Saturday, 18 July 2015
02 December 2020

«روح دایاک؛ جشن پایان برداشت برنج »

2010 May 28

منبع: نشریه مونوریل / مریم ابریشم کار

روح جشنواره «دایاک» که به گاوای دایاک (Gawai Dayak) یا روز دایاک نیز شناخته می‌شود، یکی از بومی‌ترین جشن‌های اقوام استان ساراواک در مالزی است مظهر رسیدن به مفهوم واقعی مالزی 1 را در خود نهفته است.

این جشن یک روزه که هر ساله در نخستین روز ماه ژوئن برگزار می‌شود، به پایان فصل برداشت برنج مربوط است. در واقع برگزارکنندگان اصلی این جشنواره روستاییان و برنج‌کاران هستند. آن‌ها بر پایه سنت قدیم‌شان پس از پایان روزهای سخت کار روی زمین‌های برنج، دور هم جمع می‌شوند و در «جشن برداشت» به خوش‌گذرانی می‌پردازند.

انواع غذا، موسیقی زنده، رقص محلی، شعرخوانی، پوشیدن لباس‌های رنگارنگ، جواهرات سنتی و عتیقه‌های قبیله‌ای، بازدید از دوستان و فامیل، پذیرایی مهمان با شراب برنج خانگی و کیک‌های برنجی از معروف‌ترین آداب جشن دایاک است. اهمیت این جشن تابدان‌جاست که حتا در راهنماهای سفر به مالزی از آن به عنوان جاذبه توریستی یاد می‌شود و پیشنهاد می‌کنند در این جشن شرکت کنید.

جشن دایاک رویدادی مذهبی نیز محسوب می‌شود که آیین و تشریفات محلی و قومی ویژه‌ای دارد. به‌طور کلی دایاک روز شکرگذاری از برداشت محصول و آغاز سال نو برای کشت و زراعت دوباره است.

اقوام Iban، Bidayuh، Kayan، Kelabit و Lun Bawang در استان ساراواک در روز دایاک رسوم خاص خود را دارند. به عنوان مثال رسم است که خروسی را برای پیشکش به خدایان رزق و روزی ذبح می‌کنند.

از شامگاه روز آخر ماه می، جشن و خوش‌گذرانی آغاز می‌شود. ساز و آوازهای محلی در خانه‌های چوبی طایفه‌های ساراواکی برپا می‌شود و دختران با لباس‌های سنتی‌شان می‌رقصند. شراب برنج (tuak) یکی از مهم‌ترین نوشیدنی‌های این جشن است. اهالی ساراواک از یک ماه پیش از روز دایاک، تخمیر برنج و تهیه این مشروب را آغاز می‌کنند. آن‌ها معتقدند که تهیه این شراب خدایان کامیابی را خشنود می‌کند.

هنگام پذیرایی شراب برنج برای اعضای طایفه عمری طولانی، سلامتی و کامیابی آرزو می‌شود.

در روز جشن، در خانه‌ها به روی مهمانان باز است. گاهی اعضای قبیله‌ روستاهای مختلف به دیدار همدیگر می‌روند و گاهی تنها اقوام و فامیل از یک طایفه. در رسمی دیگر هر خانواده‌ وسیله‌ای که نیاز ندارد را در سبدی می‌اندازد. این سبد میان همه می‌چرخد. تمام این وسایل به عنوان اشیاء بد یمن از طایفه جمع شده و دور نگه داشته می‌شود.

گفته می‌شود اقوام ساراواکی هفت آیین مذهبی در طول یک سال از کاشت تا برداشت برنج دارند. جشن دایاک آخرین آن‌هاست. شش آیین نخست نیز به کاشت و دعا برای داشتن زمین‌های حاصل‌خیز مربوط است.

از سال 1964 این جشن یک روز تعطیل عمومی محسوب شد. در جزیره پینانگ نیز از همان سال این جشن برگزار شده است که یکی از جشنواره‌های جذاب برای توریست‌ها معرفی می‌شود.

امروزه جشن دایاک یک رویداد ملی نیز محسوب می‌شود. در مناطق شهری هم بعضی از مردم به رستوران‌ها می‌روند و دور هم شراب برنج می‌نوشند و پایان فصل برداشت برنج را جشن می‌گیرند. مسیحیان نیز به کلیسا می‌روند و خدا را برای برداشت برنج شکر می‌کنند. همچنین برای داشتن سالی پربرکت دعا می‌کنند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: ,