Saturday, 18 July 2015
26 September 2020

«سیاست یک بام و دو هوا در لیبی»

2011 March 24

مهیار فرآورده / وبلاگستان کوچه

مطلب‌هایی که در این بخش تارنمای رادیو کوچه منتشر می‌شود یا انتخاب دبیر روز سایت و یا پیشنهاد دوستان رادیو است که می‌تواند از هر گروه یا دسته و یا مرامی باشد. نظر‌های مطرح شده در این بخش الزامن نظر رادیو کوچه نیست. اگر نقد و نظری بر نوشته‌های این بخش دارید می‌توانید برای ما ارسال کنید.


در حالیکه باراک اوباما در روز سیزدهم اسفند گفت: قذافی باید برود، ژنرال کارتر هام، فرمانده نیروهای آمریکایی در بخش آفریقا، اول فروردین گفت: هدف حملات موشکی و هوایی، حفاظت از غیرنظامیان لیبیایی در برابر حملات حامیان آقای قذافی است و نه هدف قرار دادن رهبر لیبی.

مگر خون قذافی رهبر لیبی از خون دیگر افراد نظامی طرفدار او که در حمله های نیروهای ائتلاف کشته می شوند رنگین تر است؟

نیروهای آمریکایی و بریتانیایی روز شنبه 28 اسفند بیش از ۱۰۰ موشک کروز به تاسیسات نظامی لیبی و سایت های دفاع هوایی و موشکی شلیک کردند، بطوری که این حمله ها به شدت به ساختمان داخل مجموعه نیز آسیب رسانده است . آیا هیچ‌کس در این ساختمان ها نبوده؟

گرچه سخنی از تلفات حمله‌های روز شنبه گزارش نشده، اما مگر پایگاه‌های نظامی لیبی با روبات کار می‌کنند که کسی کشته نشده باشد؟ چرا یک‌باره سرمنشا فساد را از بین نمی‌برند؟

بنا بر گزارش سرویس جهانی بی‌بی‌سی در روز 29 اسفند، تعدای از مردم لیبی در منطقه زیر نفوذ قدافی، در حمله‌های هوایی نیروهای سازمان ملل کشته شده‌اند، چه رسد به نظامیان طرفدار قذافی که در پایگاه‌های نظامی بسر می‌برند.

تاسیسات و پایگاه‌های نظامی لیبی پس از او باید دوباره ساخته شوند و سلاح های نابود شده باید دوباره از غرب خریداری شود و حتمن همین کشورهای غربی می‌خواهند با فرستادن مستشاران خود به آن کشور، تاسیسات نظامی لیبی را از نو بسازند.

افرادی که پشت کامپیوتر خود نشسته‌اند، مطلب می نویسند و از عدم اقدام نظامی بر علیه حکومت حاکم بر ایران، آن‌گونه که بر لیبی رفت، شکایت می‌کنند، باید اندیشه کنند و به این نکات توجه داشته باشند. تاسیسات نظامی، پایگاه‌های هوایی و حتی سایت‌های اتمی ایران متعلق به ملت است.

اگر از جامعه جهانی می‌خواهید که در ایران مداخله نظامی کند، این اقدام باید تنها مشروط به از میان برداشتن سران حکومت باشد، نه از بین بردن ثروت ملی ایرانیان.

جامعه بین‌المللی و دولت‌های مطبوع آن‌ها، پیش از اقدام نظامی باید تمام شریان‌هایی ارتباط اقتصادی و سیاسی دیکتاتورها را قطع کنند و از فروش تسلیحات نظامی و تجهیزات سرکوب به آن‌ها خودداری نمایند. اگر قدرت‌های غربی خواهان به حذف ولایت فقیه هستند، نباید عوامل این رژیم را به کشورهای خود راه دهند و مشروعیتی برای ایشان قایل شوند که با آن‌ها بر سر میز مذاکره بنشینند.

نخست وزیر نروژ روز 29 اسفند در پاسخ پرسش خبرنگار رادیو «همیشه اخبار» مبنی بر این‌که: «چه چشم‌اندازی در حمله نظامی به لیبی دارید و آینده را چگونه پیش بینی می‌کنید» گفت: «ما چشم اندازی نداریم، باید ببینیم تحولات در منطقه چگونه پیش می‌رود و نمی‌توانیم آینده این حمله ها را پیش بینی کنیم».

این بدان معناست که آغاز حمله نظامی به یک کشور، همه داستان نیست.

ما حمله نظامی در عراق (2003) را فراموش نکرده‌ایم و خشونتهای زاییده از آن جنگ، پس از نه سال هنوز ادامه دارد و بیش‌از آن که مردم به دست صدام از میان رفته باشند، در حملات مهاجمین و بمب گذاری‌های طرف‌های متخاصم کشته شدند.

گرچه اقدام نظامی در عراق با تصویب شورای امنیت سازمان ملل صورت نگرفت، اما جنگده‌هایی که بریتانیا در حمله به عراق بکار برد، همان جنگده‌های است که امروز در حمله به لیبی مورد استفاده قرار می‌گیرد و بمب افکن‌های فرانسه نه از مال آمریکایی ها مهربان‌ترند و نه می‌توانند ببینند مردمی که روی زمین راه می‌روند طرفدار دیکتاتور هستند یا طرفدار آزادی‌خواهی.

 

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,