Saturday, 18 July 2015
23 June 2021
فیس‌بوک،

«دوستی‌های بدون مرز»

2010 July 13

سارا / واحد ترجمه / رادیو کوچه

حدود 500 میلیون نفر در سرتاسر دنیا در فیس‌بوک زندگی می‌کنند. آیا از نظر تعداد نفرات محدودیتی برای استفاده از فیس‌بوک وجود دارد؟ مدیر‌کل فیس‌بوک، «مارک‌زوکر‌برگ» اطمینان می‌دهد که هیچ محدودیتی وجود ندارد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

فیس‌بوک در طی چند هفته‌ی آتی تعداد 500 میلیون عضو فعال این وب‌سایت را به عنوان کاربران این سیستم به صورت رسمی به ثبت می‌رساند. اگر این وب‌سایت را به عنوان یک خشکی در نظر بگیریم، سومین کشور پر جمعیت جهان خواهد بود که جمعیت آن حدود 1.5 برابر بیشتر از جمعیت آمریکا است. از هر 4 نفری که با اینترنت سروکار دارند بیشتر از یک نفر آن‌ها عضو فیس‌بوک هستند و در طی 30 روز گذشته از این وب‌سایت استفاده کرده‌اند.

مارک‌زوکر‌برگ زمانی که دانشجوی دوره‌ی لیسانس بود فیس‌بوک را در اتاقش در خوابگاه دانشگاه طراحی کرد. او می‌خواست از این راه دانشجویان گروه «آی‌وی» با یک‌دیگر در ارتباط باشند. شش سال بعد کمپانی فیس‌بوک به گروه وب‌سایت‌های پر‌طرف‌دار و قدرت‌مند تبدیل شد. کمپانی مایکروسافت کامپیوتر را برای استفاده‌ی همگان ساخت. گوگل در جستجو کردن مطالب به ما کمک می‌کند. یوتیوب ما را سرگرم می‌کند. اما فیس‌بوک یک مزیت بزرگ در مقایسه با آن‌ها دارد: سرمایه‌گذاری احساسی کاربران فیس‌بوک.

فیس‌بوک ما را می‌خنداند، می‌ترساند، وقتی هیچ‌کس جواب نوشته‌هایمان را نمی‌دهد ما را عصبانی می‌کند، زمانی که عکس‌های دوستان دوران دبیرستانمان را می‌بینیم، ما را متعجب می‌کند. فیس‌بوک به ما اجازه می‌دهد عکس‌هایمان را در وب‌سایت بگذاریم. هم‌چنین زمانی که ازدواج می‌کنیم می‌توانیم از حالت متاهل در صفحه‌ی پروفایل استفاده کنیم و زمانی که طلاق می‌گیریم آن را به حالت مجرد برگردانیم.

تعداد زیادی از مردم با فیس‌بوک زندگی می‌کنند و این نشان دهنده‌ی یک تغییر عظیم فرهنگی است. جالب‌تر این‌که سن %28 درصد از کاربران فیس‌بوک بالای 34 سال است. فیس‌بوک رفتار اجتماعی کاربران را تغییر می‌دهد و باعث می‌شود که کاربران با صراحت و صداقت بیشتری رفتار کنند. همین‌طور از طریق فیس‌بوک می‌توانیم در موقعیت‌های مختلف با آشنایان و دوستانمان شریک باشیم. شما می‌توانید به دنیا آمدن فرزند خواهر یا برادرتان را در فیس‌بوک جشن بگیرید و یا برای فوت دوستانتان سوگواری کنید. احساسات و اطلاعاتی که در فیس‌بوک نوشته می‌شوند از ته قلب هستند و به دل می‌نشینند. البته وقتی که شما به صورت آنلاین این اطلاعات را با هم در میان می‌گذارید کمپانی فیس‌بوک از این راه پول به دست می‌آورد.

کاربران فیس‌بوک مسایل مختلفی را با هم در میان می‌گذارند، از چگونگی مسموم شدنشان از طریق غذا تا احساسات سانسور نشده‌شان در مورد رییس‌هایشان و این اشتیاق کاربران برای در ارتباط بودن با یک‌دیگر است که باعث موفقیت فیس‌بوک شده است. تا الان پزشک کمپانی کاربران را برای بیشتر در ارتباط بودن و دردودل کردن تشویق می‌کرد ولی بهتر است که این دردودل‌ها شکایت از یک‌دیگر نباشد و هر چه این شکایت‌ها کم‌تر شود بهتر است. به همین دلیل فیس‌بوک سعی می‌کند در بحث‌های شدید مسایل امنیتی و شخصی هر کاربر را حفظ کند. در سال 2007 فیس‌بوک دست به ابتکاری زد به نام «فیس‌بوک بیکن» که خرید‌های کاربران از برخی سایت‌های دیگر را برای دوستانشان می‌فرستاد و این باعث بحث و جدال در بین کاربران و آن‌هایی که به طور اتوماتیک عضو «بیکن» شده بودند، شد. در نهایت این ماجرا به عذر‌خواهی عمومی زوکربرگ ختم شد.

ممکن است این مسئله دوباره تکرار شود. برای آرام کردن نگرانی کاربران و تعدادی از مقامات در آمریکا و خارج از آمریکا، فیس‌بوک آماده‌ است که از یک کنترل‌کننده‌ی پیشرفته‌ که از اطلاعات شخصی کاربران حفاظت می‌کند پرده‌برداری کند. این تغییرات بلافاصله پس از شکایت اداره تجارت و بازرگانی مرکزی اتفاق افتاد. این اداره در تاریخ پنجم می در مورد سیستم امنیتی فیس‌بوک شکایت کرد. این شکایت در مورد تغییرات مکرر در روش‌های حفاظت از اطلاعات شخصی بود و به اعتراض درباره تمایل فیس‌بوک به طرح کنترل‌کننده‌های ناشناخته پرداخته است. (حتا سخن‌گوی کمپانی هم می‌خواست بداند که چرا منوی کنترل اطلاعات شخصی هم‌کارانش کوتاه‌تر از منوی کنترل اطلاعات شخصی او است). 38 صفحه شکایت، فیس‌بوک را مجبور کرد تا در مورد سیستم کنترل اطلاعاتی که کاربران در فیس‌بوک می‌گذارند به طور کامل توضیح دهد.

زمانی که فیس‌بوک از سلیقه و موارد مورد علاقه‌ی کاربران خود مطلع شد، در ماه آوریل دست به یک ابتکار جدید زد. این طرح جدید که «اپن گراف» نام دارد به کاربران فیس‌بوک این اجازه را می‌دهد که تمام موارد مورد علاقه‌ی خودشان را از یک داستان در وب‌سایت «تایم» تا یک شلوار جین در «لیوایز» را با یک‌دیگر در میان بگذارند. بدین‌وسیله فیس‌بوک به کمپانی‌هایی که به دنبال جلب نظر مردم هستند نشان می‌دهد که کاربرانش به چه چیزهایی علاقه‌مندند. پس از یک ماه استفاده از این طرح صدها هزار سایت دیگر هم شروع به استفاده از این طرح کردند.

زوکربرگ اوایل ماه می به من گفت: «ماموریت فیس‌بوک برقراری ارتباط هر چه بیشتر بین نقاط مختلف جهان است.»

از نظر او توسعه دادن فیس‌بوک امری طبیعی است و این همان کاری است که فیس‌بوک می‌کند. این توسعه از مرحله‌ای که بتوانیم با هر کس در هر کجای دنیا ارتباط داشته باشیم شروع شد و حالا می‌توانیم از سلیقه و موارد مورد علاقه‌ی دوستانمان در وب‌سایت‌های دیگر مطلع شویم.

زوکربرگ در مورد طرح «اپن گراف» گفت: «ما وب‌سایتی را تهیه کردیم که تنظیمات پیش‌فرض آن اجتماعی و بر اساس جامعه است.» اما این تنظیمات پیش‌فرض است که الان فیس‌بوک را در موقعیت بدی قرار داده است. در گذشته وقتی فیس‌بوک روش کنترل اطلاعات خود را عوض کرد باعث شد که به طور اتوماتیک اطلاعات درباره‌ی سلایق و موارد مورد علاقه‌ی کاربران در معرض دید همگان قرار گیرد. در دسامبر کمپانی این طرح را در مورد اطلاعات دیگر کاربران هم اجرا کرد و باعث شد که هر کس حتا کسانی که عضو فیس‌بوک نبودند هم بتوانند اطلاعات کاربران را ببینند. این موضوع ایجاد اغتشاش کرد چون کاربران مجبور شدند برای برخی از اطلاعاتشان محدودیت بگذارند که چه کسانی اطلاعات آن‌ها را ببینند و چه کسانی نبینند. هنوز هم کاربران نگرانند که از اطلاعات آن‌ها چگونه استفاده خواهد شد.

این نگران کننده است که ما به جهان اجازه‌ی دیدن اطلاعات و سلایق شخصی‌مان را می‌دهیم اما زوکربرگ می‌گوید که جای نگرانی نیست. هم‌چنین متذکر می شود که تقریبن هیچ محدودیتی برای گذاشتن اطلاعات روی سایت و استفاده‌ی کمپانی از آن اطلاعات وجود ندارد.

فیس‌بوک در سال 2005 دانش‌آموزان دوران دبیرستان را هم به عضویت می‌پذیرفت و از سال 2006 افراد بالای 13 سال می‌توانستند عضو فیس‌بوک شوند. فیس‌بوک مثل یک راهنمای حقیقی است و کاربران را در زندگی اینترنتی هدایت می‌کند. فیس‌بوک به ما اجازه می‌دهد که همه چیز، از شوخی‌های اجتماعی گرفته تا کارهای جدی شبکه‌ای را به سرعت با دوستانمان در میان بگذاریم. هدف بعدی فیس‌بوک این است که وب‌سایت را به دستگاه عصبی دوم تبدیل کند. جایی که فکرها و احساساتمان را با هم در میان بگذاریم. در واقع فیس‌بوک می‌خواهد که مقصد نباشد بلکه وسیله‌ای برای رسیدن به یک فکر و هدف باشد.

من مدیر‌کل هستم

یکی از دفاتر مرکزی کمپانی فیس‌بوک در «کالیف»، «پالو آلتو» است. ساختمان این دفتر متروکه به نظر می‌آید و در انتهای خیابان خلوت کالیفرنیا قرار دارد. در این ساختمان از شکوه و عظمت دفاتر گوگل و یا ساختمان بزرگ و وسیع مثل دفاتر مایکروسافت خبری نیست. ساختمان فیس‌بوک ساده و بی‌آلایش است. تابلوی دم در به رنگ قرمز است و نه به رنگ آبی لاجوردی. این تابلو یک آدرس را به شکل برجسته نشان می‌دهد و یک فیس‌بوک کوچک هم بالای آن نوشته شده‌است.

داخل ساختمان صدها کارمند در یک محوطه‌ی بزرگ مشغول به کار هستند. کسی اتاق شخصی ندارد و در واقع میز کار هر کس کوچک و پر از عکس و اقلام گوناگون است و در معرض دید بقیه کارمندان قرار دارد. زوکربرگ سال گذشته را در سالن کم نور طبقه‌ی هم‌کف گذراند. اما به دلیل این‌که مدیر کل احتیاج به یک فضای خصوصی دارد این بیلیونر 26 ساله اخیرن به یک اتاق کوچک در طبقه‌ی بالا نقل مکان کرده است البته اتاق دیوارهای شیشه‌ای دارد و همه می‌توانند او را در اتاقش ببینند.

زوکربرگ معمولن یک ژاکت کلاه‌دار می‌پوشد. در سال‌های اولیه فیس‌بوک او یک بچه‌ی از خود راضی بود با کارت‌هایی که رویش نوشته بود «من مدیر کل هستم». (البته زوکربرگ اعلام کرده که این گفته یک شوخی از طرف دوستش است). بقیه چیزهایی که در این ساختمان دیده می‌شوند، میزهای غذا‌خوری و میزهای پینگ پونگ هستند.

طراحی ساختمان با کاری که فیس‌بوک انجام می‌‌دهد هماهنگی دارد، همه چیز در معرض دید همه قرار دارد و همه با هم در ارتباط هستند و این پایه و اساس کمپانی فیس‌بوک است. زوکربرگ می‌گوید: «یکی‌دیگر از تفاوت‌های نسل جدید این است که به اطلاعات بیشتری دسترسی خواهند داشت.» این عقیده همیشه باعث پیشرفت فیس‌بوک شده است. این کمپانی می‌خواهد میزان اطلاعاتی که روی سایت گذاشته می‌شود را گسترش دهد یعنی زمینه‌ای فراهم کند تا شما اطلاعات بیشتری را با دیگر کاربران در میان بگذارید.

1400 کارمند فیس‌بوک در پالوآلتو و دیگر دفاتر (دوبلین، سیدنی، توکیو و…) تلاش می‌کنند تا به این اهداف برسند. اولین هدف توسعه و گسترش وب‌سایت است که فیس‌بوک توانایی شگفت‌آوری در این زمینه دارد. این وب‌سایت 117 میلیون بازدید‌کننده‌ی خاص در آمریکا در ماه مارچ داشت. کمپانی می‌گوید که %70 کاربران این سایت در کشورهای دیگر هستند. در ژاپن که همه چیز از طریق اینترنت به هم متصل هستند، فیس‌بوک روی توسعه دادن کاربردهای مبایل برای رسیدن به هدفش کار می‌کند. در هند که بازی کریکت خیلی طرف‌دار دارد فیس‌بوک به باشگاه‌ها کمک کرد تا در فیس‌بوک یک صفحه برای هوادارانشان بسازند.

از نظر فنی هم فیس‌بوک در حال توسعه است. کوچک‌ترین تاخیری در بالا آمدن صفحه می‌تواند تاثیر منفی روی کسی بگذارد که می‌خواهد از فیس‌بوک استفاده کند. بنابراین فیس‌بوک سعی در بالا بردن سرعت بالا آمدن صفحه دارد. هم‌چنین کاربران را تشویق می‌کند که صفحه‌ی سایت را به 70 زبان از آفریقایی تا زولو ترجمه کنند.

لحظه‌ی «آهان!»

وقتی یک فرد جدید وارد فیس‌بوک می‌شود تجربه نشان می‌دهد که این لحظه‌ی «آهان» برای فیس‌بوک است. زمانی که فرد جدید صفحه‌ی فیس‌بوک را برای اطلاعات مختلف و ویدیو‌کلیپ‌ها جست‌جو می‌کند یک رابطه‌ی احساسی به وجود می‌آید. فیس‌بوک در این فکر است که کدام یک از دوستان این تازه‌وارد بالاخره توانسته است او را ترغیب کند تا وارد صفحه‌ی فیس‌بوک شود. الان در عرض چند دقیقه‌ای که فیس‌بوک را جست‌جو می‌کند لحظه‌ی آهان به وجود می‌آید. فیس‌بوک دست به کار می‌شود و اول از تازه‌وارد می‌خواهد که از طریق آدرس ایمیل خود کاربرانی را که می‌شناسد، پیدا کند. سپس به او این امکان را می‌دهد تا آخرین خبرها را در مورد دوستانش ببیند: این‌که دوست دوران دبیرستانش برای شام چه غذایی پخته است، عکس‌های نوزاد هم‌کارش، یا من که جمعه شب مشغول خوش‌گذرانی با دوستانم بودم.

قبل از این‌که فرد جدیدی عضو فیس‌بوک شود این کمپانی یک فرمول برای لحظات آهان دارد که اعضای فیس‌بوک نمی‌گویند که این فرمول جادویی چیست. اما اگر شما بخواهید فیس‌بوک را ترک کنید نوبت به چیزی می‌رسد که من آن را خواهر لحظه‌ی آهان می‌نامم یعنی لحظه‌ی «اه نه»! و این زمانی است که فیس‌بوک سعی می‌کند با نشان دادن عکس‌های دوستانتان و پیغام‌ این‌که «اگر فیس‌بوک را ترک کنید آن‌ها دلتنگ شما می‌شوند» در شما احساس عذاب وجدان ایجاد کند.

حداقل تا به حال کاربران به صورت دسته‌جمعی و گروهی از فیس‌بوک خارج نشده‌اند در صورتی که وب‌سایت‌های قبل از فیس‌بوک مثل «مای اسپیس» و «فرند استر» این مشکل را داشتند. در سال 2008 فیس‌بوک عضویت مرا لغو کرد چرا که من با یک آدرس ایمیل با نام «دن‌ فلچر» چندین عضویت در فیس‌بوک ساخته بودم. این از نظر فیس‌بوک کار درستی نبود ولی من این کار را کردم تا در یک بازی جنگی این سایت بهتر بازی کنم. فیس‌بوک مرا شناسایی کرد و عضویت مرا لغو کرد. بدین‌ترتیب من همه‌ی عکس‌ها و پیغام‌های دوستانم را از سال آخر دبیرستان تا سال دوم کالج از دست دادم. من هنوز دلتنگ آن‌ها هستم و این فکر که آن‌ها جایی در آرشیو فیس‌بوک هستند هم باعث خوشحالی من است و هم مرا عصبانی می‌کند.

طرد شدن از فیس‌بوک خیلی دردناک است. برای بیش‌تر مردم فیس‌بوک خانه‌ی دوم است. کاربران در ماه بیشتر از 20 میلیون مطلب و در هفته حدود 1 بیلیون عکس در فیس‌بوک می‌گذارند، عکس‌هایی از مراسم‌های مذهبی تا مهمانی‌هایمان که سعی می‌کنیم آن‌ها را در خاطرمان نگه‌داریم. ما فقط عکس‌های خودمان را نمی‌گذاریم بلکه عکس‌های دوستانمان را به هم‌راه نامشان در فیس‌بوک قرار می‌دهیم. اگر یک نفر عکس دوران دبیرستان شما را در فیس‌بوک بگذارد خوشحال نمی‌شوید؟ مگر این‌که توی عکس بد افتاده باشید. در آن صورت هم می‌توانید اسمتان را از روی عکس بردارید تا کسی نتواند به خاطر عکستان سربه‌سرتان بگذارد.

با 48 بیلیون عکس‌های منحصربه‌فرد فیس‌بوک بزرگ‌ترین کلکسیون عکس در جهان است.

فیس‌بوک این امکان را فراهم کرده‌است که شما بتوانید نظراتتان را در سایت‌های دیگر هم بنویسید. اولین بار در سال 2008 فیس‌بوک طرحی به نام «فیس‌بوک کانکت» را اجرا کرد. این طرح به شما این امکان را می‌دهد که پروفایل خود را مثل یک پاسپورت اینترنتی در هر سایتی به دنبال خود داشته باشید. اگر عضو فیس‌بوک هستید و می‌خواهید نظرتان را در مورد این مقاله در سایت «تایم» بگذارید به جای عضو شدن در این سایت، کافی است که بر روی یک دکمه کلیک کنید. این روشی است که بقیه کمپانی‌ها به دنبال اجرای آن هستند.

موارد مورد علاقه‌ی خود را هدف‌گیری کنید

زوکربرگ دومین ابتکار بزرگ فیس‌بوک یعنی «اپن گراف» را در بهار به اجرا گذاشت. این طرح به بقیه وب‌سایت‌ها این امکان را می‌دهد که یک دکمه‌ی فیس‌بوک با نام «دوست داشتن» در صفحه‌های خود داشته باشند تا کاربران فیس‌بوک وقتی به چیز جالبی برخوردند این دکمه را بزنند تا محتوای آن صفحه به صفحه‌ی فیس‌بوک آن‌ها برود. مثلن اگر من به فیلم «مرد آهنی 2» علاقه‌مند باشم می‌توانم روی دکمه‌ی فیس‌بوک «دوست داشتن» در سایت «آی ام دی بی» کلیک کنم و این فیلم به صورت اتوماتیک در قسمت فیلم‌ها در صفحه‌ی من قرار می‌گیرد.

هدف ‌فیس‌بوک این است که شما به کلیک کردن بر روی این دکمه عادت کنید. در شروع اجرای این طرح فیس‌بوک با 30 وب‌سایت در این زمینه هم‌کاری داشت از جمله وب‌سایت «تایم». در کم‌تر از یک ماه از شروع اجرای این طرح در هر روز حدود 100 میلیون بار بر روی این دکمه کلیک می‌شد.

هدف فیس‌بوک از طرح «اپن گراف» این است که به شما امکان می‌دهد که هم به مطالب جدید و هم به زمینه‌های مشترک بین خودتان و دوستانتان پی ببرید و این همان سود اجتماعی این طرح است که زوکربرگ می‌گفت. از سویی دیگر، «شریل سندبرگ» که مدیر عملیاتی فیس‌بوک است خیلی با اشتیاق در مورد طرح «صلح در فیس‌بوک» صحبت می‌کند. دوستی‌هایی که بین ملیت‌ها یا آدم‌هایی شکل می‌گیرد که از نظر تاریخی با هم دشمن هستند یا مشکل دارند مثل اسراییل و فلسطین یا شیعه‌ها و سنی‌ها. این دوستی‌ها توسط این قسمت دنبال می‌شوند. سندبرگ می‌گوید: «شاید این طرح همیشه کارساز نباشد ولی آیا تیراندازی به کسی که شخصن با او در ارتباط هستین سخت‌تر نیست؟ آیا نفرت از کسی که عکس‌های کودکانش را دیده‌اید سخت‌تر نیست؟ ما فکر می‌کنیم جواب مثبت است.»

درست است که فیس‌بوک به صلح در جهان کمک می‌کند ولی در واقع فیس‌بوک یک سازمان بشردوستانه نیست، بلکه یک کمپانی تجاری است. تعداد زیادی فرصت تجاری در اطلاعاتی که اعضای فیس‌بوک با هم در میان می‌گذارند وجود دارد و سندبرگ از این موضوع مطلع است. او پس از کمک به کمپانی «گوگل» در ساخت و تبدیل تبلیغات این کمپانی به یک تجارت چند بیلیون دلاری در سال 2008 به فیس‌بوک پیوست. مثل گوگل، فیس‌بوک هم برای استفاده‌ی کاربران رایگان است ولی مقدار زیادی پول از طریق تبلیغات به دست می‌آورد. (برخی درآمد این کمپانی در سال 2010 را 1 بیلیون دلار محاسبه کرده‌اند.) بر اساس یک تحقیق اینترنتی در مورد امتیاز کمپانی‌ها، فیس‌بوک در سه ماه اول امسال بیشتر از 176 بیلیون بنر تبلیغاتی برای کاربرانش فرستاده است یعنی بیشتر از هر وب‌سایت دیگری.

هر چه بیشتر اطلاعات در فیس‌بوک بگذارید و روی دکمه‌ی «دوست داشتن» بیشتر کلیک کنید، فیس‌بوک اطلاعات بیشتری را می‌تواند به شرکت‌ها و کمپانی‌ها بدهد.

گوگل که پیشتاز در تبلیغات بود مواردی که کورد علاقه‌ی شما بود را از طریق جست‌جوها‌ی شما متوجه می‌شد و اگر «جی‌میل» داشته باشید موارد مورد علاقه‌ی شما را از طریق موضوع‌های ایمیل‌های شما در می‌یابد. اما فیس‌بوک با اطلاعات زیادی که کاربران با هم در میان می‌گذارند و همین‌طور دکمه‌ی «دوست داشتن» که در هر روز حدود صد میلیون بار روی آن کلیک می‌شود به حدود صد میلیون اطلاعات دست می‌یابد.

فیس‌بوک موارد مشترک مورد علاقه‌ی دوستان را بررسی می‌کند و در تبلیغات استفاده می‌کند. اگر سه تا از دوستان شما دکمه‌ی «دوست داشتن» را در مورد پیتزا «دومینو» زده‌ باشند خیلی زود شما می‌توانید تبلیغ پیتزا «دومینو» را روی صفحه‌ی خودتان ببینید به هم‌راه پیشنهاد دوستانتان که «حتمن پیتزا دومینو را امتحان کن». سندبرگ و بقیه مدیران فیس‌بوک ارزش این طرح تبلیغاتی را در فروش محصولات می‌دانند. سندبرگ می‌گوید: «تاجران این موضوع را می‌دانند. به هر صورت من به خرید محصولی که دوستانم پیشنهاد می‌کنند بیشتر علاقه‌مندم».

قدرت این طرح در فیس‌بوک خیلی زیاد است ولی این کمپانی کاربران را مجبور به هیچ کاری نمی‌کند بلکه خود کاربران انتخاب می‌کنند. دوستان، روابط، موارد مورد علاقه، همه‌ی این‌ها توسط کاربران به وجود می‌آید. فیس‌بوک به ما کمک می‌کند که ما اطلاعات خودمان را در آن بگذاریم و این کار را بهتر از هر کس دیگری انجام می‌دهد.

نقشی که «ولدمرت» برای «هری‌پاتر» دارد

به اعتقاد زوکربرگ اغلب مردم دوست دارند که مطالب زیادی در مورد خودشان در فیس‌بوک بگذارند. زوکربرگ تقریبن مثل پدرها در این رابطه صحبت می‌کند و می‌گوید: «مدلی که مردم در مورد مسایل شخصی و خصوصی فکر می‌کنند کمی تغییر کرده است. چیزی که مردم می‌خواهند داشتن راز و رمز و مسایل خصوصی نیست. بلکه آن‌ها می‌خواهند روی چیزهایی که با دیگران در میان می‌گذارند کنترل داشته باشند».

متاسفانه فیس‌بوک تاریخچه‌ی قابل اطمینانی در مورد کنترل اطلاعات ندارد. در نوامبر سال 2007 که فیس‌بوک تلاش می‌کرد وب‌سایت خود را گسترش دهد طرحی با نام «فیس‌بوک بیکن» را اجرا کرد. این طرح بدین‌گونه بود که اگر کسی از یک وب‌سایت خرید می‌کرد مثل خریدن بلیط سینما، آن کمپانی به همه‌ی دوستانش پیغام می‌فرستاد و دوستان او به صورت اتوماتیک وارد برنامه‌ای می‌شدند که آن کمپانی فرستاده بود. در ابتدا کاربران نمی‌توانستند انتخاب کنند که وارد این برنامه‌ها نشوند. آن‌ها باید بعد از هر خرید بر روی دکمه‌ی «نه متشکرم» کلیک می‌کردند. بدتر از آن این که حتا پس از زدن دکمه‌ی «نه متشکرم» وب‌سایت‌ها اطلاعاتی در مورد آن محصول را به فیس‌بوک می‌فرستادند. به خاطر شکایت‌های زیاد، فیس‌بوک به سرعت طرح «بیکن» را به یک سیستم انتخابی تبدیل کرد. در دسامبر 2007 کمپانی این امکان را به کاربران داد که سیستم «بیکن» را به طور کامل خاموش کنند. اگر الان از زوکربرگ و بقیه‌ی مدیران در مورد طرح «بیکن» سوال کنید، متوجه می‌شوید که این طرح برای آن‌ها همان چیزی است که «ولدمرت» برای «هری‌پاتر» است. چیزی که نامش نباید برده شود.

فیس‌بوک تنها کمپانی نیست که گاهی مشکل‌ساز می‌شود. در ماه فوریه گوگل از همه عذر‌خواهی کرد. چرا که با سیستم «توییترسک بوز» می‌شد مختصر اطلاعاتی در مورد کاربران به دست آورد که مثلن به چه کسی بیشتر ایمیل می‌دهند و با چه کسی بیشتر چت می‌کنند. این زنگ خطری برای سیاست‌مداران جناح‌های مخالف و همسران متقلب بود. اما موضوع «بیکن» باعث نشد که فیس‌بوک قرار دادن اطلاعات در معرض عموم را قطع کند. در زمستان، کمپانی داشت روش کنترل و محافظت از اطلاعاتش را تغییر می‌داد تا فقط اطلاعات خاصی از پروفایل هر کس در معرض دید قرار گیرد. در طی این تبدیل و تغییرات یک‌ سری از عکس‌های شخصی زوکربرگ در معرض دید همگان قرار گرفت که او خیلی سریع تنظیمات صفحه‌‌اش را تغییر داد.

در آوریل فیس‌بوک شروع به دادن اطلاعات بیشتر در مورد کاربران به وب‌سایت‌های دیگر کرد. برنامه‌هایی مثل بازی جنگی مورد علاقه‌ی من فقط برای 24 ساعت اطلاعات من را حفظ می‌کرد ولی الان به صورت نامحدود اطلاعات را ذخیره می‌کند. مگر این‌که به کل برنامه را پاک کنم. در بهار فیس‌بوک یک طرح دیگر را به نام «اینستنت پرسنالیزیشن» را راه‌اندازی کرد که به سایت‌ها اجازه می‌دهد که به اطلاعات کاربران دست‌رسی پیدا کنند. یک بار دیگر مثل سیستم «بیکن» کاربران به صورت اتوماتیک عضو می‌شوند.

با هر تغییر در روش‌های حفاظتی و امنیتی فیس‌بوک یک گروه مخالف از کاربران پیغام‌های هشدار برای همه می‌فرستند. در برخی موارد این اعتراض‌ها خیلی جدی هستند. زوکربرگ به سال 2006 اشاره می‌کند. زمانی که کاربران به طرح «نیوز فید» اعتراض کردند. این طرح به این صورت بود که وقتی شما به دنبال اطلاعاتی از یک کاربر دیگر بودید، صفحه‌ی پروفایل او را جست‌وجو می‌کردید. این اطلاعات ناگهان برای همه‌ی دوستان او فرستاده می‌شد. زوکربرگ در این‌باره می‌گوید: «در آن زمان ما فقط 10 میلیون کاربر داشتیم که 1 میلیون آن‌ها اعتراض کردند. الان فکر می‌کنم که «نیوز فید» طرح احمقانه‌ای نبوده است». او درست می‌گوید، اعتراض به «نیوز فید» به نظر احمقانه می‌آید. توییتر به طور کلی بر اساس این طرح ساخته شده است. بنابراین زوکربرگ باید علم غیب و پشت‌کار داشته باشد. او می‌گوید: «این بخش بزرگی از کاری که می‌کنیم است. پیش‌بینی کردن چیزهایی که کاربران دوست دارند انجام دهند و بعد تولید و اجرا کردن آن طرح.

اما کنترل 500 میلیون نفر خیلی سخت‌تر از 10 میلیون نفر است و برخی از کاربران آماده هستند که کامپیوتر را خاموش کنند. در شروع امسال جست‌وجو برای چگونگی پاک کردن و حذف فیس‌بوک در گوگل 2 برابر شده است.

کنترل اطلاعات مردم

اگر فیس‌بوک بخواهد به همین شیوه ادامه دهد زوکربرگ باید در مورد در معرض قرار دادن اطلاعات کاربران بیش‌تر توضیح دهد. وگرنه فیس‌بوک تبدیل به یک وب‌سایت سطحی می‌شود که فقط قصد گرفتن و کنترل اطلاعات کاربران را دارد تا آن‌ها را آنالیز کند و در اختیار کمپانی‌ها بگذارد.

اما در بین همه‌ی این نگرانی‌ها فراموش نکنید که ما دوست داریم اطلاعاتمان را با یک‌دیگر در میان بگذاریم. بله، فیس‌بوک مثل کمپانی پول‌سازی است اما بعد از این‌که با مدیران این کمپانی صحبت می‌کنید در می‌یابید که آن‌ها واقعن معتقدند که در میان گذاشتن اطلاعات بهتر از نگه داشتن آن‌ها است و جهان بهتر خواهد بود اگر مردم بیش‌تر با هم در ارتباط باشند. زوکربرگ می‌گوید: «با همه‌ی پیشرفتی که ما کردیم من فکر می‌کنم ما به ابتدای خط نزدیک‌تر هستیم تا انتهای آن».

می‌خواهید این روند قطع شود؟ مسولیتش با شما است. اطلاعات خود را بیرون بکشید. طرح‌های فیس‌بوک مثل گسترش صلح و هماهنگی و یا بالا رفتن درآمد، هیچ کدام بدون نظرات و افکار و موارد مورد علاقه‌ی شما امکان‌پذیر نیستند. زوکربرگ می‌گوید: «روشی که مردم تصمیم می‌گیرند از یک چیز استفاده کنند یا خیر، این است که آن محصول را دوست دارند یا خیر». فیس‌بوک امیدوار است که ما گرفتارش شده باشیم. مثل من، که فیس‌بوک را چک می‌کنم تا ببینم دوست‌دختر قبلی‌ام عکس جدیدی گذاشته است یا خیر.

برگرفته از مجله‌ی تایم

نوشته‌ی: دن فلچر

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,