Saturday, 18 July 2015
09 December 2021
پس‌نشینی تند

«نگاهی به انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا»

2010 November 02

اکبر ترشیزاد / رادیو کوچه

کنگره ایالات‌متحده‌آمریکا از دو مجلس تشکیل یافته است. مجلس سنا که اعضای آن برای دوره‌های شش ساله انتخاب شده‌اند و مجلس نمایندگان که اعضای آن در دوره‌های دو ساله خدمت می‌کنند. دوره‌ی ریاست‌جمهوری در ایالات‌متحده به دو دوره‌ی چهار ساله محدود می‌شود، ولی هیچ محدودیتی برای این‌که عضو کنگره چند دوره ممکن است خدمت کند، وجود ندارد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

در ماه نوامبر هر دو سال یک‌بار، 435 صندلی مجلس نمایندگان با خواست مردم که از طریق صندوق رای ابراز شده پر می‌شوند. هم‌زمان، حدود یک سوم از مجلس سنا نیز انتخاب می‌شود. هرچند که این تعداد، انتخابات به انتخابات تغییر می‌کند، زیرا سناتورها بعضی اوقات در طی دوره‌های خدمتی خود بازنشسته شده یا فوت می‌کنند. در سال 2010 تعداد 37 سناتور انتخاب یا انتخاب مجدد خواهند شد. این انتخابات به دلیل آن‌که در نیمه‌ی دوره چهارساله زمام‌داری رییس‌جمهوری برگزار می‌شود، به اصطلاح «میان‌دوره‌ای» نام دارد. ‌اگر چه در واقع این رای‌گیری برای کنگره صورت می‌گیرد، اما در بعضی ایالت‌ها برای انتخاب فرمان‌دار نیز انجام خواهد شد.

انتخابات میان‌دوره‌ای در آمریکا یکی از مهم‌ترین انتخابات در این کشور است. در اختیار گرفتن کنترل کنگره به عنوان نهاد قانون‌گذاری ایالات‌متحده برای هر دو حزب قالب از اهمیت بالایی برخوردار است. به‌طور معمول تاریخ آمریکا نشان داده است که در نخستین انتخابات میان‌دوره‌ای پس از دوره‌ی اول ریاست‌جمهوری، هر حزبی که قدرت را در دست دارد، به دلیل اجرایی نشدن بخشی از وعده‌هایش، تعدادی از کرسی‌ها را در یک یا دو مجلس کنگره از دست داده و در بسیاری موارد از اکثریت خارج می‌شود. به این وضعیت که در تاریخ سیاسی ایالات‌متحده کم هم نبوده است، «دولت‌دوپاره» می‌گویند. چنین شرایطی می‌تواند تصویب قوانین را مشکل‌تر سازد، ولی بر عکس می‌تواند به سازش بیش‌تر‌ جهت شکستن بن‌بست سیاسی فشار آورد. پس از تجربه‌ی سیاسی رسوایی «واترگیت» در دولت «نیکسون» در اواسط سال‌های 1970، به نظر می‌آید مردم آمریکا از به وجود آمدن دولت‌های تقسیم شده خیلی راحت‌ترند، آن‌ها شاید از قدرت بخشیدن به دولت فدرال به طور وسیع اطمینانی ندارند. داشتن «دولت‌دوپاره» در دهه‌های هشتاد و نود قرن‌بیستم بسیار معمول بوده است. از سال 1968 تا کنون تنها در دوره دولت «کارتر» و دوسال اول دولت «کلینتون»، فقط یک حزب کنترل شاخه‌های اجرایی و قانون‌گذاری را در اختیار داشته است.

اغلب در چنین شرایطی، روسای‌جمهوری توانسته‌اند که روابط کاری‌شان را با رهبران کنگره‌ای از حزب مخالف بهبود ببخشند. البته همیشه همه‌چیز به آرامی پیش نمی‌رود. در سال‌های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶، کنگره‌ای که تحت کنترل جمهوری‌خواهان بود دستور توقف خدمات غیرضروری دولتی را برای مدت کوتاهی صادر کرد. دلیل این اقدام این بود که «بیل‌کلینتون» از کاهش برخی از مواد بودجه سرباز زده بود. در هر انتخابات ایالات‌متحده عوامل متنوعی بر تصمیم رای‌دهندگان اثر می‌گذارند. هم‌چنان که می‌دانیم، آمریکا و جهان از یکی از جدی‌ترین بحران‌های مالی از زمان رکود بزرگ بیرون می‌آیند، بدین سبب در سال 2010 وضعیت اقتصادی ‌نگرانی اصلی شهروندان آمریکایی خواهد بود. رای‌دهندگان نگران وضع بی‌کاری، خانه‌های تصرف‌شده توسط بانک‌ها و مالیات هستند. آن‌ها هم‌چنین در مورد صندوق‌های بازنشستگی خود و دشواری‌های مالی شخصی و دولتی که ممکن است آن‌ها را به فرزندان خود منتقل کنند عصبی هستند.

در سال 2010، دسته‌ی مستقل رای‌دهندگانی که به هیچ‌یک از دو حزب دمکرات و جمهوری‌خواه وابستگی ندارند بخشی رو به رشد در انتخابات هستند، پدیده‌ای که اعضایی را از هر دو حزب بیرون کشیده است. نظر‌سنجی که توسط شبکه تلویزیونی «سی‌بی‌اس» و روزنامه «نیویورک‌تایمز» در ماه آوریل انتشار یافت، گزارش داد که 42 درصد آمریکایی‌ها خود را به عنوان مستقل معرفی می‌کنند.

به‌پا‌خاستن جنبش «تی‌پارتی» که طرف‌دار محدود شدن قدرت دولت و کاهش در هزینه‌های دولتی است، رای‌دهندگان را از جریان اصلی حزب‌ جمهوری‌خواه دور ساخته است. در بعضی از موارد نامزدهای نمایندگی مورد حمایت این جنبش در انتخابات مقدماتی، نامزدهای نمایندگی بسیار موفق جمهوری‌خواه را شکست داده‌اند. البته نباید فراموش کنیم گرچه که در برخی موارد اعضای این جنبش دارای دیدگاه‌های مستقلی هستند اما در برخی موارد به خصوص عقاید تند و دست راستی‌شان در مورد نقش مسیحیت‌افراطی، بازگرداندن دین به صحنه و نظرات تند درباره‌ی سقط‌جنین و دگرباشان در هفته‌های اخیر، چنان نگرانی‌های شدیدی را در میان روشن‌فکران و به خصوص اقلیت‌های سیاسی و فکری به‌وجود آورد که در مقابل آن گردهم‌آیی با عنوان «احیای‌عقل‌سلیم و (یا) ترس» برگزار شد که اشاره‌ای ‌به تظاهرات مشابهی داشت که حدود سه ماه پیش زیر عنوان «احیای عزت آمریکا» برگزار شده بود. تجمع ماه آگوست به دعوت «گلین‌بک»، سرپرست افتخاری جمعیت «تی‌پارتی» و از مجریان شبکه‌ی «فاکس‌نیوز» شکل گرفت که از حامیان محافظه‌کاران به‌شمار می‌رود. «بک» در تجمع ماه آگوست از تیره و تار بودن روزگار «آمریکای‌بی‌خدا» گلایه کرد و وعده داد که «ایالات‌متحده از امروز دوباره به سوی خداوند بازمی‌گردد.» از سوی دیگر در تظاهرات «احیای‌عقل‌سلیم» تاکید شد که مردم به وجود مشکلات و سختی‌ها اعتقاد دارند، اما دشواری‌ها به معنای اعتقاد به پایان گرفتن جهان و ترس از آینده نیست.

گرچه طرف‌داران این گردهم‌آیی‌ کم‌تر در اردوگاه محافظه‌کاران قرار داشتند، هدف از این برنامه به نفع دموکرات‌ها نیز نبوده است. به‌رغم این، گزارش‌های رسیده نشان از آن دارند که ترکیب جمع و شعارهایی که حمل می‌کردند، نزدیکی بیش‌تری با حامیان «اوباما» را به نمایش می‌گذاشت. روزنامه‌ی «نیویورک‌تایمز» این برنامه‌ را «تجمع دمکرات‌ها بدون حضور سیاست‌مداران دموکرات» توصیف کرده است. به هر حال انتخابات سخت و تاثیرگزاری برای آمریکا در پیش است که نتایج آن اثر مستقیمی بر سیاست‌های داخلی و خارجی ایالات‌متحده در آینده‌ خواهد گذاشت.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,