه شیرینی را از جیبش در بیاورد و به دخترش بدهد چیزی جزخمیر و پودر از شیرینی باقی نمانده بود.

مادر‌! به صحنه میوه خوردن و غدا خوردن مادران آمریکایی با عزیران دربندشان نگاه می‌کنی و می‌گویی «خدا را شکر که بالاخره بچه‌هایشان را دیدند.»

مادر‌! به مبل‌هایی که مادران آمریکایی در هتل استقلال روی آن نشسته‌اند‌، نگاه می‌کنی و صندلی‌های کثیف سالن ملاقات اوین را به یاد می‌آوری‌. به یاد می‌آوری که به صندلی‌ها نگاه کرده و به من گفته بودی که ای کاش سالی یک‌بار این میز و صندلی‌ها و کف‌پوش‌های سالن را تمیز می‌کردند که این زندانی‌ها و خانواده‌هایشان در فضایی کمی دل‌چسب با هم ملاقات کنند. گفته بودی اگر خودشان تمیز نمی‌کنند کاش به تو و دیگر مادران اجازه بدهند که مواد شوینده بیاورید و سالن ملاقات را خوب بشویید و برق بیندازید.

مادر‌! به تلویزیون نگاه می‌کنی و به لباس‌های زندانی‌هایی آمریکایی و زیرلب می‌گویی‌: «خدا را شکر‌، لباس‌هایشان مرتب است ».

خیلی زود لباس‌های من و شیوا و بقیه زنان زندانی را در روز ملاقات به یاد می‌آوری که نامرتب بودند و دلت برای ما سوخته بود و به مادر شیوا گفته بودی‌: «دیدی بچه‌ها را با چه سر و وضعی آورده بودند؟»

مادر! به دمپایی بزرگ مردانه که پایم بود نگاه کرده و گفته بودی که چرا نمی‌گذارند لااقل برای ملاقات کفش‌های خودتان را بپوشید‌؟ اگرمجبورید دمپایی بپوشید‌، چرا این‌قدر باید برایتان بزرگ باشد که نتوانید راحت با آن راه بروید؟

مادر‌! تو به لباس‌هایی که به تنم زار می‌زد و چادری که سرم کرده بودند و چندان تمیز نبود‌، نگاه می‌کردی و غصه می‌خوردی و من دل‌داری‌ات می‌دادم که مادر من، این چیزها که غصه ندارد‌، خوشحال باش که در بند 209 زندانی هستم‌، بندی که نسبت به سایر بندهای اوین بهتر و تمیزتر است.

مادر! بارها و بارها روزهای خودت و دیگر مادران زندانی‌ها را در اوین برایم مرور می‌کنی و می‌پرسی:

«گناه ما این بود که مادرانی ایرانی بودیم و نه مادرانی آمریکایی؟»

مادر! نمی‌دانم گناهت همین بود یا نه؟ اما فقط می‌توانم بگویم به‌خاطر همه بی‌حرمتی‌هایی که به‌خاطر زندانی بودن فرزندت دیده‌ای‌، شرمنده‌ات هستم .

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,