Saturday, 18 July 2015
25 September 2020
سوت - حذف برزیل و خداحافظی با ژوگو بونیتو

«مرثیه‌ای برای یک رویا»

2010 July 04

محمدرضا / رادیوکوچه

mohamadreza@koochehmail.com

همه‌چیز در 37دقیقه اتفاق افتاد و تمام رویاهای برزیل و هوادارانش را بر باد داد. ششمین قهرمانی «جوگوبونیتو»، درخشش جام قهرمانی بر روی دستان «لوسیو» و بوسه‌های «فابیانو» بر کفش طلای آقای‌گلی، تصاویر محوی از رویاهای یک ملت بود که در همان چند دقیقه نفرین‌شده به خاک سپرده شد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

معروف است که در برزیل تنها 200 میلیون علاقه‌مند فوتبال وجود دارد، چرا که جمعیت این کشور بیش از این نیست. برای مردمی‌که هر نتیجه‌ای جز قهرمانی جهان را یک شکست می‌دانند، چشیدن طعم حسرت در جام‌های جهانی اتفاق جدیدی نیست. اتفاقی که در 10 جام اخیر 8 بار برای عاشقان جوگوبونیتو، رخ داده است. امروز، «حسرت» نام کوچک تمام برزیلی‌هاست.

بازگشت طلایی‌پوشان به‌خانه اما، این‌بار تلخ‌تر از همیشه بود. هرچند شکست در مرحله یک‌چهارم نهایی اتفاق جدیدی برای برزیلی‌ها نیست و جام قبلی هم درست در همین مرحله برای قهرمان همیشگی جام «ژول‌ریمه» به پایان رسید اما این شکست طعم متفاوتی از تمام ناکامی‌های 30سال اخیر داشت.

اگر برزیل رویایی دهه80 با ارایه زیباترین بازی‌ها و سیراب‌کردن عاشقان جوگوبونیتو حذف می‌شد، اگر حذف در جام 86 با شکست برابر فرانسه در یکی از جذاب‌ترین بازی‌های تاریخ جام اتفاق افتاد، اگر خداحافظی با جام 90 را اعجوبه‌ای چون «مارادونا» پایه‌ریزی کرد و اگر شکست مقابل فرانسه 2006 با هنرنمایی «زیدان» در خاطرات ثبت شد تا برزیلی‌ها دل‌خوش باشند که به کم کسی نباخته‌اند، در عوض این بار تیم دونگا رقیب آن‌چنانی در مقابل نداشت و تنها و تنها به خودش باخت.

وقتی برزیل از هلند عقب افتاد، دونگا تعویضی عجیب انجام داد و لوییس فابیانو، بهترین گل‌زن برزیل در جام‌جهانی را بیرون آورد و این نشان از عدم تمرکز این مربی بود.

به‌هر حال اسفبار است، حذف قهرمان 5دوره جام‌جهانی، برابر تیمی که در طول یک‌ساعت اول بازی و حتا تا زمان گل دوم و برتری‌اش، حتا یک موقعیت جدی گل هم خلق نکرده ‌بود.

یک اتوگل و یک ضربه ایست‌گاهی باعث برتری 2-1 تیمی شد که در همان  10دقیقه ابتدایی بازی عقب افتاد و بسیار خوش‌شانس بود که تا پایان نیمه اول تعداد گل‌های خورده‌اش سه‌برابر نشد. هلند، آن چند موقعیت گل را هم بعد از گل دومش خلق کرد، درست وقتی که برزیل به‌یک‌باره همه‌چیز را از دست رفته دید و کاملن عصبی شد. برزیل به تیمی باخت که برای انجام «فوتبال» در میدان مسابقه تنها یک بازیکن افتان و خیزان داشت، بازیکنی به‌نام «آرین‌روبن».

یاد کردن از ضعف‌های بی‌شمار هلند البته برای پوشاندن کاستی‌های برزیل نیست. تیم دونگا نه برزیلی بسته شده بود و نه اروپایی بازی می‌کرد. نه ستاره بزرگی مثل رونالدینیو را با خود به آفریقا آورده ‌بود و نه خط دفاع قدرتمندی داشت که هواداران خود را به پیروزی با حداقل گل دل‌خوش کند و مهم‌تر این‌که فاقد آن روحیه برتری‌جویی بود که از مواد اولیه و لازمه قهرمانی در چنین تورنمنت بزرگی است.

تیمی که به‌خاطر داریم وقتی در جام‌جهانی2002 و درست در همین مرحله یک‌چهارم نهایی، با گل «مایکل‌اوون» در نیمه اول از انگلیس عقب افتاد، هرگز نشانه‌ای از شکست بر چهره بازیکنانش دیده نمی‌شد. تیمی که ریوالدو، رونالدو و رونالدینیو را در میدان و اسکولاری را روی نیمکت داشت، نه‌فقط با تکیه بر این‌ها، که با تکیه بر روحیه‌ای که در وجود تمامی یارانش موج می‌زد اطمینان از پیروزی را حتا در لحظاتی که از حریف عقب بود به خود و هوادارانش القا می‌کرد. این تفاوت قهرمان جام2002 با تیمی بود که امروز در راه بازگشت به آمریکای‌جنوبی است.

این‌چنین بود که آن تیم حتا با دروازه‌بان متوسطی چون «مارکوس» به جام قهرمانی رسید و این تیم با یکی از بهترین دروازه‌بانان حال حاضر جهان، با سرافکندگی محض به خانه بازگشت.

برزیل باخت، از بس که حذف شد. سال2010 هم برای عاشقان فوتبال شاعرانه، رنگ افسوس به خود گرفت. شاید اگر شکست مقابل هلند هم رخ نمی‌داد در مراحل بالاتر شکست بزرگ‌تری در انتظار تیم شکننده دونگا بود، اما خاطره بازی 11تیر برای برزیلی‌ها همیشه با یک حسرت بزرگ تداعی خواهد شد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,