Saturday, 18 July 2015
04 December 2020
نغمه‌های ایرانی- محمدرضا لطفی ‌

«استاد بی‌بدیل تار و سه‌تار ایران»

2010 September 26

آرش و آوا / دفتر آمریکا / رادیو کوچه

arash.ava@koochehmail.com

پیش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم

زبــانی چــو بـــیان تـــو نــدارد ســـخــنم

بخش اول

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

ره مـــگردان و نـــگه‌دار هـــمین پرده‌ی راز

تا من از راز سپــهرت گرهـــی باز کـــــنم

چـــه غـــریبانه تو با یاد وطـــن مـی نالی

من چه گویم که غریب است دلم در وطنم

بخش دوم

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

شــعـــر مــن با مـــــدد ساز تو آوازی دارد

کــی بود باز که شوری به چمن در فکنم؟

هـــمه مــرغان هــم‌آواز پراکـــنده شدند

آه از ایـــــــن باد بلاخیز که زد در چـمنــم

نـی جـــدا زان لب و دندان چه نوایی دارد

من زبی هم نفسی ناله به دل می‌شکنم

بی‌ تــو آری غـــزل ســــــایه ندارد لطفی

باز راهی بزن ای دوســــت که آهی بزنم

منبع: وب‌لاگ دل‌آواز


«محمدرضا لطفی» در سال 1325 در گرگان متولد شد‌. از کودکی علاقه‌ای خاص به موسیقی داشت‌. برادرش تار می‌نواخت و همین دلیلی شد برای این‌که محمدرضا که حالا نوجوان پانزده ساله‌ای بود‌، شروع به آموختن تار کند‌. استعداد ستودنی او در موسیقی سبب شد تا در پیمودن راهش‌، سرعتی بیش از دیگران داشته باشد‌. او اولین کنسرتش را در هفده سالگی در دبیرستانی در گرگان برگزار کرد‌. مدتی بعد نیز چندبار قطعاتی را در رادیو گرگان اجرا کرد‌. اما گرگان نیز مانند دیگر شهرستان‌های ایران محیط  مناسبی برای رشد در موسیقی نداشت‌. لطفی نیز باید راه دور تهران را درپیش می‌گرفت .

در تهران اساتیدی چون «علی‌اکبرخان شهنازی»‌، «نورعلی برومند»‌، «دوامی» و «هرمزی»‌، او را به هدفش نزدیک‌تر کردند.

ورود به دانش‌گاه هنرهای زیبا فرصتی شد تا لطفی با موسیقی کلاسیک غرب بیش‌تر آشنا شود‌. از این‌رو نواختن ویولن را نیز آغاز کرد و پس از مدتی توانست در ارکستر ملی موسقی ایران که زیر نظر «حسین دهلوی» بود‌، شروع به فعالیت کند .

سپس محمدرضا لطفی گروه شیدا را تاسیس کرد که با هم‌کاری مرکز اشاعه موسیقی و رادیو‌، موقعیتی فراهم می‌کرد تا بشود زمزمه‌ای نو در موسیقی ایرانی احساس کرد‌. حضور «هوشنگ ابتهاج» در رادیو‌، برای لطفی دل‌گرمی خاصی بود‌. دوستی این دو‌، کمک زیادی به رشد موسیقی ایرانی می‌کرد .

گروه شیدا در شهرهای ایران‌، برنامه‌های خوبی برگزار کرد.

حضور آهنگ‌سازانی چون «لطفی»‌، «مشکاتیان» و «علی‌زاده» در «چاوش» که زمزمه انقلاب بود‌، باعث تحول نسبتن چشم‌گیری در موسیقی ایرانی شد‌. چه آثار بزرگی خلق شدند.

چاوش فرصتی بود برای این‌که لطفی با اساتیدی چون «شجریان» و «ناظری» هم‌کاری کند و ثمره‌اش‌، ترانه‌هایی می‌شد که تا امروز هم‌، رنگ کهنگی نگرفته است‌.

به اختصار هم‌کاری لطفی و گروه «شیدا» را در چاوش مرور می‌کنیم .

چاوش 1 : به یاد عارف … محمدرضا شجریان‌، محمدرضا لطفی‌. گروه شیدا

چاوش 2 : برادر بی‌قراره‌. آن زمان که بنهادم سر به پای آزادی … شجریان، شهرام ناظری، لطفی‌. گروه شیدا

چاوش 3 : سواران دشت امید‌. گروه شیدا به سرپرستی حسین علی‌زاده

چاوش 4 : مرا عاشق‌. شهرام ناظری‌. گروه شیدا و عارف. آهنگ‌سازان‌: محمدرضا لطفی و پرویز مشکاتیان

چاوش 5 : گروه شیدا و عارف‌. هنگامه اخوان.

چاوش 6 : سپیده‌. محمدرضا شجریان، محمدرضا لطفی و گروه شیدا

چاوش 7 : سال‌گرد انقلاب‌. شجریان، شهرام ناظری‌. گروه شیدا و عارف

چاوش 8 : کاروان شهید‌. شهرام ناظری و سیما بینا‌. گروه شیدا به سرپرستی محمدرضا لطفی.

چاوش 9 : جان جان‌. محمدرضا شجریان، محمدرضا لطفی‌. گروه شیدا

چاوش 10 : به یاد طاهرزاده . گروه شیدا و عارف، محمد رضا لطفی، صدیق تعریف

لطفی به تنهایی‌، جای چند ساز را پر می‌کند‌. به قول استاد شجریان‌، لطفی درهر تک‌نوازی برآوردگاه یک گروه نوازی بزرگ می‌شود‌. آثاری چون «عشق داند»‌، «چشمه نوش»‌، «راست پنجگاه» را بشنوید‌؛ آن وقت هم‌نظر می‌شویم‌. ساز لطفی در آثاری چون «خموشانه»‌، «رمز عشق» و «گریه بید» نیز همین ویژگی را دارد‌.

حالا لطفی پس از سال‌ها به ایران بازگشته‌ است تا تجربیات خود را به جوانان ایرانی اهدا کند‌. لطفی‌، خیلی‌ها را بزرگ کرده است‌. گرچه هیچ پروانه‌ای پریروز پیله‌گی خویش را به یاد نمی‌آورد‌. استادمان را بیش‌تر ارج بنهیم.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,