Saturday, 18 July 2015
30 September 2020
هرانا:

«رنج‌نامه زنان بهایی روستای ایول مازندران»

2010 July 30

آن‌چه در این بخش می‌آید انتخابی از رادیو کوچه در بین رسانه‌ها است.

برخی زنان بهایی روستای ایول مازندران که در اوایل تیرماه سال‌جاری خانه‌هاشان توسط عوامل خودسر در این منطقه تخریب شد با نگارش رنج‌نامه‌ای از مسوولین مربوطه دادخواهی کردند.

متن این رنج‌نامه که در اختیار خبرگزاری هرانا قرار گرفته است به قرار زیر است:

به نام فریاد رس توانا رنج‌نامه زنان ایول

(ای مالک) با ارباب‌رجوع آن‌چنان مدارا و ملاطفت کن، که هر چه دانند بازگویند و هر چه توانند تظلم کنند و مطمئن باش که خداوند دادگران را پاداش گران خواهد داد. حضرت علی (ع)

ما زنان روستای ایول – که از دهات مازندران در هشتاد کیلومتری ساری و دوازده کیلومتری شهرستان کیاسر می‌باشد – می‌خواهیم حکایتی از ظلم و ستمی که برما و پدران و مادران ما وارد شده را برایتان بنگاریم. پدران و مادران ما حدود صدو پنجاه سال پیش این روستا را بنا نهادند و به مرور زمان این دهکده شکل گرفت، که دارای چشمه‌های آب خنک و گوارا و هوای ییلاقی می‌باشد. در زمان‌های دور دارای زمستان‌هایی سرد و سخت بود که زندگی را برای اهالی آن زمان بسیار دشوار می‌نمود، چه که نه وسایل گرمایی امروزی در اختیار بود و نه برق و راه ارتباطی. کشاورزی در آن دوران حتا تا سی سال پیش کاری بس دشوار و طاقت‌فرسا بود، چه که پدران سخت کوش و زحمت‌کش ما باید با گاوآهن و به سختی دل زمین را می‌شکافتند، بذر می‌پاشیدند و اگر بلاهای طبیعی مانع نمی‌شد، آب و هوا هم‌راهی می‌کرد در فصل دِرو مادران رنج کشیده ما با دستان ضعیف و نحیفشان کاشته‌ها را درو می‌کردند، چون در آن دوران نه تراکتوری بود که زمین را شخم بزند و نه کمباینی تا محصولات را درو کند.

خانه‌ها را به سختی می‌ساختند. مادران ما با آب و گل خشت‌ها را قالب زده و بعد از این‌که خشک می‌شد، با دستان ظریفشان بالای سر می‌بردند و با چه مشقتی راه می‌پیمودند تا خشت‌ها را به محل احداث خانه بیاورند. سنگ‌ها را از مسافت‌های دور با دست یا با سر و کول حمل می‌کردند تا خانه‌شان زودتر ساخته شود. از آن طرف پدران زحمت‌کش ما چوب‌ها را از راه‌های دور با اسب و یا گاهی با دست به پای خانه می‌آورند تا سرپناهی بسازند که زن و فرزندشان از گرمای تابستان و سرمای شدید زمستان حفظ شوند.

حدود هشتاد سال پیش نیمی از اهالی این روستا به آیین بهایی ایمان آوردند با این‌که نیمی از مردم روستا بهایی و باقی مسلمان بودند، اما در کنار هم به خوبی زندگی می‌کردند. در غم و شادی، در سختی و راحتی برادروار به داد هم می‌رسیدند. نمی‌دانیم تخم عداوت و دشمنی را چه کسی در بین این برادران پاشید که این‌گونه بنای بی‌مهری نهادند و بر بهاییان برچسب «کافر» زدند و ایشان را نجس خواندند و نبود از آزاری که بر بهاییان وارد نشد و نماند از ستمی که بر ایشان روا نگشت.

خدماتی که بهاییان این محل برای عمران و آبادی این روستا انجام دادند بر کسی پوشیده نیست. زمینی که در آن اولین مدرسه ساخته شد، زمین مربوط به خانه بهداشت روستا ،شالی‌کوبی و حتا مکانی که در آن تکیه ساخته شد تا مسلمانان در آن عزاداری کنند را بهاییان اهدا نمودند. خلاصه هر جا که صحبت از آبادانی روستا بود بهاییان پیش قدم بودند.

بعد از انقلاب اسلامی مسلمانان روستا، بنای ناسازگاری گذاشته و اذیت و آزار شروع شد. باری که به شالی‌کوبی می‌رفت، عودت داده می‌شد. راننده مینی‌بوسی که وظیفه‌اش حمل مسافر از روستا به شهر و بلعکس بود، به تحریک همین افراد از سوار کردن بهاییان امتناع می‌کرد، حتا به کودکانی که به دبستان می‌رفتند ، هم رحم نمی‌کردند و مورد آزار قرار می‌دادند.‌

این مسایل و مشکلات ادامه داشت تا در تاریخ 7/4/62 اهالی مسلمان ایول با کمک روستاییان دیگر نواحی به خانه‌های بهاییان هجوم آوردند و وقایعی پیش آمد که حتا دل سنگ هم به حال آن می‌گرید. کودک و بزرگ، زن و مرد، پیر و جوان را از خانه‌هایشان راندند. هر چه فریاد کردند که ما هم مثل شما انسانیم، از اقوام هم هستیم، برادریم ، هم‌وطن هستیم، موثر واقع نشد. پیرمردها و پیر زنانی که قادر به راه رفتن نبودند را با فحاشی و به زور از خانه‌هایشان بیرون کردند. بسیاری را شدیدن در حضور اعضای خانواده و در جلوی چشم کودکانشان کتک زدند، حتا حیوانات زبان بسته را در آخور حبس می‌کردند. آن‌ها با این‌گونه رفتار می‌خواستند مردم را به دیانت اسلام دعوت کنند.

بهاییان را پای برهنه تا مسافتی رانده سوار مینی‌بوس کردند و چون این آوارگان به ساری رسیدند با شکایت بهاییان به نیروی انتظامی دوباره به ایول بازگشتند،

اما اهالی مسلمان از ورود این ستم‌دیدگان به منزلشان جلوگیری کرده، آن‌ها را در تکیه محل به مدت هفت روز زندانی نمودند. از ورود آب و نان بر ایشان مضایقه می‌کردند تا جایی که مجبور می‌شدند شبانه و به دور از چشم اهالی مختصر غذایی از بیرون برای خود تهییه کنند. آنقدر مشکلات زیاد بود که یکی از این زنان دربند چون طفلی در آغوش داشت و به او شیر می‌داد، از سینه این مادر به جای شیر خون جاری می‌شد و طفل خون می‌مکید. در ماه مبارک رمضان در فصل تابستان آب و نان به روی عده‌ای می‌بستند و این‌گونه آنان را به دیانت اسلام دعوت می‌نمودند. کجاست که عقیده‌ای با عقیده‌ی دیگر این‌چنین کند و این‌گونه مردم را به کیش خود دعوت نماید.

بعد از آن تاریخ شکایت‌ها و دادخواهی‌های زیادی انجام شد که اگر این پرونده‌ها را جمع کنیم شاید طوماری شود. اما چه فایده که این شکایت‌ها راه به جایی نبرد و دادرسی به دادمان نرسید. بعد از آن مسلمانان ایول که ابتدا به نام اسلام ما را از آن‌جا راندند شروع به تاراج زندگی ما نمودند. زمین‌های پرمحصول که معروف به «مرگو» است، را به بهانه این‌که وقف امام حسین است تصاحب نمودند و به اسناد این زمین‌ها کوچک‌ترین توجهی نکردند. از آن تاریخ تا به امروز بعد از آن‌همه اذیت و آزار و ظلم و ستمی که بر ما گذشت کوچک‌ترین مقابله به مثلی با آن‌ها نکردیم، نه سیلی به آن‌ها زدیم و نه دهانمان را به فحش و ناسزا آلودیم. به خدای بزرگ پناه بردیم و از طریق قانون دادخواهی کردیم و طی این 27 سال با تمام مشقات، صبوری پیشه کردیم و گفتیم هستند کسانی که عدل و داد را از همه عزیزانشان ، عزیزتر دانند و هرگاه اندک یأسی در دلمان پدید آمد، این جمله زیبای حضرت علی (ع) را به خود یادآور شدیم که: «در دولت ما هیچ عزیزی از عدل و داد عزیزتر نیست»

اکنون بعد از بیست و هفت سال دوباره شعله جهل زبانه کشید و آتش به خانه‌های ما زد. پنجاه خانه مسکونی دراین روستا را با خاک یکسان کردند و هیچ اثری از این خانه‌ها باقی نگذاشتند و یادگار سال ها تلاش و زحمت پدران و مادرانمان را به آنی ویران کردند.

ما زنان و همسرانمان قبل از تخریب خانه‌ها نیت این افراد را به بخش‌داری، دادگاه کیاسر، پاسگاه تلمادره، استان‌داری، فرمان‌داری خبر دادیم، اما آنان اعتنایی نکردند. حتا در حین تخریب هم به همه این مراکز تظلم کردیم. اما هیچ اقدامی از طرف این مقامات صورت نگرفت. دیگر بعد از خدای مهربان فریادرسی نداریم. اکنون از چه کسی بخواهیم به دادمان برسد؟ آیا غیر از قانون که بیست و هفت سال به آن پناه بردیم ملجا و پناه دیگری در این دنیای خاکی موجود هست؟ کاش دادخواهی باشد که به دادمان برسد.

ما زنان این روستا که با همسرانمان در درد این واقعه شریکیم از شما مسوولین محترم می‌پرسیم که آیا این‌کار از نظر شرع و قانون درست بود یا خیر؟ این عمل به چه مجوزی انجام شد؟ آیا می‌توان پنجاه خانه را خراب کرد و هیچ مرجع و ارگانی جوابگوی ما نباشد؟ اگر این عمل از نظر قانون جرم است چه کسی باید با این افراد و ظلمی که وارد شده مقابله نماید؟ ما که در این سال‌ها همواره ثابت کردیم که قانون‌مداریم و درسایه قانون حرکت می‌کنیم. حال آیا همین قانون به دادمان می‌رسد؟ ما اهالی این روستا با این که دارای سند هستیم و پدران و مادرانمان در این روستا دفن هستند حتا برای زیارت قبور هم اجازه ورود به روستای خود را نداریم. آیا قانون و شرع این اجازه را به آنها می‌دهد؟ از شما مسوولین تقاضا داریم که به داد شهروندان بهایی خود برسید.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,