Saturday, 18 July 2015
24 June 2021
مهدی خزعلی:

«حاجی آقای جنتی، شما دین دارید؟»

2010 August 03

مطلب‌هایی که در این بخش تارنمای رادیو کوچه منتشر می‌شود یا انتخاب دبیر روز سایت و یا پیشنهاد دوستان رادیو است که می‌تواند از هر گروه یا دسته و یا مرامی باشد. نظر‌های مطرح شده در این بخش الزامن نظر رادیو کوچه نیست. اگر نقد و نظری بر نوشته‌های این بخش دارید می‌توانید برای ما ارسال کنید.

مهدی خزعلی

من را خوب می‌شناسید، من هم شما را بهتر از خودتان می‌شناسم، شما رفیق گرمابه و گلستان پدرم بودید، از سوادتان نمی‌دانم، اما مطمئنم اگریک برگه سوالات آزمون نامزد‌های خبرگان را پر کنید، نمره قبولی – حتا ناپلئونی – نخواهید آورد، اما از دینتان خوب می‌دانم.

از دوران قبل از انقلاب و زوزه شغال‌ها بگذریم، از تضرع شما نزد ساواکی‌ها که موجب خجلت و سرافکنندگی فرزندتان در زندان شده بود هم می‌گذریم، بگذارید از دوران شورای نگهبان که در خانه‌ی سازمانی پشت شورا مشترک زندگی می‌کردیم یادی کنم، شما بودید و همسرتان، پیرزن و پیرمرد، یا به قول امروزه‌ها مادام مسیو، ما بودیم و هفت سر عائله، سالن آفتاب‌گیر جنوبی و اتاق بزرگ جنوبی آن – به قول فرنگی‌ها مستر بدروم – در اختیار شما بود، قسمت کوچک زائده شمالی ( ال) سالن با تخته نوپان جدا شده بود و ما به عنوان پذیرایی از آن استفاده می‌کردیم. اتاق‌های شمالی بالا هم در اختیار ما بود، در این زندگی مشترک از جیک و پیک هم خبر داشتیم.

من نوجوان بودم و اکثر آن سال‌ها را در جبهه گذراندم، حسین ما که شهید شده بود و حسین شما هم در خانه تیمی نفاق کشته شده بود، اما علی و محمد شما در سنی بودند که می‌توانستند فرمانده لشگر باشند، هر روز برای علی پستی دست و پا می‌کردید، یادم می‌آید که وزیر ارشاد از تحمیل شما می‌نالید، بعد استانداری خراسان را دست و پا کردید و آن فضاحت ببار آمد، در انتخابات نهم شما احمدی‌نژادی شدید و احتیاطن علی آقا مسوول استان‌های ستاد هاشمی شد، اما شگفت این‌که بعد از انتخابات خط عوض کرد و معاون وزیر کشور احمدی‌نژاد شد، حالا هم که در کویت، اوضاعش کویت است، می‌بینید، این خط و خط‌بازی فقط برای پست و مقام و قدرت است. محمد درس نخوانده بود، او را راننده و محافظ مخصوص خود کرده بودید. بعضی روزها با محافظان اعضای شورا اختلاط می‌کردم، حرف‌های آن‌ها شنیدنی بود، به شما لقب حاجی بنزی داده بودند، از بس بنز بیت‌المال از رده خارج کرده بودید، یک چروکی چیف و یک بنز سفید مدل بالا – آن‌روزها به بنز عقابی معروف بود – در اختیار شما بود، یک بنز سرمه‌ای صفر کیلو متر هم از سازمان تبلیغات گرفته بودید که با یک راننده در اختیار سرکارعلیه بود که به خان‌باجی‌ها سر بزند، آن‌روزها می‌گفتند شما و آقای صانعی انجمن اسلامی شورای نگهبان هستید. البته دبیر شورا حضرت آیت‌اله صافی گلپایگانی بود، که تحمل نکرد و شورا را به انجمن اسلامی آن سپرد، ظاهرن بعدها عضو دیگر انجمن هم شورشی شد، اما شما این انجمن یک نفره را ادامه داده و خواهید داد، امام زمان(عج) هم ظهور کنند، او را ممیزی خواهید کرد، خدا کند که صلاحیت حضرت را رد نکنید – که می‌کنید – نمی‌دانم از نظر شما ولی عصر حجه‌ابن‌الحسن المهدی روحی له الفداه التزام عملی دارد یا نه، راستی دعوای مرغ و خروس‌ها یادتان است؟

ما مدت‌ها در خانه‌مان می‌خندیدیم، نیازی به مهران مدیری و برره نبود، اصلن مهران، برره را از الگوی آن سال‌های شورای نگهبان دزدیده است و حق کپی رایت آن برای ما محفوظ است، من قفسی ساخته بودم در آن مرغ و خروس نگهداری می‌کردم، خروسی زیبا با سینه‌ای ستبر و تاجی برازنده و چند مرغ کاکل زری، در طایفه مرغان تعدد زوجات حل شده است، اما خدا نکند پای خروسی به قلمرو خروسی باز شود، جنگ خروس‌ها دیدنی است، اما برای خروس ضعیف‌تر تاجی نمی‌ماند، یک‌روز صبح که برای دانه دادن مرغ‌ها رفته بودم، دیدم یک خروس و دو مرغ اضافه شده است، ظاهرن سرکار علیه از اطراف اصفهان آورده بودند، من که جنگ خروس داخل منزل را تجربه داشتم، از این تجاوز آشکار در روز روشن به حریم مرغان خود سخت آزرده شدم، خصوصن که خروسی هم در کار بود و ما هم غیرتی، اما آیین همسایه‌داری و شرط ادب مانع از ابراز احساسات درونی این نوجوان می‌شد، با ژستی سخاوت‌مندانه دانه‌ها رابا مرغ همسایه غاصب به اشتراک گذاشتم، همان روز جنگ مغلوبه شد و خروس خوش قد و بالای من خروس شما را منکوب و زمام اختیار قفس را در دست گرفت، محرمانه فی‌المجلس هر دو مرغ را به عقد دایم خروس خویش درآوردم و در عالم نوجوانی، انگار ارتفاعات بازی دراز یا شاخ شمیران را فتح کرده‌ام بادی به غبغب انداخته و وارد خانه شدم، موقع صبحانه قصه را تعریف کردم و مادر و پدر قدری مرا نصیحت کردند.

حضرت عباسی والدین من حق بزرگی به گردن شما دارند، وگرنه همان چند سال از دست من دق کرده بودید، آخر سرکار علیه خروس زبان بسته را از قفس نجات و در باغ شورای نگهبان رها کرد، حال و روز مش جعفر باغبان دیدنی بود، خروس سرکار علیه گل‌هایش راخراب می‌کرد، یا پاله می‌داد و بذرش را تباه، از صحنه‌های دیدنی که از پشت درختان نظاره می‌کردیم و در عالم بچگی می‌خندیدیم، وقتی بود که سرکار علیه به مرغ‌هایش – که به عقد فضولی خروس من درآمده بودند – غذا می‌داد، اول با تلاشی زاید‌الوصف مرغ و خروس مرا زیر جعبه میوه می‌کرد تا غذای مرغان او را نخورند و سپس دانه می‌ریخت. حق داشت، من که این کار را نمی‌کردم به این دلیل بود که فکر می‌کردم نفقه مرغان او هم با خروس من است.

این خنده‌ها دیری نپایید، بسوزد این حس هوو گری، آخرش این حسادت و رقابت بین الخروسین کار دست ما داد، سرکار علیه تحمل این هم ضرب و شتم خروس را نکرد، آخر تاج خروس بینوا از خون دلمه بسته بود، نمی‌دانم حکم اعدام خروس را از کدام فقیه عالی‌قدر گرفته بود، محارب بود یا معاند، یا به حکم قصاص، هر چه بود یک‌روز دیدیم خروس را سر بریده‌اند و پشت در آشپزخانه ما قرار داده اند. باز به فضای جبهه و جنگ برگشتم، می‌خواستم انتقام خروس شهیدم را بگیرم که پدر مانع شد و مرا به صبرو – نه استقامتی در کار نبود – فقط صبر دعوت کرد. یک‌روز صبح که با لباس زیر خوابیده بودم، چشمان خود را باز کردم و سرکار علیه را بالای سر خود در اتاق مشغول تفحص یافتم، حیا کردم، خود را به خواب زده و چند غلطی در خواب زدم تا نگران از بیدار شدنم اتاق را ترک کند، شاید تعجب کنید که چرا این قصه‌ها را می‌گویم، بعد می‌فهمید یک‌روز بیدار شدیم و دیدیم که تمام وسایل کمد فلزی انباری ما وسط انبار است و کمد نیست، دیدم کمد در محدوده نورگیر فی‌مابین – یا همان نقطه صفر مرزی – رفته است، با خود گفتم: «لابد کمد پا در آورده یا اجنه چنین کرده‌اند، پس حتمن جن کمد حقیقت دارد، با عجله رفتم و درب کمد را قفل کرده و کلید را برداشتم، خوب جن‌ها را در کمد محبوس کرده بودم. منتظر ماندم تا صدای جن‌ها در آید. بعد از ظهر صدای شیون و زاری از خانه همسایه می‌آمد، نکند جنی در کمد خفه شده باشد؟ این مجلس عزای اجنه است؟ نه، صدای سرکار علیه است، حاجی آقا را علیه من تحریک می‌کند. و عصر باز پدر گفت: «می‌دانم حق با توست، ورود به منزل ما و رفتن سر کمد انباری خصوصی و خالی کردن آن‌، همه خلاف و اشتباه، اما همسایه است، باید سوخت و ساخت، باز هم حاجی آقا برنده و کلید تسلیم شد. باز می‌گویید این قصه‌ها برای چیست؟ صبر داشته باشید، من بچه آخوندم، آخرش یک راهی پیدا می‌کنم تا گریزی به صحرای کربلا بزنم.

من را خوب می‌شناسید، من هم شما را بهتر از خودتان می‌شناسم، شما رفیق گرمابه و گلستان پدرم بودید، از سوادتان نمی‌دانم، اما مطمئنم اگریک برگه سوالات آزمون نامزد‌های خبرگان را پر کنید، نمره قبولی – حتا ناپلئونی – نخواهید آورد، اما از دینتان خوب می‌دانم.

بدتر از همه آن موقعی بود که من تنها مانده بودم و خانواده به حج مشرف شده بودند، خوب یک نوجوان دانش آموز تنها چه سرگرمی دارد، یک تلویزیون 16 اینچ گروندیک تمام سرگرمی من بود، بعد از ظهر به خانه آمدم، در پذیرایی کوچکی که ذکرش رفت اثری از تلویزیون نبود، لابد دزد به شورای نگهبان زده است. سیم آنتن هم سرجای خود نبود، باز اطلاعات عملیات بازی درآورده – آخر من از دوم دبیرستان جبهه بودم – از پشت بام شروع کردم و سیم آنتن را دنبال کردم، سر سیم مستقیم به مستر بدروم مادام مسیو می‌رفت، آه از نهادم برآمد، سیم را با شدت کشیدم، بماند که چه شد و چه حکایت ناگفتنی بعدی پیش آمد، هر چه بود این‌بار حاجی آقا رسمن و شخصن وارد کارزار شد، یادش بخیر، چهره حاجی آقا و پلیس خبر کردنش دیدنی بود. راستی حاجی آقا ؛ امضای مرا روی آن کاغذ پاره کوچک در حضور ماموران نیروی انتظامی حتمن درج در پرونده رد صلاحیت بفرمایید. من که حال کردم، شما را نمی‌دانم، به غیرت و شهامت کودکی‌ام می‌بالم. در حال و هوای کودکی خوب درسی به حاجی آقا دادم، می‌دانید وقتی مرا برای مجلس رد صلاحیت کردند، هیچ چیزی در پرونده نبود، فقط آقای علیزاده از خجالت سرش را پایین انداخت و آقای کعبی گفت: «آقای جنتی از دست شما سخت عصبانی است، دل او را بدست آور» و من گفتم: «می دانم کجایش می‌سوزد» یادت می‌آید؟

بیست و هفت سال پیش بود، آن‌روز به پدر گفتم: «جنتی دین ندارد، به هیچ خدایی معتقد نیست، آخرت را باور ندارد» باید می‌دانستم که روزی برای صلاحیت من می‌نویسی: «عدم التزام عملی به ولایت فقیه و اسلام» (این هم گریز به صحرای کربلا) آن‌روز پدر می‌گفت: «نه، او یک عالم است، حرمتش را نگهدار و این حرف‌ها را نزن» اما وقتی دید پس از آن همه جلسه با آیت‌اله راستی کاشانی، آیت‌اله طاهری خرم‌آبادی‌، شما، پدر و نمایندگان انجمن حجتیه و تنظیم و امضای صورت‌جلسه، در نماز جمعه قم آن مطالب خلاف واقع و دروغ را گفتید و دربازگشت از قم در برابر اعتراض معظم‌له فقط عذرخواهی کردید وکاغذی را از جیب در‌آوردید و گفتید، قبل از رفتن به نمازجمعه بچه‌های ….. این کاغذ را به من دادند و گفتند در نماز بگو و قول دادید که جبران کنید و هرگز نکردید، بر ایشان میزان دیانت و التزام عملی به اسلام شما آشکار شد، بار بعدی که برای معظم‌له دین‌مداری شما ثابت شد در ماجرای مرجعیت بود، و بعد هم که خروج ایشان از شورای نگهبان، حاجی آقا، بر‌گذشته‌ها صلوات، این را برای درد دل ننوشتم، می‌خواستم از آن یک میلیارد مرحمتی حضرت اوباما، که با دست مبارک خادم الحرمین الشریفین الملک عبداله به سران فتنه داده‌اند، سهمی هم برای ما در نظر بگیرید، ما که سر فتنه نیستیم، اما به‌قدر ته کیسه‌ای هم برای تهان فتنه ما را بس است، باور بفرمایید، پیامبر و اصحاب فقط سه سال در شعب ابیطالب بسر بردند، ما پنج سال است که در شعب ابیطالبیم، بسیار تحقیق کرده‌ام، فقط شما این اسناد را دیده‌اید و احتمالن ملک فهد – اشتباه نکرده‌ام، ملک فهد بود یا ملک عبد‌العزیز که هم سن و سال حضرت‌عالی بود – حتا از شخص ملک عبداله هم جویا شدم، اظهار بی‌اطلاعی می‌کرد. به حرمت همسایگی – که پیامبر آن‌قدر سفارش فرمود که اصحاب گمان کردند همسایه ارث می‌برد – یا به آن نان و نمکی که مرغ‌های ما با هم خوردند، به خون خروس شهیدم، ما را بی‌خبر نگذارید.

89/5/11

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,