Saturday, 18 July 2015
21 June 2021
ملودی کوچه

«او صدای مردم آمریکاست»

2010 June 05

ثمرسعیدی / رادیو کوچه

samar@koochehmail.com

او را «رییس» می‌خوانند.‌(The Boss)  کنسرت‌هایش چنان پرشور و حال است که از تماشای چندین و چند باره‌اش سیر نمی‌شوی. از «بروس اسپرینگستین» (Bruce Springsteen) حرف می‌زنیم. هنرمند ۶۰ ساله‌ی موسیقی راک و فولک که به‌نظر می‌رسد هرچه سن‌اش بالاتر می‌رود پرکارتر می‌شود. اسپرینگستین را با آهنگ‌های مشهور «متولد آمریکا»، «خیابان‌های فیلادلفیا» و «برای دویدن زاده شده‌ام» بیشتر به یاد خواهید آورد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

بروس فردریک اسپرینگستین در نیوجرسی آمریکا متولد شده است. او خواننده، نوازنده، آهنگ‌ساز و ترانه‌نویس است و سازهایی مانند گیتار، پیانو و هارمونیکا (سازدهنی) را می‌نوازد. بروس با متن ترانه‌هایش مشهور و محبوب خاص و عام شد. شعرهایی که می‌نوشت عاشقانه یا اعتراضی نبودند. او از زندگی روزمره و آن‌چه که در جلوی چشمان مردم بود الهام می‌گرفت و از مردان و زنانی می‌نوشت که بیش‌تر از طبقه‌ی متوسط و معلوم‌الحال جامعه‌ی آمریکا در اوایل دهه‌ی هشتاد میلادی بودند. اسپرینگستین قوای خود را در ترانه‌سرایی بر محدوده‌ی زندگی‌اش متمرکز می‌کرد و از بی‌کاری، مشکلات مالی، غم و شادی‌ها و روزمرگی‌های مردمی می‌نوشت که همه‌روزه در اطراف وی تردد می‌کردند. او به‌خاطر طبع هنرمندانه‌ای که داشت موفق می‌شد به شیواترین شکل ممکن ترانه‌هایش را بسراید و به کمک هم‌راهی‌اش با گروه‌اش (The E Street Band) ترانه‌ها را به آهنگ‌های مردم‌پسند تبدیل می‌کرد.

اسپرینگستین کنسرت‌های خود را در استادیوم‌های چند ده هزارنفری برگزار می‌کند و زمانی‌که آهنگ «متولد آمریکا» را می‌خواند مردم با او یک‌صدا می‌شوند. طرف‌داران اسپرینگستین در سراسر جهان از او استقبال می‌کنند و کنسرت‌هایش در اروپا و خاوردور هم به همان اندازه مورد توجه قرار می‌گیرد که در زادگاهش ایالت نیوجرسی. او به‌خاطر محبوبیت مردمی فراوانی که دارد  به‌طور غیر مستقیم وارد عرصه‌ی سیاست شده و حمایت وی از کاندیداها و احزاب در سرنوشت سیاسی این افراد حائز اهمیت است. بروس با سیاست‌های ترقی‌خواهانه‌ی خود از شهرت‌اش برای کمک به مردم و فعالیت‌های خیریه و بشردوستانه بهره می‌برد و در بازسازی نیوجرسی تلاش زیادی را به‌خرج داده است.

اسپرینگستین در روز بیست و سوم  سپتامبر سال ۱۹۴۹ به دنیا آمد. شیفتگى و علاقه‌اش به موسیقى برمی‌گردد به سن ۹ سالگى و لحظه‌اى که او براى اولین بار «الویس پریسلى» را در شو تلویزیونى «اد سالیوان» می‌بیند و بعد هم مادرش را متقاعد می‌کند که برایش یک گیتار بخرد.

البته این شیفتگى در لحظه‌اى به اوج می‌رسد که اسپرینگستین باز هم در شو تلویزیونى اد سالیوان موسیقى گروه بیتلیز را می‌شنود. در این‌جاست که تصمیم قطعیش را می‌گیرد که وارد عرصه موسیقى شود و اولین قدمش هم در این راه، خریدن یک گیتار الکتریک ۱۸ دلارى است. طبیعی است که سر و صدای گیتار الکتریک هم کم نیست و اسپرینگستین خود درباره آن دوران می‌گوید: «آن موقع، اهل منزل چشم دیدن دو چیز را نداشتند، یکی خودم و دیگری گیتارم.»

بروس اسپرینگستین بدون‌شک یکى از معدود خواننده‌هاى سرشناس آمریکاست که توجه خاصى به مسایل سیاسى و اجتماعى روز داشته و دارد، اگر چه ترانه‌ی موفق و معروف Born In The USA به گونه‌اى به عنوان ترانه‌اى میهن‌پرستانه سوتعبیر شده است. البته اسپرینگستین را شاید نتوان خواننده‌اى سیاسى تلقى کرد، اما نقش و تاثیر غیرمستقیم او بر افکار سیاسى آمریکا غیرقابل انکار است.

عبدى کلانترى، منتقد فیلم و موسیقی که مقیم نیویورک است و تحولات و روی‌دادهاى فرهنگى اجتماعى آمریکا را به دقت دنبال می‌کند، دراین‌باره به شهرام احدی از رادیو آلمان گفته است:

«دقیقن در سال ۱۹۸۴ و هنگام انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بود که رونالد ریگان آهنگ Born in the USA  را رسمن به‌عنوان تبلیغ انتخاباتش برگزید و آن، در زمان اوج شهرت و محبوبیت و پول درآوردن بروس اسپرینگستین بود. آن آهنگ که درآمد، فکر می‌کنم پشت جلدش پرچم آمریکا بود و آن تبدیل شد به احساسات خیلی وطن‌پرستانه‌ی افراطی که رونالد ریگان می‌خواست معرفی کند، ولی محتوای کار در واقع راجع به سربازهایی بود که از جنگ ویتنام برگشته بودند، دوست‌های خود اسپرینگستین، و به‌‌کلی تمام تصوراتشان راجع به این‌که می‌روند و در ویتنام با دیکتاتوری مبارزه می‌کنند، به‌هم ریخته بود و عملن با ناباوری و غم و خردشدن برگشته بودند و این ترانه، انتقادی بود از جنگ‌پروری ایدئولوژی حاکم.»

در تابستان سال ۲۰۰۲ بود که بروس اسپرینگستین آلبوم The Rising را با هم‌راهى گروه قدیمی‌اش E-Street-Band به انتشار رساند، آلبومى که در آن از تلاش براى پشت سر گذاشتن حادثه یازدهم سپتامبر و هم‌چنین آغازى نو و برخاستنى تازه سخن رفته است. آیا می‌توان بروس اسپرینگستین را در واقع صداى مردم آمریکا دانست، به ویژه بعد از فاجعه‌ی یازدهم سپتامبر؟

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,