Saturday, 18 July 2015
27 October 2020
پس‌نشینی تند

«در جست‌وجوی غرور لگدمال‌شده»

2011 January 20

اکبرترشیزاد/ رادیوکوچه

از یک‌سال‌و‌نیم پیش و پس از جریاناتی که بعد از انتخابات پیش آمد، دیشب اولین‌باری بود که از ته دل از موضوعی خوشحال می‌شدم. خوب که نگاه کردم، دیدم که این فقط مختص من نیست و این حس مشترک بسیاری از ایرانیان است. پیروزی تیم ملی‌فوتبال ایران برابر امارات و صعود مقتدرانه از گروه‌مان برای هم‌وطنان‌مان خیلی شیرین بود. بعد از بازی نشستم و خوب به دلایل این خوش‌حالی فکر کردم و نکاتی به نظرم رسید که دیدم بد نیست تا آن‌ها را با دیگران نیز در میان بگذارم.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

ایرانیان در هر کجای دنیا که بوده‌اند در این چند سال اخیر و به‌ویژه در یک‌سال‌و‌نیم گذشته از همه نظر تحقیر شده و به شخصیت آن‌ها توهین شده است. سیاست‌های خارجی دولت‌مردان‌مان چنان ما را در جهان بی‌اعتبار کرده است، که کوچک‌ترین و ضعیف‌ترین ملل دنیا به خود اجازه می‌دهند، که ما را مورد تمسخر قرار دهند و بزرگی و اعتبارمان را به‌عنوان یک ملت زیر سوال ببرند. حاکمانمان هم که هر چه در داخل برای مردم چنگ و دندان نشان دادند، در بیرون از مرزها جلوی دیگران کرنش کردند و امتیاز دادند و کار را به جایی رساندند، که هیچ‌کس در دنیا برایمان تره هم خورد نمی‌کند، ما را به بازی نمی‌گیرد و خلاصه آدم حساب‌مان نمی‌کند. از همه بدتر در این میان همسایگان عربمان هستند، که با وجود آن‌که به تمامی و از همه نظر از نیروی کار ساده بگیر تا فن‌آوران زبده و سرمایه‌گزاران کلان به ایرانیان محتاج‌اند، روی‌شان بدجوری بالا رفته است.

از سوی دیگر در خارج هم که هستیم، سفارت و مسوولین‌مان هم که به جای آن‌که پشتیبان ما باشند، بیش‌تر باعث آبروریزی و خجالت‌مانند. حس ملی‌گرایی را هم که همه جوره در وجودمان کشته‌اند و از ابراز آن ترساندندمان. شادی را بر ما حرام کرده‌اند و از حضور دسته‌جمعی‌مان در خیابان‌ها جلوگیری کرده‌اند. همه‌ی این مسایل روی هم جمع و انگار ناخودآگاه تبدیل به یک پتانسیل عظیم ملی شده‌اند، که می‌تواند با انفجار خود دوباره شادی، امید به آینده و روح بازگشت به زندگی را در درون‌مان زنده کند.

برای بردن تمام تیم‌های حاضر در مسابقات هم انگیزه‌ی کافی را داریم. در مرحله‌ی مقدماتی باید عراق را می‌بردیم که نشان دهیم گرچه که هشت‌سال جنگ و از دست دادن عزیزان‌مان را بر همسایه‌مان بخشیده‌ایم، ولی هیچ‌گاه آن‌را فراموش نکرده‌ایم. «کره‌شمالی» را باید از سر راه برداریم، تا بگوییم، گرچه که حال شما بیچاره‌گان را که مانند ما مورد ظلم حاکمان‌تان هستید، درک می‌کنیم، اما برای ملاحضات سیاسی با شما کنار نمی‌آییم. از همه شیرین‌تر برد از امارات بود، که بگوییم فکر نکنید که علی‌آباد و یا همان «دوبی» برای خودش شهریست، اگر بی‌عرضه‌گی ما و رهبران‌مان از یک سو و کمک‌های هم‌وطنان مقیم آن‌جا نبود، شما چنین روزگاری را به خواب خود هم نمی‌دید و از همه مهم‌تر شما را با ذخیره‌های‌مان بردیم، تا بگوییم ما شما را که به فوتبالیست‌های‌مان که در کشورتان بازی می‌کنند، تهمت بی‌لیاقتی می‌زنید با یک تیم لیگ سومی‌مان هم به راحتی آب خوردن می‌بریم.

همه را می‌بریم و قهرمان می‌شویم، تا به حکومت نشان دهیم، که هرچه ماموران اطلاعاتی جمهوری‌اسلامی جوانان قیور ما را بترسانند، باز هم امثال «نکونام» و «غلام‌رضایی» را داریم که تهدیدهای‌شان را به کشک هم حساب نکنند و حرف خود را بزنند. این پیروزی‌ها را به‌دست می‌آوریم، تا از حالا پشت «محموداحمدی‌نژاد» و «رهبر جمهوری‌اسلامی‌» از تصور خوش‌حالی مردم و ریختن‌شان به خیابان‌ها‌ شروع به لرزیدن کند. تیم‌ملی‌مان را با هر تفکر سیاسی که داریم، پشتیبانی کنیم و یقین داشته باشیم که قهرمانی آن‌ها در آسیا پیروزی ملت ایران است و نه سبب سربلندی جمهوری‌اسلامی.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , 

۳ Comments


  1. محمد
    1

    در مرحله‌ی مقدماتی باید عراق را می‌بردیم که نشان دهیم گرچه که هشت‌سال جنگ و از دست دادن عزیزان‌مان را بر همسایه‌مان بخشیده‌ایم، ولی هیچ‌گاه آن‌را فراموش نکرده‌ایم.
    آبکی تر از این تحلیل ندیده بودم…
    خنده داره


  2. بهتین
    2

    تحلیل؟ تحلیل؟ این تحلیل پروفسور؟ اونوقت گاندی که می گوید : می توانم ببخشم اما نمی توانم فراموش کنم تحلیل؟ شما که هنوز فرق تحلیل و یک ارجاع به جمله ای از بزرگانو نمی دونی….!!!!برو مطالعه کن برادر!

  3. 3

    wh0cd6004730 furosemide order viagra online cephalexin augmentin