Saturday, 18 July 2015
28 October 2020
به بهانه زادروز «جوآن بائز»

«روزنگاشت/‌خوشحال از زنده بودن برای دیدن جنبش سبز»

2011 January 09

محبوبه‌ شعاع / رادیو کوچه

mahboobeh@koochehmail.com

نهم ژانویه برابر با زادروز «جوآن چاندوز بائز» (Joan Chandos Baez ) خواننده نام‌دار موسیقی فولک و ترانه‌نویس آمریکایی و هم‌چنین فعال اجتماعی ضد جنگ است. او متولد سال 1941 است و به سبک متمایز خواندن و بیان بی‌پرده نظرات سیاسی انسان ‌دوستانه‌اش و دفاع از حقوق هم‌جنس‌گرایان مشهور است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«همه ما زنده‌ایم، اما تنها معدودی از ما زندگی را به تعالی می‌رسانیم»

«جوآن چاندوز بائز» معروف به « جوآن بائز» در نهم ژانویه سال ۱۹۴۱ در «استاتن آیلند، نیویورک» به دنیا آمد. او در پانزده سالگی نخستین سخن‌رانی «مارتین لوتر کینگ» رهبر سیاه‌پوست جنبش حقوق مدنی آمریکا، را شنید که درباره عدالت و حقوق اجتمایی و عدم خشونت سخن می‌گفت و در او تاثیری عمیق گذاشت. او همان سال اولین گیتارش را خرید و به موسیقی پرداخت.

یک سال بعد با  «ایرا سندپرت» پژوهش‌گر نهضت گاندی آشنا شد که بعد‌ها یکی از بهترین تکیه‌گاه‌های سیاسی وی شد. بائز در هفده سالگی در «دانش‌گاه بوستون» نام نویسی کرد اما خیلی زود دانش‌گاه را رها کرد و توانش را روی موسیقی متمرکز کرد.

«همه ما زنده‌ایم، اما تنها معدودی از ما زندگی را به تعالی می‌رسانیم»

بائز توانست در سال 1960 اولین آلبوم خود با نام «جوآن بائز» منتشر کند و موفقیت عظیمی را به‌دست آورد. در سال ۱۹۶۲ به طور فعال در جنبش حقوق مدنی آمریکا شرکت کرد و در اجراهای خود به قوانین تبعیض‌آمیز نژادی آمریکا اعتراض کرد.

جوآن در سال ۱۹۶۳ به هم‌راه «باب دیلن» خواننده فولک، در فستیوال «فولک مونتری» آواز خواند و در تابستان به‌طور مشترک یک تور کنسرت داخلی آمریکا برگزار کردند. او در 1964 به دخالت آمریکا در جنگ ویتنام اعتراض کرد و نود درصد از مالیات بر درآمدش را که برای کمک به بودجه نظامی آمریکا است را پرداخت نکرد.

همان سال در تظاهرات برای حق آزادی بیان که در «دانش‌گاه برکلی» کالیفرنیا برگزار شده‌ بود شرکت کرد. پلیس آن‌قدر صبر کرد تا او از دانش‌گاه خارج شود و سپس حدود ۸۰۰ دانش‌جو را بازداشت کرد. او در مبارزه برای دفاع از حقوق هم‌جنس‌گرایان نیز مشهور است.

در بیست‌و‌ششم مارس 1968 با «دیوید هاریس» از فعالان جنبش ضد جنگ ازدواج کرد. در همین سال آلبوم باپتیسم (غسل تعمید) را منتشر کرد که حاوی دکلمه‌ی اشعار، هم‌راه موسیقی بود. او همان سال کتاب خاطراتش را با عنوان «طلیعه روز» چاپ کرد که جزو کتاب‌های پرفروش می‌شود.

جایزه بهترین خواننده زن «گرمی آواردز» را در سال 1970 نصیب خود کرد و در بر پایی تظاهرات ضد‌جنگ مادران و کودکان آمریکایی به نام «حلقه دور کنگره» در شهر واشنگتن شرکت کرد. او بعد از یک سال برای تاسیس کمیته عفو بین‌الملل در غرب آمریکا تلاش کرد‌ و عواید چندین کنسرت را به این امر اختصاص داد.

در سال 1971 از شوهر خود هاریس که ثمره ازدواج‌شان یک پسر بود، جدا شد. در همین سال کتاب مشترک آن‌ها به نام «بیرون آمدن» به چاپ رسید و همان سال جنبش کارگزاران بازرگانی شیکاگو برای صلح ویتنام به او نشان افتخار برای فعالیت‌های ضد جنگ اعطا کرد.

جوان بائز در سال ۱۹۷۷ با گروه‌های بین‌المللی مدافع حقوق بشر در ایران هم‌کاری داشت و حتا در ترانه «آهنگ مرغان دریایی» در آلبوم «بادهای خلیج» خود آشکارا به «محمدرضا شاه پهلوی» تاخته بود.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=kVCqPAzI-JY&feature=player_embedded[/youtube]

او در یک برنامه تلویزیونی بی‌بی‌سی، با اطلاق صفت «قاتل کودکان در برابر چشمان والدینشان» به محمدرضا شاه، رسمن اعتراض کرد، که موجب احضار رسمی «آنتونی پارسونز»، سفیر «بریتانیا» در تهران و ابلاغ اعتراض رسمی دولت ایران شد.

محمدرضا شاه و وزیر دربارش به طور جداگانه نسبت به این اظهار بائز و هم‌چنین برخی از گزارش‌های انتقادی بخش فارسی رادیو بی‌بی‌سی درباره حکومت ایران انتقاد کرده و آن‌ها را مغرضانه خطاب کرده بودند. اما این اتهام از سوی مسوولان شبکه جهانی بی‌بی‌سی رد شد.

جوآن بائز در سال 1980 از طرف دو دانش‌گاه «آنتیوخ» و «روتگرز» برای قدردانی از فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی و جهانی «دکترای افتخاری»‌ دریافت کرد. در سال 1987 کتاب زندگی‌نامه او با عنوان «صدایی برای خواندن» انتشار یافت و پرفروش‌ترین کتاب سال معرفی شد.

و اولین آلبوم ضبط شده در استودیوش به نام «تازگی‌ها» منتشر شد و او  به خاور‌میانه سفر کرد و برای اهالی فلسطین در نوار غزه و ساحل غربی برنامه اجرا کرد و اما سال بعد «جایزه‌رهبری» را از اتحادیه آزادی‌های اجتماعی کالیفرنیا دریافت کرد.

جوآن با دعوت سازمان پناهندگان بین‌المللی به سرزمین جنگ‌زده «بوسنی و هرزگوین» سفر کرد تا توجه ملل مختلف را به درد و رنج مردم آن‌جا جلب کند. او اولین هنرمندی است که در سارایوو و پس از شروع جنگ‌های داخلی به روی صحنه رفت. او هم‌چنین جایزه «بهترین خواننده زن سال 1995» را در جشنواره موسیقی ناحیه خلیج سانفرانسیسکو دریافت کرد.

در بیست‌و‌پنجم  ژوئن سال ۲۰۰۹ بائز ترانه‌ی « «We Shall Overcomeرا به هم‌راه چند خط شعر فارسی، در حمایت از جنبش مدنی مردم ایران بازخوانی کرد و نسخه‌ای از ویدئوی آن را که در خانه‌اش ضبط کرده بود برروی یوتیوب و وب‌گاه شخصی‌اش قرار داد.

جو‌آن بائز هم‌چنین با پیامی که در وب‌سایتش با رنگ سبز نقش بسته بود، از جنبش مدنی مردم ایران حمایت کرد و به آنان درود فرستاد. او با کلماتی سبز نوشت: «دنیا از طریق شما به قدرت عدم خشونت پی برده است. هنگامی که شما مسالمت جویانه در مقابل خشونت قرار می‌گیرید ما صدای نیروی عدم خشونت را در غرش سکوت شما می شنویم و در چشمانتان می‌بینیم. ما تحت تاثیر شجاعت شما قرار گرفته ایم و از فداکاری های شما الهام گرفته‌ایم.»

او پس از ۵۱ سال آواز خواندن هم‌چنان در کنسرت‌ها و آلبوم‌هایش زنده و سرشار از شوق و شور است و بیش از همیشه به آرامشی درونی رسیده است. ضمن این‌که او ابراز خوشحالی کرده است که زنده مانده تا شاهد این جنبش مدنی مردم ایران باشد.

منبع‌ها:

گوگل

بی‌بی‌سی

ویکیپدیا

سایت ترانه‌های سبز

بزرگان موسیقی جهان

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , , , , , 

۱ Comment


  1. ardavan
    1

    کامل و زیبا بود و این ادم یکی از موردعلاقه های روزگار است